Samenvatting van Group Dynamics van Forsyth - 7e druk

Hoe worden groepen wetenschappelijk onderzocht?

Groepsdynamiek valt binnen het wetenschappelijke veld dat zich bezighoudt met het bestuderen van groepen en hun dynamieken. Dit veld is ook ontstaan door groepsprocessen. Deze groepsprocessen gaven vorm aan de paradigma van dit veld. Een paradigma is de gedeelde assumpties van wetenschappers over het fenomeen dat ze bestuderen; het is ook een reeks van onderzoeksprocedures. De paradigma bepaalt de vragen die onderzoekers het waard vinden om te onderzoeken. Voor alle sociale wetenschappen is groepsdynamiek een belangrijk onderwerp.

Level of analysis verwijst naar de focus van studie bij het onderzoeken van een proces of fenomeen op meerdere niveaus. Er zijn verschillende soorten:

• Group-level analysis: hierbij ligt de focus op de groep. Sociologen neigen naar deze vorm.
• Individual-level analysis: hierbij ligt de focus op het individu in de groep. Psychologen neigen naar deze vorm.

Veel verschillende onderzoekers denken anders over welke vorm van analyse de voorkeur geniet.

Een belangrijk concept hier is group fallacy waaronder valt:

• Het verklaren van sociale fenomenen in termen van de groep als geheel in plaats van de verklaring te baseren op de processen op individueel niveau binnen de groep...
• en psychologische kwaliteiten, zoals wil, intentionaliteit, en geest, toeschrijven aan een groep in plaats van aan de individuen binnen de groep.

Het idee van group mind bracht de twee vormen van analyses recht tegenover elkaar. Group mind (collectief bewustzijn) is een hypothetische verenigende mentale kracht die groepsleden met elkaar verbindt; de fusie van individueel bewustzijn of geest in een transcendent bewustzijn.

De discussie tussen de indivual-level benadering en group-level benadering nam af naarmate theoretici sterkere modellen voor het begrijpen van group-level processen ontwikkelden. De theoretische analyses van groepen door Lewin waren voornamelijk invloedrijk. Zijn field theory gaat uit van het principe van interactionisme, en dat gaat er vanuit dat het gedrag van mensen in groepen bepaald wordt door de interactie van de persoon met de omgeving. De volgende formule vat deze veronderstelling samen:

B = f(P,E). In een groepscontext impliceert deze formule dat de reacties van groepsleden (B) een functie (f) zijn van de interactie van hun persoonlijke kenmerken (P) met omgevingsfactoren (E). Lewin geloofde dat een groep een verenigde eenheid is met tevoorschijn komende eigenschappen die niet volledig begrepen kunnen worden door het onderzoeken van gedeeltes van de groep.

De multilevel perspective is een visie die erkent dat een volledige verklaring van groepsprocessen en -fenomenen meerdere analyseniveaus vereist, inclusief individueel (micro), groep (meso) en organisatie of maatschappelijk (macro) niveau.

Hoe worden metingen verricht binnen groepsdynamieken?

Onderzoekers die groepen onderzoeken beginnen vaak met observatie. Dat is een methode van meten waarbij er gekeken wordt naar de activiteiten van individuen en groepen en dit wordt vastgelegd. Groepen zijn gecompliceerd, veelzijdig en dynamisch, maar observatie is mogelijk. Er zijn verschillende vormen van observatie:

• Bij openlijke observaties doen de onderzoekers geen moeite om te verbergen waar ze mee bezig zijn.
• Bij verborgen observaties wordt informatie over een groep vastgelegd zonder dat de groep hier kennis van heeft.
• Bij participerende observaties wordt informatie over een groep vastgelegd door een onderzoeker die een lid van de groep is of deelnemer is in het sociale proces.

Observatie levert een bijzonder rijke soort data op: de eigenlijke woorden die leden gebruiken in hun discussies en gesprekken, indrukken getrokken uit non-verbale uitdrukkingen, informatie over het uiterlijk en de locatie van de leden in relatie tot elkaar, en de reeksen van gedragingen die zich ontvouwen binnen de groep na verloop van tijd.

Het Hawthorne effect is een verandering in gedrag dat zich voordoet wanneer individuen weten dat ze worden geobserveerd of onderzocht.

Kwalitatief onderzoek is een onderzoeksprocedure waarbij niet-numerieke, ongekwantificeerde vormen van data worden verzameld en geanalyseerd, zoals teksten, beelden of objecten.

Gestructureerde observationele methoden zijn onderzoeksprocedures die een systematisch document van groepsinteractie en activiteiten creëren door elke openlijke uitdrukking of actie in een gedefinieerde categorie te plaatsen. Dit is een manier om de objectiviteit van de observaties van onderzoekers te verhogen.

Kwantitatief onderzoek is een onderzoeksprocedure waarbij numerieke data wordt verzameld en geanalyseerd, zoals frequenties, proporties of hoeveelheden.

Bales ontwikkelde twee van de bekendste gestructureerde coderingssystemen voor het bestuderen van groepen. Hij gebruikte van de Interaction Process Analysis (IPA) om zijn observaties te structureren. Dit is een gestructureerd coderingssysteem om groepsactiviteit te meten door elk geobserveerd gedrag te classificeren in 1 van 12 categorieën. Bales verbeterde zijn systeem. De nieuwere versie is genaamd Systematic Multiple Level Observation of Groups (SYMLOG) en deze versie genereert meer globale samenvattingen van groepsgedrag. SYMLOG gebruikt 26 verschillende categorieën in plaats van de 12 zoals bij IPA.

Als observatoren goed getraind zijn in het gebruik van gestructureerde coderingssystemen kunnen zulke systemen data genereren wat zowel betrouwbaar als valide is.

