Wat is prestatie? - Chapter 10

Wat is sociale facilitering?

Sociale facilitering is een verbetering van de taakuitvoering die optreedt wanneer mensen in aanwezigheid van andere mensen werken.

Co-actie is het uitvoeren van een taak of een andere doelgerichte activiteit in aanwezigheid van een of meerdere personen die een vergelijkbaar type activiteit uitvoeren.

Onderzoekers ontdekten dat sociale facilitering ook kan plaatsvinden wanneer individuen presteren in het bijzijn van publiek. Zajonc merkte op dat onderzoekers die sociale facilitering documenteerden, onderzoek deden met instinct achtige reacties, zoals fietsen (dominante reacties). Onderzoekers die nieuwe, gecompliceerde of ongeoefende handelingen onderzochten (niet dominante reacties), vonden weinig bewijs voor sociale facilitering.

Zajonc bedacht de drive theory. Dat is over het algemeen een analyse van menselijke motivatie die de impact benadrukt van psychologische of fysiologische behoeften of verlangens op de gedachten, gevoelens en acties van individuen; het is ook een verklaring van sociale facilitering die beweert dat de aanwezigheid van anderen een gegeneraliseerde drifttoestand oproept die wordt gekenmerkt door verhoogde bereidheid en opwinding. De drive theory suggereert dat mensen fysiologisch reageren op de aanwezigheid van mensen, maar de omvang van deze verandering hangt af van de situatie en van wie kijkt.

Psycholoog Cottrell bedacht de evaluation apprehension theory. Dat is een analyse voor prestatiewinst in groepen met het argument dat individuen die in aanwezigheid van anderen werken, een algemene bezorgdheid hebben over hoe deze anderen hen evalueren en dat deze vrees hun uitvoering van eenvoudige, goed aangeleerde taken vergemakkelijkt.

Socioloog Goffman bedacht de self-presentation theory. Dat is een analyse van prestatiewinst in groepen in de veronderstelling dat sociale facilitering wordt veroorzaakt door individuele personen die een goede indruk willen maken wanneer ze in aanwezigheid van anderen werken. Verschillende cognitieve theorieën suggereren dat de aanwezigheid van anderen de capaciteit van mensen verandert om informatie adequaat te verwerken, bijvoorbeeld omdat men dan hun aandacht verdeelt over de taak en de aanwezigheid van een ander.

Afleidingen ondermijnen prestatie niet altijd. De distraction-conflict theory is een analyse van prestatiewinst in groepen, ervan uitgaande dat wanneer anderen aanwezig zijn, de aandacht wordt verdeeld tussen de andere mensen en de taak; dit aandachtsconflict verhoogt de motivatie en het vergemakkelijkt de uitvoering van eenvoudige, goed aangeleerde taken.

De social orientation theory is een analyse van prestatiewinst in groepen die individuele verschillen in sociale oriëntatie suggereren (de neiging om sociale situaties aandachtig of met enthousiasme te benaderen) voorspellen wanneer sociale facilitering zal plaatsvinden. Volgens deze theorie zijn individuen die een positieve oriëntatie vertonen, zo zelfverzekerd dat ze positief reageren op de uitdaging die de groep eventueel voorlegt. Anders vertonen daarentegen een negatieve oriëntatie; ze benaderen sociale situaties angstig, want ze voelen zich geremd en bedreigd door andere mensen. Mensen kunnen in een bepaalde situatie beide richtingen aannemen. Sommige mensen hebben persoonlijkheidskenmerken waardoor ze negatiever worden.

Wat is social loafing?

