Vlassopoulou (Case C-340/89) - Arrest

Vlassopoulou (HvJ 17-05-1991, zaak C-340/89)

Feiten

I.c. gaat het om een Griekse advocate Vlassopoulou die is afgestudeerd in Athene en daar toegelaten is tot de balie maar is gevestigd in Duitsland. Zij wilde toegelaten worden tot de balie van Mannheim en Heidelberg en deed hiervoor een beroep op artikel 52. Het Duitse Ministerie weigerde haar vergunning te verlenen tot de uitoefening van het beroep van advocaat. Het Ministerie wees het verzoek af, omdat Vlassopoulou niet de vereiste bekwaamheid had voor toelating tot de advocatuur. Zo had zij bijvoorbeeld de rechtenstudie niet in Duitsland afgelegd. Bovendien, zo stelde het Ministerie, gaf artikel 52 EEG-Verdrag betrokkene niet het recht, op grond van haar in Griekenland verworven beroepskwalificatie haar beroep in Duitsland uit te oefenen. Vlassoupoulou wende zich tot de rechter die de volgende prejudiciele vraag aan het Hof stelde: "Is het in strijd met de vrijheid van vestiging in de zin van art.52 EEG-Verdrag, wanneer een onderdaan van de Gemeenschap, die reeds in zijn land van herkomst als advocaat is toegelaten en werkzaam is, en die in het land van vestiging sinds vijf jaar als raadsman is toegelaten en tevens bij een aldaar gevestigd advocatenkantoor werkzaam is, enkel overeenkomstig de wettelijke regels van het land van vestiging tot de advocatuur in dat land wordt toegelaten?"

Hof van Justitie

Het Hof bepaald dat de wijze waarop aan nationale vestigingseisen kan worden voldaan niet afhankelijk hoeft te zijn van communautaire wetgeving op basis van artikel 57 lid 1 van het EEG-verdrag (onderlinge erkenningsrichtlijnen).Volgens het Hof mocht Vlassopoulou niet bij uitsluiting gebonden worden aan de voorwaarden die de Duitse wet stelt voor toegang tot de advocatuur (een Duitse studie rechten). Het recht van vrije vestiging wordt verhinderd als er geen rekening wordt gehouden met de kennis, ervaring en kwalificaties die belanghebbende reeds in een andere lidstaat heeft verworven.

Artikel 52 EEG-Verdrag moet zo worden uitgelegd, dat de nationale autoriteiten van een Lidstaat, bij wie een vergunning tot het uitoefenen van het beroep van advocaat wordt aangevraagd door een gemeenschapsonderdaan die in zijn land van herkomst reeds tot de uitoefening van dat beroep is toegelaten en in genoemde Lidstaat reeds als rechtskundig adviseur werkzaam is, moeten onderzoeken in hoeverre de uit het door de belanghebbende in zijn land van herkomst behaalde diploma blijkende kennis en bekwaamheden overeenkomen met die welke door de wettelijke regeling van het gastland worden vereist. Dit onderzoek moet worden verricht volgens een procedure die in overeenstemming is met de eisen van het gemeenschapsrecht betreffende de effectieve bescherming van de fundamentele rechten van gemeenschapsonderdanen. Hieruit volgt, dat elk besluit vatbaar moet zijn voor beroep in rechte en dat de belanghebbende kennis moet kunnen nemen van de redenen van het jegens hem genomen besluit. Als die diploma' s alleen gedeeltelijk overeenkomen, mogen nationale autoriteiten van de betrokkene het bewijs verlangen, dat hij de ontbrekende kennis en bekwaamheden heeft verworven. Daarbij is het aan deze autoriteiten om te beoordelen, of de in het gastland door studie of praktische ervaring verworven kennis volstaat voor het bewijs dat de ontbrekende kennis is verworven. Wanneer in het gastland het vereiste geldt, dat de betrokkene een stage heeft doorlopen of praktijkervaring heeft opgedaan, mogen deze autoriteiten beoordelen, of in het land van herkomst dan wel in het gastland opgedane beroepservaring geheel of gedeeltelijk kan worden geacht aan dit vereiste voldoen.

Conclusie

Lidstaten moeten bij de toepassing van hun nationale bepalingen rekening houden met de kennis en de kwalificaties die de betrokkene al in een andere Lidstaat heeft verkregen. De kennis en de kwalificaties van de betrokkene moeten worden vergeleken met die welke volgens hun nationale bepalingen vereist zijn.