Betrouwbaarheid is de mate waarin een meettechniek consequent op verschillende tijdstippen dezelfde conclusie oplevert. Voor meettechnieken met twee of meer componenten is betrouwbaarheid ook de mate waarin deze componenten vergelijkbare conclusies opleveren. Beoordelaarsbetrouwbaarheid is de mate waarin twee of meer beoordelaars onafhankelijk van elkaar op dezelfde manier coderen. Validiteit is de mate waarin de meettechniek meet wat hij moet meten.

Meettechnieken op basis van zelfrapportages zijn gebaseerd op de veronderstelling dat je kan weten wat een groepslid denkt, voelt of van plan is door het hem gewoon te vragen. Bij interviews legt de onderzoeker de antwoorden van de persoon vast, bij vragenlijsten legt de persoon zijn antwoorden zelf vast.

Sociometrie is een methode om de relaties tussen leden van een groep te meten en die relaties grafisch samen te vatten. Deze methode is ontwikkeld door de psychiater Moreno. Een sociogram is een grafische weergave van de patronen van relaties tussen leden gecreëerd door sociometrie. In de meeste gevallen wordt elk lid van de groep weergegeven met een symbool en worden relaties tussen leden aangegeven door lijnen van het ene lid naar het andere.

Sociometrie was een vroege vorm van social network analysis (SNA). Dat is een reeks procedures voor het wiskundig en grafisch bestuderen van de relationele structuur van groepen en netwerken. Met behulp van informatie over de relaties die leden verbinden, levert de methode indexen op ledenniveau, indexen op groepsniveau en een grafische weergave van de eenheid.

Methodes van zelfrapportages hebben zowel zwakheden als sterktes. Ze zijn erg afhankelijk van weten welke vragen te stellen aan de groepsleden. De vragenlijst heeft een gebrek aan validiteit als de vraag niet precies genoeg gesteld is en daardoor verkeerd begrepen kan worden. Validiteit is ook een probleem bij het niet willen delen van persoonlijke gevoelens, gedachten en percepties of als groepsleden niet bewust zijn van hun interne processen. Toch geven ze veel informatie over het groepsfenomeen.

Welke onderzoeksmethoden worden gebruikt bij het onderzoeken van groepsdynamieken?

Zodra onderzoekers hun data hebben verzameld, moeten ze de informatie gebruiken om hypotheses over het groepsfenomeen testen. De drie meest gebruikte technieken om dit te doen zijn:

Case studies van 1 of meerdere groepen

Een case study is een onderzoekstechniek dat is gebaseerd op meerdere informatiebronnen om de activiteiten en dynamiek van een groep of groepen diepgaand te onderzoeken. Door middel van een case study kwam Janis met het begrip groupthink. Dat is een reeks negatieve processen op groepsniveau, inclusief illusies van kwetsbaarheid, zelfcensuur en druk om te conformeren, die optreden wanneer groepen met een sterk samenlevingsvermogen samenvallen in plaats van objectieve analyse bij het nemen van een beslissing.

Door het richten op een beperkt aantal casussen kunnen onderzoekers komen tot rijk gedetailleerde kwalitatieve beschrijvingen van natuurlijk voorkomende groepen. Zulke groepen worden ook wel bona fide groups genoemd. Case studies kunnen ook gebruikt worden als een bepaald fenomeen gedocumenteerd is, maar het proces dat het fenomeen produceert onbekend is. Dit soort onderzoeken hebben ook beperkingen. De onderzochte groep kan uniek zijn en dat maakt het moeilijk om met de gevonden resultaten iets te zeggen over andere groepen. Daarnaast impliceren case studies een oorzakelijk verband, maar ze kunnen het niet bevestigen

Correlationeel onderzoek

Correlationeel onderzoek. Bij correlationeel onderzoek testen onderzoekers de sterkte van de relatie tussen twee variabelen die ze meten. Dit doen ze naast dat ze groepen en hun dynamieken beschrijven. Referentie groep is een belangrijk concept. Dat is een groep of een collectief die individuen gebruiken als een standaard of referentiekader bij het selecteren en beoordelen van hun capaciteiten, attitudes, of overtuigingen; dit omvat groepen waarmee personen zich identificeren en die ze bewonderen.

Bij correlationeel onderzoek wordt correlatie coefficiënten berekend. Dat is een gestandaardiseerde statistiek die de sterkte en richting van een relatie tussen twee variabelen meet. Het wordt vaak gesymboliseerd door r. De correlaties kunnen variëren van -1 tot +1. De plus en de min geven de richting van de relatie aan. Dit soort onderzoek geeft dus aan of er een relatie is. Het vertelt de onderzoekers echter niets over de oorzakelijke relatie tussen variabelen, omdat de onderzoekers niet direct een variabele manipuleren.

Experimenteel onderzoek

Een experiment is een onderzoeksontwerp waarin (1) de onderzoeker ten minste één variabele manipuleert door deelnemers willekeurig aan twee of meer verschillende voorwaarden toe te wijzen, (2) ten minste één andere variabele meet en (3) de invloed van andere variabelen op de uitkomst gelijk houdt. Belangrijk hier zijn de concepten onafhankelijke variabele en afhankelijke variabele. De onafhankelijke variabele is iets dat de onderzoekers verandert in een experimenteel onderzoek, terwijl zij de andere variabele in het onderzoek constant houdt en de afhankelijke variabele meet.