Ringelmann was een landbouwingenieur uit de negentiende eeuw en was één van de eersten die onderzoek deed naar groepsproductiviteit. Het Ringelmann effect is de neiging van mensen om minder productief te worden wanneer ze met anderen werken; dit verlies aan efficiëntie neemt toe naarmate de groepsgrootte toeneemt, maar met een geleidelijk afnemende snelheid. Ringelmann geloofde dat hier twee redenen voor waren:

1. Verlies met betrekking tot coördinatie.
2. Verlies in motivatie.

Dit laatste punt wordt ook wel social loafing genoemd. Een formelere definitie is: de vermindering van individuele inspanningen die worden geleverd wanneer mensen in groepen werken vergeleken met wanneer ze alleen werken. Social loafing lijkt niet herkend te worden door groepsleden. Onderzoekers hebben een aantal stappen geïdentificeerd die gezet kunnen worden om het niveau van social loafing binnen een groep te verminderen:

• Identificeerbaarheid vergroten. Social loafing wordt minder als het werk van iemand geëvalueerd kan worden.
• Free riding minimaliseren. Free riding is minder bijdragen aan een collectieve taak wanneer men gelooft dat andere groepsleden dit gebrek aan inspanning zullen compenseren. Het sucker effect is hier ook van belang. Dat is de neiging van leden om minder bij te dragen aan een groepsinspanning die te hard werkt of teveel bijdraagt.
• Doelen stellen. Groepen die duidelijke, uitdagende doelen stellen presteren beter dan groepen waarvan de leden niet goed weten wat de doelen zijn.
• Betrokkenheid vergroten. Betrokkenheid kan ervoor zorgen dat groepsleden gaan compenseren voor het verwachte falen van hun medegroepsleden door zich meer in te zetten. Dit is sociale compensatie.
• Vergrote identificatie met de groep.

Karau en William bedachten de collective effort model (CEM). Dat is een theoretische verklaring van groepsproductiviteit die productiviteitsverlies in groepen traceert tot afgenomen verwachtingen over het succesvol behalen van doelen en de afgenomen waarde van de groepsdoelen. Dit model geeft een theoretisch raamwerk voor het begrijpen van de oorzaken en het herstellen van social loafing. Karau en Williams suggereerden dat twee factoren de mate van motivatie van groepsleden bepalen:

1. Hun verwachtingen over het behalen van een doel.
2. De waarde van dat doel.

Hoe wordt er in groepen gewerkt?

Groepen verliezen soms aan productiviteit door social loafing, maar over het algemeen presteren ze beter dan individuen. Proces verlies is een vermindering van de effectiviteit van de prestaties of efficiëntie veroorzaakt door acties, operaties of dynamiek die verhinderen dat de groep zijn volledige potentieel bereikt, inclusief verminderde inspanning, foutieve groepsprocessen, coördinatieproblemen en ineffectief leiderschap.

Ivan Steiner erkende dat veel factoren samen de potentiële productiviteit van een groep bepalen, maar hij benadrukt één factor boven alle andere: het soort taak dat de groep heeft. Sommige taken vereisen een hoog niveau van gecoördineerde activiteit, maar anderen niet. De taak vereisten zijn een probleem, inclusief de deelbaarheid en moeilijkheid, die de procedures beïnvloeden die de groep kan gebruiken om de taak te voltooien.

Deelbare taken kunnen opgedeeld worden in delen. Unitaire taken daarentegen kunnen niet opgedeeld worden. Bij maximaliserende taken is het de kwantiteit die telt, bij optimaliserende taken daarentegen is een goede prestatie wat het meest dichtbij een voorbedacht doel komt. Steiner beschrijft vijf basis combinatiestrategieën:

1. Additieve taken: een taak of project dat een groep kan voltooien door de input van individuele leden cumulatief te combineren. De groep presteert beter dan zelfs het beste individuele groepslid.
2. Compenserende taken: een taak of project die een groep kan voltooien door de oplossingen of aanbevelingen van individuele leden letterlijk samen te middelen. De groep presteert beter dan een groot gedeelte van de individuele groepsleden.
3. Disjunctieve taken: een taak of project dat wordt voltooid wanneer een enkele oplossing, beslissing of aanbeveling door de groep wordt overgenomen. De groep presteert het beste als het de input van het meest capabele groepslid accepteert als de oplossing van de groep. Groepen presteren nauwelijks beter dan het beste groepslid.
4. Intellectuele en oordelende taken: een intellectuele taak is een project, probleem of ander soort taak met resultaten die objectief kunnen worden geëvalueerd met behulp van een normatief criterium; een oordelende taak is een project, probleem of ander soort taak met resultaten die niet objectief kunnen worden geëvalueerd, omdat er geen duidelijke criteria zijn om ze mee te beoordelen.
5. Conjunctieve taken: een taak die alleen succesvol kan worden voltooid als alle groepsleden bijdragen. Bij deze taken komt het Köhler effect voor. Dat is een toename van de prestaties door groepen die werken aan conjunctieve taken die persistentie vereisen, maar weinig coördinatie van inspanning en het is waarschijnlijk te wijten aan de verhoogde inspanning die wordt besteed door de minder capabele leden.
6. Discretionaire taak: een relatief ongestructureerde taak die kan worden voltooid met behulp van een verscheidenheid aan sociale combinatieprocedures, waardoor de gebruikte methoden aan de groep of groepsleider worden overgelaten. Prestatie is hier afhankelijke van de strategieën die groep kiest.

Synergy is het produceren van een uitkomst als een groep, die superieur is aan de resultaten die zouden kunnen zijn bereikt, door een eenvoudige accumulatie van individuele inspanningen van de groepsleden. Dus als synergy plaatsvindt in een groep dan presteert de groep als geheel beter dan verwacht wordt, gegeven de vaardigheden van de groepsleden.

Hoe kan groepscreativiteit bereikt worden?

Een bekende methode voor het verhogen van creativiteit binnen een groep is brainstorming. Een formele definitie van brainstorming is: een methode voor het vergroten van de creativiteit in groepen die vraagt ​​om verhoogde expressiviteit, uitgestelde evaluatie, kwantiteit in plaats van kwaliteit en doelbewuste pogingen om voort te bouwen op eerdere ideeën.

De bedenkers van brainstorming dachten dat het horen van de ideeën van anderen een stroom van ideeën kon stimuleren, maar het kan ook production blocking veroorzaken. Dat is verlies van productiviteit die optreedt wanneer groeps- en procedurele factoren de voortgang van de groep in de richting van haar doelen belemmeren, vooral wanneer individuen in een brainstormsessie hun ideeën vertragen totdat ze het woord kunnen krijgen en wanneer groepsleden worden afgeleid door ideeën van anderen en zo zelf minder genereren.

De vrees voor evaluatie kan de effectiviteit van brainstormen ook beperken. Het speelt mee ondanks de regel van ‘niet evalueren’. Ook belangrijk zijn het social matching effect en de illusion of group productivity. Het eerste is de neiging van individuen in brainstormgroepen om het productiviteitsniveau van anderen in de groep te evenaren. De tweede is de neiging van leden om te geloven dat hun groep effectief presteert.

De volgende regels zouden de effectiviteit van brainstormen kunnen vergroten als ze gevolgd zouden worden:

• Houd je aan de regels.
• Heb aandacht voor de ideeën van iedereen.
• Combineer individuele en groepsbenaderingen tot brainstormen.
• Neem pauzes om in stilte te denken.
• Wees niet gehaast.
• Zet door.
• Faciliteer de sessie.
• Maak gebruik van technologie.

Er zijn alternatieve methodes voor het ouderwetse brainstormen:

• Electronic brainstorming (EBS): ideeën genereren en problemen oplossen met behulp van computergebaseerde communicatiemethoden zoals online discussies in plaats van face-to-face sessies.
• Nominal group technique (NGT): een groepsprestatiemethode waarbij een face-to-face groepssessie wordt voorafgegaan door een nominale groepsfase waarin individuen alleen werken om ideeën te genereren.
• Delphi technique: een groepsprestatiemethode waarbij de meningen van leden herhaaldelijk worden beoordeeld via enquêtes en vragenlijsten in tegenstelling tot persoonlijke ontmoetingen.