Gevoegde zaken C‑340/14 en C‑341/14, Trijber en Harmsen - Arrest

HvJ gevoegde zaken C‑340/14 en C‑341/14, Trijber en Harmsen ECLI:EU:C:2015:641

I.c. gaat het om twee gevoegde zaken waarin de Raad van State aan het Europees Hof van Justitie gevraagd heeft om verduidelijking van de Europese Dienstenrichtlijn (2006/123/EG).

C-340/14 Trijber (rederij)

Trijber is eigenaar van een boot, een open sloep aangedreven door een elektromotor, waarmee maximaal 34 personen kunnen worden vervoerd. Hij heeft bij de gemeente Amsterdam een vergunning gevraagd voor passagiersvervoer (rondleidingen/pleziervaart) over water. De vergunning wordt geweigerd. Volgens het Amsterdamse College van B&W is er volgens het volumebeleid namelijk maar een beperkt aantal vergunningen te verstrekken hiervoor en was de aanvraag van de betreffende rederij gedaan buiten de uitgifteronde van de beschikbare exploitatievergunningen.

Uitspraak HvJ

Het Hof concludeert dat de vergunningen niet voor onbepaalde tijd kunnen worden verleend wanneer het aantal beschikbare vergunningen beperkt is. Deze beperking is legitiem door dwingende reden van algemeen belang, namelijk de bescherming van het milieu en de openbare veiligheid.

Het Hof benadrukt dat het aan de nationale rechter is om na te gaan of de activiteit waarvoor de vergunningsaanvraag is ingediend, onder het begrip „diensten op het gebied van vervoer” valt. Is dat het geval, dan is de zaak uitgesloten van het regime van de Dienstenrichtlijn.

Daarbij geeft het Hof een aanwijzing op basis van in de verwijzingsbeslissing verstrekte gegevens dat de vaardienst in dit geval meer lijkt op een feestelijke bijeenkomst dan op het verschaffen van vervoer van de ene naar de andere plaats in de stad Amsterdam.

Zaak C-341/14 Harmsen (taaleis)

Verzoeker Harmsen had een vergunning gevraagd voor uitbreiding van zijn al in Amsterdam gevestigde raamprostitutiebedrijf. De burgemeester van Amsterdam had de exploitatievergunning geweigerd omdat de exploitant zich niet hield aan de door de gemeente gestelde taaleis. Deze eis stelt dat alleen kamers verhuurd mogen worden aan prostituees met wie de exploitant in een voor hem begrijpelijke taal kan communiceren. Deze taaleis was bedoeld om gedwongen prostitutie en mensenhandel tegen te gaan. De Raad van State heeft het Hof gevraagd of deze taaleis in strijd is met de Europese Dienstenrichtlijn.

Uitspraak HvJ

Het Hof van Justitie is tot het oordeel gekomen dat deze taaleis niet in strijd is met artikel 10 lid 2, onder c) van de Dienstenrichtlijn. De taaleis wordt namelijk gesteld op grond van dwingende redenen van algemeen belang: het verhogen van toezicht op de criminele activiteiten die gepaard gaan met prostitutie. Volgens het Hof lijken er geen minder beperkende maatregelen te bestaan waarmee het beoogde doel van algemeen belang kan worden verzekerd. De definitieve beslissing hierover is aan de Raad van State, de Nederlandse rechter, die over de feiten beslist.

Kern

In deze uitspraak wordt in de gevoegde zaken gesteld dat Amsterdam taaleisen mag stellen aan raamprostitutiebedrijven en geen exploitatievergunningen voor onbepaalde tijd hoeft te geven aan rondvaartrederijen. De exploitatie van raamprostitutiebedrijven via de verhuur van kamers in dagdelen, mag afhankelijk gesteld worden van de voorwaarde dat de verstrekker van deze diensten zich verstaanbaar kan maken in een voor de afnemers van deze diensten (i.c. prostituees) begrijpelijke taal. Een activiteit als passagiersvervoer per open sloep over de binnenwateren van Amsterdam, met voornamelijk als doel om tegen betaling rondvaart en partyverhuur aan te bieden, is geen ‚dienst op het gebied van vervoer’ in de zin van de dienstenrichtlijn. Artikel 11 lid 1b van richtlijn 2006/123 moet dus worden uitgelegd dat op het moment dat een lidstaat bepaalt dat het aantal beschikbare vergunningen op grond van een dwingende reden van algemeen belang beperkt moet worden, elke afzonderlijke vergunning een beperkte geldigheidsduur moet hebben.