De afhankelijke variabele is het gemeten resultaat door de onderzoeker: dat wat verandert door het manipuleren van de onafhankelijke variabele. Met zulk soort onderzoek kunnen onderzoekers conclusies trekken over de oorzakelijke relatie tussen variabelen. Soms is het logistisch, methodologisch en ethisch niet mogelijk om experimenteel onderzoek goed uit te voeren. Het is niet altijd mogelijk om de situatie voldoende te controleren om de onafhankelijke variabele te manipuleren of andere variabelen constant te houden.

Een oplossing voor het omzeilen van de beperkingen van elke methode is het gebruik van meerdere methodes voor het bestuderen van een groep.

De Institutional Review Board (IRB) is een groep die onderzoeksprocedures beoordeelt om er zeker van te zijn dat deze consistent zijn met ethische richtlijnen voor het beschermen van menselijke deelnemers.

Welke theoretische perspectieven zijn er?

Onderzoekers ontwikkelen ook theoretische verklaringen voor het groepsfenomeen. Theorieën bieden de middelen om bekende feiten over groepen te organiseren en zo ordelijke kennis te creëren uit afzonderlijke stukjes informatie. Theorieën leveren ook suggesties op voor toekomstig onderzoek. Er bestaan veel theorieën en deze theorieën delen vaak bepaalde basisassumpties. Een aantal van deze basis theoretische perspectieven zijn:

• Motiverende perspectieven. Motivaties zijn psychologische mechanismen die nut en richting geven aan gedrag; ze zetten mensen aan tot actie. Hier komen vaak emoties bij kijken. Een emoties is een subjectieve toestand van positieve of negatief gevoel. Motivatie theorieën suggereren dat groepen voor sommige mensen een fantastische manier is om een aantal basisbehoeften te bevredigen. Groepen bieden bijvoorbeeld veiligheid of bevredigen de behoefte om ergens bij te willen horen.
• Gedragsperspectieven. Veel van deze theorieën zijn gebaseerd op het behaviorisme van Skinner. Het behaviorisme is een theoretische verklaring voor de manier waarop organismen nieuwe reacties aanleren op stimuli uit de omgeving via conditionering. Een voorbeeld van theorieën met dit perspectief is de social exchange theory. Dit is een economisch model van interpersoonlijke relaties dat ervan uitgaat dat individuen relaties zoeken die hen veel voordelen bieden en weinig kosten. Dit suggereert dus dat mensen zich bij groepen voegen, omdat lidmaatschap op een manier een goede deal is.
• Systeemperspectieven. De systems theory is een algemene theoretische benadering die ervan uitgaat dat complexe fenomenen het resultaat zijn van de constante en dynamische aanpassingen die plaatsvinden tussen en tussen de onderling afhankelijke delen van het geheel. Toegepast op groepen, veronderstelt de theorie dat groepen open systemen zijn die dynamisch evenwicht tussen leden handhaven door een complexe reeks van onderling verbonden aanpassingen en processen.
• Systems theory biedt een model voor het begrijpen van een verscheidenheid aan group-level processen, zoals groepsontwikkeling, productiviteit en onderling, persoonlijk conflict. Een vorm van systems theorieën zijn de input-process-output (I-P-O) modellen van groepsproductiviteit. Zij benadrukken de inputs die bijdragen aan de groepsinstelling, het proces dat binnen de groep plaatsvindt terwijl het aan de taak werkt en de outputs die door het systeem worden gegenereerd.
• Cognitieve perspectieven. Soms worden de dynamieken van een groep begrijpelijk door het bestuderen van de cognitieve processen die bepalen hoe de leden informatie verzamelen en begrijpen. Cognitieve processen zijn processen die informatie verwerven, organiseren en integreren, waaronder geheugensystemen die gegevens opslaan en de psychologische mechanismen die deze informatie verwerken. Dit is belangrijk, omdat groepsleden continu bezig zijn met waarnemen, oordelen, redeneren en herinneren, en al deze mentale activiteiten beïnvloeden de manier waarop ze elkaar en zichzelf begrijpen. De volgende twee effecten zijn belangrijk bij dit perspectief:

1. Self-reference effect: de neiging van mensen om betere herinneringen te hebben van acties en gebeurtenissen waarbij ze op een bepaalde manier betrokken zijn geweest.

2. Group-reference effect: de neiging van mensen om betere herinneringen te hebben van acties en gebeurtenissen waarbij hun groep op een bepaalde betrokken was.

• Biologische perspectieven. Groepsleden zijn levende wezens wiens reacties vaak gevormd worden door fysieke, genetische en neurologische kenmerken.

De bovenstaande perspectieven sluiten elkaar niet uit.

Hoe wordt iemand lid van een groep?

Belangrijk voor het beantwoorden van deze vraag is het begrip persoonlijkheid. Persoonlijkheid is de configuratie van onderscheidende maar blijvende dispositionele kenmerken, waaronder eigenschappen, temperament en waarden, die de individuele reacties in verschillende situaties karakteriseren.

Het five-factor model (of big five theory) is een conceptueel model van de primaire dimensies die individuele verschillen in persoonlijkheid structureren. De vijf dimensies zijn:

1. Extraversie.
2. Aangenaamheid.
3. Consciëntieusheid.
4. Neuroticisme.
5. Openheid voor ervaring.

Alle vijf de factoren voorspellen de mate van interesse van een persoon in het aansluiten bij een groep. Eén factor beïnvloedt vooral iemands bereidheid om zich bij een groep aan te sluiten, namelijk extraversie. Extraversie is de mate waarin een persoon de neiging heeft om sociale contacten te zoeken. Gerelateerde kwaliteiten van een extravert zijn enthousiast, energiek en assertief. Introverte mensen zijn primair gericht op innerlijke percepties en beoordelingen van concepten en ideeën, terwijl extraverte mensen primair gericht zijn op sociale ervaringen.

