Hoe verloopt de ontwikkeling van samenhang binnen een groep? - Chapter 5

Wat zijn bronnen van samenhang?

Samenhangende groepen zijn verenigde groepen, maar hun eenheid is vaak het gevolg van verschillende oorzaken en processen. De bijbehorende term hier is equifinaliteit: het potentieel om in een open systeem een ​​gegeven eindtoestand te bereiken via een van een aantal middelen. Het versterken van samenhang is niet in zijn geheel onvoorspelbaar. De volgende vijf zijn invloedrijke oorzaken voor de eenheid van een groep:

1. Sociale cohesie: de aantrekking van leden op elkaar en op de groep als geheel.
2. Taak cohesie: een gedeeld commitment van leden om een ​​doel te bereiken en de resulterende capaciteit om succesvol te presteren als een gecoördineerde eenheid. De term collectieve efficacy is hier van belang. Dat is de overtuiging, gedeeld onder een aanzienlijk deel van de groepsleden, dat de groep in staat is om de acties te organiseren en uit te voeren die nodig zijn om de doelen van de groep te bereiken en haar taken succesvol te voltooien. Een andere belangrijke term hier is group potency. Dat is het niveau van het gedeelde optimisme van de groep met betrekking tot haar collectieve capaciteiten.
3. Collectieve cohesie: eenheid gebaseerd op gedeelde identiteit en gevoel van er bij horen. Bij dit punt is identity fusion theory belangrijk. Dat is een conceptuele analyse die de extreme zelfopoffering verklaart dat soms optreedt wanneer individuele identiteit wordt versmolten met groepsidentiteit.
4. Emotionele cohesie: op groepen gebaseerde emoties. Bij dit punt is de relational cohesion theory van belang. Dat is een conceptuele analyse van cohesie die ervan uitgaat dat leden van groepen sterkere banden ontwikkelen met groepen die worden beschouwd als bronnen van positieve gevoelens van emoties en zwakkere banden met degenen die worden beschouwd als bronnen van negatieve gevoelens of emoties.
5. Structurele samenhang: de structurele integriteit van de groep, inclusief normatieve samenhang, duidelijkheid van rollen en sterkte en dichtheid van relaties die leden verbinden.

De multicomponenten benadering omarmt de diversiteit aan definities voor samenhang door te suggereren dat veel verschillende factoren bijdragen aan de eenheid van een groep. Volgens de multilevel assumptie is samenhang ook een multilevel proces naast dat het multicomponent is. Sociale samenhang gaat bijvoorbeeld over het leuk vinden van specifieke leden en het leuk vinden van de groep op zich. Omdat samenhang meerdere facetten heeft, gebruiken onderzoekers een gevarieerd aantal onderzoeksmethoden om samenhang te onderzoeken.

Hoe ontwikkelt samenhang?

Theorieën over groepsontwikkeling proberen deze terugkerende veranderingspatronen in de structuur en interacties van een groep te beschrijven die zich voordoen in de loop van het bestaan ​​van de groep. Sommige theorieën suggereren dat groepen een reeks scheidbare fasen doorlopen terwijl ze zich ontwikkelen: successive-stage models. Daarentegen beargumenteren cyclische modellen dat groepen herhaaldelijk door fases gaan tijdens hun bestaan.

Fase modellen over groepsontwikkeling theoretiseren dat groepen zich ontwikkelen via één fase naar de volgende op een voorspelbare manier. De five-stage model of group development van Tuckman is hiervan een voorbeeld. De vijf fases zijn:

1. Oriëntatiefase: leden raken bekend met elkaar en met de groep.
2. Conflict fase: onenigheid over procedures; laten blijken van ongenoegen; spanning tussen leden. Conflict kan een sleutel ingrediënt zijn voor het krijgen van samenhang, maar het kan ook een groep kapot maken. Er kan sprake zijn van verschillende soorten conflicten, bijvoorbeeld conflicten met betrekking tot: de taak, het proces, een relatie of vanwege status.
3. Structuur fase: groei van samenhang en eenheid; vaststellen van rollen, standaarden en relaties; verhoogd vertrouwen en communicatie.
4. Prestatie fase: doelen behalen; hoge gerichtheid op taken; nadruk op prestatie en productie.
5. Ontbindingsfase: beëindigen van rollen; afmaken van taken; verminderen van afhankelijkheid. De ontbinding kan gepland zijn en spontaan.

De socioloog Bales kwam met het equilibrium model. Dat is een conceptuele analyse van groepsontwikkeling die ervan uitgaat dat de focus van een groep heen en weer beweegt tussen de taken van de groep en de interpersoonlijke relaties tussen groepsleden.

Punctuated equilibrium models zijn het eens met het perspectief van Bales, maar voegen iets toe. Dit model is een theorie voor groepsontwikkeling die ervan uitgaat dat groepen geleidelijk veranderen in de tijd, maar dat de perioden van langzame groei worden onderbroken door korte perioden van relatief snelle verandering.

Wat zijn de gevolgen van samenhang?

Een samenhangende groep creëert een gezonde werkplek, tenminste op psychologisch niveau. Omdat mensen in samenhangende groepen positiever op elkaar reageren dan de leden van niet-samenhangende groepen, ervaren mensen minder angst en spanning.

Samenhang heeft ook zijn nadelen. Een samenhangende groep is een intense groep, en deze intensiteit beïnvloedt de leden, de dynamiek van de groep en de prestaties van de groep op zowel positieve als negatieve manieren. Samenhangende groepen kunnen emotioneel veeleisend zijn en daarmee emotionele problemen creëren onder sommige leden. Naarmate de samenhang toeneemt, wordt de interne dynamiek van de groep intenser, dus de conformiteitsdruk is groter in samenhangende groepen en de weerstand van individuen tegen deze druk is zwakker.

Samenhang en prestaties zijn aan elkaar gekoppeld, zowel omdat succes de samenhang binnen een groep verhoogt als omdat samenhangende groepen doorgaans beter presteren dan minder samenhangende groepen. Volgens meta-analytische onderzoeken draagt elk component van samenhang bij aan taakvaardigheid. Daarnaast presteren samenhangende groepen over het algemeen beter dan minder samenhangende groepen. Deze relatie is het sterkst wanneer leden toegewijd zijn aan de taak van de groep.

Ontgroening is een inwijding in een groep die het nieuwe lid onderwerpt aan mentaal en / of fysiek ongemak, pesterijen, schaamte, spot of vernedering. Ontgroening wordt ondersteund door een aantal processen op groepsniveau, waaronder binding, dominantie, betrokkenheid en traditie.