Welk verband is er tussen angst en hechting?

Sommige persoonlijkheidskwaliteiten duwen mensen weg van groepen.

Verlegenheid is de neiging om gereserveerd of timide te zijn tijdens sociale interacties, meestal in combinatie met gevoelens van ongemak en nervositeit. Verlegen mensen zijn minder bereidwillig om zich aan te sluiten bij groepen dan andere mensen, en ze vinden groepsactiviteiten vaak minder leuk. Verlegen mensen nemen vaak een vriend mee als ze een groep binnenkomen. Dit wordt een social surrogate genoemd. Verlegenheid kan erger worden en veranderen in sociale angst. Dat is een gevoel van angst en schaamte ervaren bij het anticiperen op of daadwerkelijk omgaan met andere mensen.

Experience sampling is een onderzoeksmethode die deelnemers vraagt ​​om hun gedachten, emoties of gedrag vast te leggen op het moment dat ze ze ervaren in plaats van op een later tijdstip of datum; in sommige gevallen voeren deelnemers hun gegevens in wanneer ze worden gesignaleerd door onderzoekers die elektronische pagers gebruiken.

Sociale angststoornis is een hardnekkig en doordringend patroon van overweldigende angst en zelfbewustzijn dat wordt ervaren bij het anticiperen op of daadwerkelijk omgaan met andere mensen. Ongeveer 5 procent van de volwassen lijdt weleens aan deze stoornis. De meeste mensen gaan ermee om door het vermijden van de reden van de angst.

Hechtingsstijl is iemands karakteristieke benadering van relaties met andere mensen; de basisstijlen zijn veilig, gepreoccupeerd, angstig en afwijzend, zoals gedefinieerd door de dimensies van angst en vermijding. Smith theoretiseerde dat mensen ook een hechtingsstijl voor groepen hebben:

• Veilig gehecht: je hebt zelfvertrouwen en bent bereidwillig om afhankelijk te zijn van anderen.
• Gepreoccupeerd gehecht: je zoekt lidmaatschap maar maakt je excessief zorgen over afwijzing.
• Angstig gehecht: je bent zo onzeker over jezelf dat je bang bent voor afwijzing.
• Afwijzend gehecht: je bent niet geïnteresseerd in het aansluiten bij groepen.

Wat is sociale motivatie?

Behoefte aan aansluiting is een motiverende staat van spanning die kan worden verlicht door zich bij andere mensen aan te sluiten, wat vaak zorgen over het winnen van de goedkeuring van andere mensen omvat.

Het substraat van angst voor afwijzing kan de gebruikelijke positieve relatie tussen de behoefte aan aansluiting en lid worden van groepen omkeren; degenen die veel behoefte hebben aan aansluiting, sluiten minder snel aan bij een groep wanneer ze vrezen dat de groep hen zal afwijzen.

De behoefte aan intimiteit is een motiverende staat van spanning die kan worden verlicht door warme, positieve relaties met anderen te zoeken. Mensen die een hoge behoefte aan intimiteit hebben, zijn niet bang voor afwijzing.

Behoefte aan macht is een motiverende staat van spanning die kan worden verlicht door controle te krijgen over andere mensen en de omgeving.

De Fundamental Interpersonal Relations Orientation (FIRO) is een theorie over groepsvorming en ontwikkeling die de nadruk legt op compatibiliteit tussen drie sociale basismotieven: inclusie, controle, en affectie. De theorie is ontwikkeld door Schutz. De combinatie van de behoefte om er bij horen, affectie, en controle bepaalt hoe mensen anderen behandelen en hoe ze willen dat anderen hen behandelen. Affectie is een verlangen om zowel anderen aardig te vinden als door anderen aardig gevonden te worden. Bij controle hoort de behoefte om anderen te domineren, maar ook de bereidheid van anderen om gedomineerd te worden. De theorie suggereert dat mensen in groepen blijven, omdat in ieder geval een van de drie basisbehoeftes bevredigd wordt.

Relationaliteit is de mate waarin iemands waarden, houdingen en opvattingen de nadruk leggen op en het leggen van verbindingen met anderen en op het behouden van de verbindingen. Vrouwen hebben dit over het algemeen meer dan mannen. De verschillen tussen mannen en vrouwen worden ook beïnvloedt door de cultuur waartoe ze behoren en de bijbehorende verschillen in rollen.

Verwachtingen van groepen en ervaringen met groepen beïnvloeden ook de welwillendheid van een persoon om zich aan te sluiten bij een groep.

Een collaboratieve circle is een relatief kleine groep collega's die gedurende een langere periode samenwerken, ideeën uitwisselen voor commentaar en kritiek en een gedeeld concept ontwikkelen van wat hun methoden en doelen zouden moeten zijn.

Wat is aansluiting?

Aansluiten (affiliation) is het samenkomen van individuen op één locatie, maar ook een geformaliseerde relatie, zoals wanneer wordt gezegd dat een persoon verbonden is aan een groep of organisatie.

Festinger is een sociaal psycholoog die een proces de naam sociale vergelijking gaf. Sociale vergelijking is het proces van het contrasteren van iemands persoonlijke kwaliteiten en resultaten, inclusief overtuigingen, attitudes, waarden, vaardigheden, prestaties en ervaringen met die van andere mensen.

Onderzoeksresultaten suggereren dat mensen meer geïnteresseerd zijn in het verkrijgen van verduidelijkende informatie dan in het delen van de ervaring met iemand, vooral wanneer de situatie gevaarlijk is en ze openlijk met andere groepsleden kunnen praten. Soms onthouden mensen zich van aansluiting tot een groep, omdat ze zich niet willen schamen. Ook al hebben ze wel behoefte aan informatie over een situatie.

Social support is een gevoel van verbondenheid, emotionele steun, advies, begeleiding, tastbare hulp en perspectief geboden door groepen wanneer leden stress, dagelijkse beslommeringen en belangrijke levenscrises ervaren. Social support kan veel verschillende vormen aannemen:

• Beloning: groepen laten leden weten dat ze waardevolle leden zijn en stellen ze gerust dat ze niet alleen zijn bij het onder ogen komen van hun problemen.

• Emotionele steun: groepsleden uiten hun zorgzaamheid, bezorgdheid en genegenheid voor elkaar.

• Informatieve steun: groepen bieden leden nuttige informatie voor het oplossen van problemen, het nemen van beslissingen en het stellen van hun doelen.

• Instrumentele steun: groepen bieden tastbare hulp aan hun leden.

• Betekenis: groepen bieden leden existentiële ondersteuning aan door existentiële angst weg te nemen, de wereldvisies van leden te herbevestigen en geloof en perspectieven te delen.

Downward social comparison is het selecteren van mensen die het minder goed hebben als doelen voor sociale vergelijking. Upward social comparison daarentegen is mensen selecteren die superieur zijn aan zichzelf of wiens resultaten de hunne overtreffen als doelen voor sociale vergelijking. Deze laatste vorm van vergelijking kan zowel positieve gevoelens als negatieve gevoelens bij degene die vergelijkt veroorzaken.

Het self-evaluation maintenance model (SEM) is een theoretische analyse van processen van sociale vergelijking die:

• ...ervan uitgaan dat individuen hun zelfrespect behouden en verbeteren door zich te associëren met hoogpresterende individuen die uitblinken in gebieden die niet relevant zijn voor de eigenwaarde van het individu...
• en daarnaast een associatie vermijden met hoogpresterende individuen die uitblinken in gebieden die belangrijk zijn voor het gevoel van eigenwaarde van het individu.

Wat is aantrekking?

Aantrekking transformeert kennissen tot vrienden. Volgens de proximity principle sluiten mensen aan bij groepen die dichtbij zijn. Een formelere definitie is de neiging van individuen om interpersoonlijke relaties te vormen met degenen die dichtbij zijn. Nabijheid zorgt voor vertrouwdheid en mensen geven daar over het algemeen de voorkeur aan. Daarnaast verhoogt nabijheid de kans op interactie, en interactie cultiveert aantrekking.

De elaboration principle is de neiging van groepen om in omvang uit te breiden naarmate niet-leden worden gekoppeld aan een groepslid en dus deel uitmaken van de groep zelf; dit proces wordt percolatie genoemd in de netwerktheorie.

Het gelijkheidsbeginsel is de neiging van individuen om een ​​persoon op te zoeken, zich ermee te verbinden of aangetrokken te worden tot een persoon die op een of andere manier op hen lijkt; deze neiging zorgt ervoor dat groepen en andere interpersoonlijke aggregaten homogeen zijn in plaats van divers.

Homofilie is de neiging van de leden van groepen en andere collectieven om op een bepaalde manier op elkaar te lijken, zoals demografische achtergrond, attitudes en waarden.

Als de kwaliteiten van mensen elkaar aanvullen - ze verschillen maar passen goed bij elkaar - dan kan deze unieke vorm van ongelijkheid mensen aanmoedigen om met elkaar om te gaan. Dit komt overeen met de complementarity principle. De complementarity principle is een neiging van tegengestelden om aan te trekken wanneer de manieren waarop mensen ongelijk zijn op een bepaalde manier congruent zijn.

Interchange compatibility is de compatibiliteit tussen groepsleden op basis van hun vergelijkbare behoeften voor inclusie, controle en affectie. Originator compatibility daarentegen is de compatibiliteit tussen groepsleden die optreedt wanneer individuen die inclusie, controle of genegenheid binnen de groep wensen uit te drukken, gekoppeld worden aan individuen die inclusie, controle of genegenheid van anderen wensen te ontvangen.

Het wederkerigheidsbeginsel is de neiging om in ruil voor leuk gevonden te worden, leuk te vinden: wanneer A B leuk vindt, heeft B de neiging om A ook leuk te vinden. ‘Leuk vinden’ neigt er naar wederzijds te zijn.

Het minimax principe is een algemene voorkeur voor relaties en lidmaatschappen die voorzien in het maximumaantal waardevolle beloningen en het minst kost.

Volgens Thibaut en Kelley en hun social exchange theory is de beslissing om aan te sluiten bij een groep gebaseerd op twee factoren:

1. Comparison level (CL): is de norm waarmee het individu de kwaliteit van een sociale relatie beoordeelt. In de meeste gevallen zullen individuen wier eerdere relaties positieve beloningen opleverden met weinig kosten hogere CL's hebben dan degenen die minder beloningen en meer kosten ervaren in eerdere relaties.

2. Comparison level for alternatives (Cl_alt): is de standaard waarmee individuen de kwaliteit evalueren van andere groepen waaraan ze kunnen deelnemen. Dit bepaalt daarmee de beslissing van leden of ze zullen aansluiten, blijven of weggaan.

De structuur van een ding is de relatief vaste rangschikking van en relaties tussen zijn samenstellende elementen die die elementen met elkaar verbindt om een ​​enkel geïntegreerd geheel te vormen. In groepen creëert structuur de sociale orde.

Als je een groep wilt begrijpen dan moet je zijn structuur begrijpen.

Wat zijn normen?

Normen zijn een fundamenteel element van sociale structuur: de regels van de groep. Er zijn verschillende soorten normen:

• Voorschrijvende norm: een consensuele norm die wenselijk, positief gesanctioneerd gedrag identificeert.
• Normatieve norm: een consensuele norm die verboden, negatief gesanctioneerd gedrag identificeert.
• Beschrijvende norm: een consensuele norm die beschrijft hoe mensen doorgaans handelen, voelen en denken in een bepaalde situatie.
• Bindende norm: een evaluatieve consensuele norm die beschrijft hoe mensen moeten handelen, voelen en denken in een bepaalde situatie in plaats van hoe mensen daadwerkelijk handelen, voelen en denken in die situatie.

Normen zijn geen externe regels, maar geïnternaliseerd standaarden. Normen kunnen zowel ongezond als gezond gedrag promoten.

Sociale afstemming is de neiging dat acties en evaluaties van individuen meer lijken op de acties en veronderstelde evaluaties van degenen om hen heen. Sociaal psycholoog Sherif bevestigde dat normen geleidelijk verschijnen naarmate het gedrag, oordelen en overtuigingen van groepsleden gelijk getrokken worden met de tijd. Sherif ontdekte ook dat groepsleden de norm hadden geïnternaliseerd, omdat deze bleef bestaan ook als was het groepslid alleen. 

Normen zijn essentieel voor het functioneren van groepen, want zelfs oneven of ongebruikelijke normen organiseren interacties, verhogen de voorspelbaarheid en vergroten de solidariteit.

Pluralistic ignorance is een belangrijke term. Pluralistic ignorance komt voor wanneer leden van een groep privé verschillen in opvattingen en verwachtingen, maar publiekelijk allemaal hetzelfde handelen omdat ze geloven dat zij de enige zijn wiens persoonlijke opvattingen verschillen van de rest van de groep.

Wat zijn rollen?

Rollen zijn eemn samenhangende reeks van gedragingen die worden verwacht van mensen in specifieke posities binnen een groep of sociale omgeving. Rollen verklaren de veranderingen die sommige mensen laten zien wanneer ze lid worden van een groep. Rol differentiatie is een toename van het aantal rollen in een groep, vergezeld door een geleidelijke afname van de reikwijdte van deze rollen naarmate elke rol nauwer wordt gedefinieerd en gespecialiseerd. Rollen beïnvloeden de blijheid en het welzijn van groepsleden in belangrijke mate.

Een taakrol is elke positie in een groep die wordt bezet door een lid dat gedrag uitvoert dat zich concentreert op taken en activiteiten, zoals het initiëren van structuur, het geven van taakgerelateerde feedback en het stellen van doelen. Een relatierol is elke positie in een groep die wordt bezet door een lid dat gedrag vertoont dat de aard en kwaliteit van interpersoonlijke relaties tussen leden verbetert, zoals bezorgdheid tonen over de gevoelens van anderen, conflict verminderen en gevoelens van tevredenheid en vertrouwen in de groep versterken. Bales suggereerde dat weinig mensen zowel de taak als de relationele behoeften van een groep kan vervullen.

Een aantal theoretici, die proberen uit te leggen waarom rollen in groepen ontstaan, benadrukken hun functionele bruikbaarheid. Sommige theoretische rollenanalyses leggen meer de nadruk op het generatieve proces van rolgerelateerde acties. Groepsleden delen een basisgevoel van de vereisten van de rollen die gebruikelijk zijn in de meeste groepsinstellingen, maar ze werken de details van hun rollen en hun eisen uit terwijl ze met elkaar omgaan.

Zelf-presentatie is het beïnvloeden van de sociale percepties van andere mensen door selectief persoonlijke informatie aan hen te openbaren. Het omvat zowel opzettelijke als onbedoelde pogingen om de indruk te wekken, te behouden of te verfijnen die anderen hebben.

Role-taking is het waarnemen van de rolvereisten van de rollen van andere groepsleden, vanuit hun perspectief.

Wat is groep socialisatie?

Moreland en Levine ontwikkelde hun theorie over groep socialisatie. Dat is een patroon van verandering in de relatie tussen een individu en een groep die begint wanneer een persoon voor het eerst overweegt lid te worden van de groep en eindigt wanneer hij of zij de groep verlaat.

De theorie erkent dat nieuwkomers vaak gevraagd wordt rollen aan te nemen die ze liever vermijden. Oudere groepsleden moeten in sommige gevallen bereid zijn om nieuwe rollen aan te nemen waarvoor ze nieuwe vaardigheden moeten aanleren. Maar groepsleden vinden ook dat hun groep flexibel genoeg moet zijn om te veranderen om aan hun specifieke behoeften te voldoen. Dus individuen proberen de groep te beïnvloeden. De theorie van Moreland en Levine maakt onderscheid tussen vijf soorten groepsrollen:

1. Kandidaat lid.
2. Nieuw lid.
3. Volledig lid.
4. Marginaal lid.
5. Ex-lid.

Wat is role ambiguity?

De verantwoordelijkheden en activiteiten die nodig zijn van een persoon die een rol vervult, zijn niet altijd duidelijk. Rolnemers ervaren dan waarschijnlijk role ambiguity – dan is er sprake van onduidelijke verwachtingen over het gedrag dat moet worden uitgevoerd door een persoon die een bepaalde positie binnen de groep inneemt, veroorzaakt door een gebrek aan duidelijkheid in de rol zelf, een gebrek aan consensus binnen de groep over het gedrag dat verband houdt met de rol, of de onzekerheid van de individuele rolnemer met betrekking tot het soort gedrag dat anderen verwachten.

Role conflict is een toestand waarin spanning, angst of onzekerheid wordt veroorzaakt door inconsistente of discordante verwachtingen in verband met iemands rol in de groep.

Er kan ook een interrole conflict ontstaan. Dat is een vorm van role conflict die optreedt wanneer individuen meerdere rollen binnen een groep vervullen en de verwachtingen en gedragingen in verband met een van hun rollen niet consistent zijn met de verwachtingen en gedragingen in verband met een andere van hun rollen.

Daarnaast bestaat er ook intrarole conflict. Dat is een vorm van role conflict die optreedt wanneer het gedrag dat een enkele rol vormt, ongerijmd zijn, vaak als gevolg van inconsistente verwachtingen van de persoon die de rol bekleedt en andere leden van de groep.

Er kan ook een persoon-rol conflict zijn. Dat gebeurt wanneer het gedrag dat bij een bepaalde rol hoort, totaal niet rijmt met de waarden, persoonlijkheid, behoeften of voorkeuren van de persoon van wie verwacht wordt de rol aan te nemen. Een belangrijke bijbehorende term is role fit. Dat is de mate van overeenstemming tussen de eisen van een specifieke rol en de attitudes, waarden, vaardigheden en andere kenmerken van het individu dat de rol vervult.

Onzekerheid over iemands rol resulteert in stress en spanning en de resultaten zijn zelden positief voor de groepsleden of voor de groep zelf.

Wat is er bekend over relaties tussen leden?

Verbindingen tussen de leden van een groep vormen de basis voor de derde component van de groepsstructuur: het netwerk van relaties tussen leden. Met de tijd vindt er status differentiatie plaats. Dat is de geleidelijke opkomst van sommige groepsleden tot functies met een groter gezag, vergezeld van een vermindering van het gezag van andere leden.

Het krijgen van status in een groep is het complexe resultaat van individuele, groeps- en culturele factoren. Voorspellingen van status moeten rekening houden met de mate waarin de attributen van individuen overeenkomen met de kwaliteiten die worden gewaardeerd door de groepen waartoe zij behoren.

Sociometrische differentiatie is de ontwikkeling van sterkere en positievere interpersoonlijke banden tussen sommige leden van de groep, vergezeld van afname van de kwaliteit van de relaties tussen andere leden van de groep.

De balanstheorie is een analyse van sociale relaties die ervan uitgaat dat relaties evenwichtig of onevenwichtig kunnen zijn. Onevenwichtige relaties creëren een onaangename spanning die moet worden verlicht door een element van het systeem te veranderen.

Over het algemeen is een groep in balans als:

• Alle relaties positief zijn.
• Een even nummer van negatieve relaties bestaan binnen de groep.

Communicatienetwerk zijn patronen van informatieoverdracht en -uitwisseling die beschrijven wie het meest communiceert en in welke mate met wie. Vroege onderzoeken naar communicatienetwerken suggereerden dat groepen met gecentraliseerde netwerken beter presteerden dan groepen met gedecentraliseerde netwerken. Vanwege deze resultaten zei sociaal psycholoog Shaw dat de efficiëntie van een netwerk gerelateerd is aan informatie verzadiging. Soms is er te veel informatie voor een goed overzicht.

Alleen kleine groepen met een gedecentraliseerd communicatienetwerk kunnen beter presteren dan groepen met een gecentraliseerd netwerk. Om deze reden hebben de meeste organisaties een hiërarchisch communicatienetwerk. Downward information is informatie van de leiders naar de volgers van de groep. Upward informatie gaat van de volgers naar de leiders.

Wat is sociale netwerkanalyse?

Analisten van sociale netwerken proberen de verbindingen in kaart te brengen die individuen met elkaar verbinden en gebruiken die informatie om precies te bepalen waar mensen zich ten opzichte van elkaar bevinden in de interpersoonlijke ruimte.

De fundamenten voor een sociaal netwerkanalyses zijn een reeks van procedures gedefinieerd door:

• Een focus op de structuren van sociale groepen en in het bijzonder op koppelingen tussen groepsleden.
• Het systematisch meten van deze structuren.
• Het gebruik van grafieken die deze structuren representeren.
• Het toepassen van statistische procedures om deze structuren te kwantificeren.

De sociaal netwerkanalyse beschrijft de locatie van elk lid ten opzichte van de andere leden. Belangrijke begrippen hierbij zijn de volgende:

• Degree centrality: het aantal connecties tussen groepsleden; de degree centrality van de groep is het gemiddelde van de directe verbindingen tussen groepsleden.
• Outdegree: het aantal connecties dat door het individu is geïnitieerd in een gericht netwerk.
• Indegree: het aantal connecties dat de persoon in een gericht netwerk heeft ontvangen.
• Betweenness: de mate waarin de positie van een groepslid in een netwerk zich bevindt langs een pad tussen andere paren van individuen in het netwerk.
• Closeness: het omgekeerde van de afstand, in termen van connecties, van een individu van alle anderen in het netwerk.

De volgende begrippen gaan over de gehele groep:

• Dichtheid: de mate van verbondenheid van de leden van de groep, zoals geïndexeerd door het aantal daadwerkelijke connecties die leden verbindt gedeeld door het aantal mogelijkheden.
• Cliques: subgroepen van onderling verbonden leden binnen de grotere groepscontext.
• Gaten: gaten binnen het netwerk.

Mensen leunen op sociale macht om anderen te beïnvloeden. Sociale macht is de capaciteit om bedoelde effecten in interpersoonlijke contexten te produceren.

Milgram is bekend geworden om zijn onderzoeken naar gehoorzaamheid. Gehoorzaamheid is naleving van gezaghebbende richtlijnen die betrekking hebben op een bepaalde situatie, inclusief gedragsveranderingen in reactie op instructies, bevelen en eisen van personen met autoriteit. De onderzoeken van Milgram suggereren dat gehoorzaamheid gebruikelijk is in hiërarchisch georganiseerde groepen.

Critici constateerden methodologische fouten en suggereerden dat de persoonlijke kenmerken van de deelnemers van Milgram hen ertoe brachten te gehoorzamen, toch zijn de bevindingen van Milgram overgenomen door andere onderzoekers.

Hoe werkt sociale macht in groepen?

Sociaal psychologen French en Raven bedachten de theory of power bases. Power bases zijn bronnen van sociale macht in een groep, inclusief iemands mate van controle over beloningen en straf, autoriteit in de groep, aantrekkelijkheid, expertise en toegang tot en controle over informatie die nodig is voor groepsleden. French en Raven identificeerden en maakten onderscheid tussen vijf vormen van macht:

1. Beloning: de belofte van positieve, wenselijke prikkels.
2. Dwang: dreiging van negatieve, niet wenselijke gevolgen.
3. Rechtmatig: recht om het gevraagde gedrag te eisen.
4. Referent: op relaties gebaseerd (respect, aantrekking).
5. Expert: waargenomen kennis, vaardigheden, etc.
6. Informatieve macht: capaciteit om te redeneren, uitleggen en informeren (deze zesde vorm van macht is later toegevoegd door Raven).

De theory of power bases van French en Raven identificeert en onderscheidt de zes meest voorkomende bronnen van invloed in groepen, maar ze beweerden niet dat hun lijst volledig was.

Volgens Milgram bestaat er zoiets als een agentic state. Dat is een psychologische toestand die optreedt wanneer ondergeschikten in een georganiseerde status hiërarchie een zodanige duidelijke vermindering van autonomie ervaren dat ze niet in staat zijn om de orders van autoriteiten te weerstaan.

De keuze die mensen hebben in machtsstrategie wordt beperkt door hun zelfregulatie, bereidheid om sociale controle te negeren en door hun onoprechtheid. Machtsstrategieën zijn specifieke strategieën die gebruikt worden om anderen te beïnvloeden, meestal om een bepaald doel of voordeel te behalen. De strategieën verschillen op een aantal punten van elkaar:

• Harde en zachte strategieën; harde strategieën worden vaak omschreven als dwingend, direct, etc.
• Directe, rationele en indirecte, irrationele strategieën.
• Unilaterale en bilaterale strategieën; unilaterale strategieën kunnen opgelegd worden zonder de medewerking van het doelwit voor beïnvloeding.

Bij de foot in the door techniek wordt een persoon beïnvloedt door het extraheren van de naleving van een klein eerste verzoek voordat het tweede, meer substantiële verzoek wordt gedaan.

Hoe werkt sociale status in groepen?

Het systeem van dominantie en onderwerping wordt vaak een pikorde genoemd, omdat het bepaalt wie het pikken doet en wie er gepikt wordt. Een formelere definitie van een pikorde is: een stabiel, geordend patroon van individuele variaties in prestige, status en autoriteit onder groepsleden.

Socioloog Berger ontwikkelde de expectation-states theory. Dat is een verklaring van differentiatie in status binnen groepen, waarbij ervan wordt uitgegaan dat groepsleden status toekennen aan groepsleden die als competent worden beschouwd voor de betreffende taak en aan groepsleden die kwaliteiten hebben waarvan de leden denken dat ze indicatoren van competentie en potentieel zijn. Deze theorie gaat er vanuit dat verschillen in status zich waarschijnlijk ontwikkelen wanneer leden samenwerken om gedeelde doelen te behalen.

Specifieke status kenmerken zijn taak-specifieke gedrags- en persoonlijke kenmerken die mensen overwegen wanneer ze een inschatting maken van de relatieve competentie, vaardigheid en sociale waarde van zichzelf en anderen. Daarentegen zijn er ook diffuse status kenmerken. Dat zijn algemene persoonlijke kwaliteiten, zoals leeftijd en etniciteit, die mensen overwegen wanneer ze proberen in te schatten wat de competentie, vaardigheid en sociale waarde van zichzelf of anderen zijn.

Generalisatie van status (status generalization) vindt ook plaats. Dat is de neiging van personen waarvan bekend is dat ze autoriteit, respect en prestige in de ene context hebben bereikt of toegewezen, om relatief hogere status te genieten in andere, niet-gerelateerde, contexten.

Vrouwen en mensen van minderheidsgroepen moeten extra moeite doen om in hun groepen hetzelfde niveau van respect te krijgen, die blanke mannen al krijgen, zelfs als ze minder productief zijn. Deze oneerlijke positie is zelfs groter wanneer je de enige bent in de groep die anders is dan de rest. Dit wordt solo status genoemd. De formele definitie voor solo status is: de staat van het enige groepslid zijn dat een vertegenwoordiger is van een specifieke sociale categorie in een anders homogene groep.

Socioloog Michels beschreef de ijzeren wet van oligarchie. Dat is het principe van politieke en sociale controle dat voorspelt dat, in elke groep, macht geconcentreerd is in de handen van een paar individuen die zullen handelen op manieren die hun macht beschermen en versterken.

Dit wordt gedeeltelijk verklaard aan de hand van de interpersoonlijke complementaire hypothese. Dat is de voorspellende neiging van bepaald gedrag om gedrag van anderen op te roepen dat overeenstemt met het oorspronkelijke gedrag, waarbij positief gedrag positief gedrag oproept, negatief gedrag dat negatief gedrag oproept, dominant gedrag dat onderdanig gedrag oproept en onderdanig gedrag dat dominant gedrag oproept.

Hiërarchie in groepen heeft ook zijn nadelen; individuen met een lage status presteren bijvoorbeeld soms niet naar een volledige potentie, omdat de lage status hun motivatie en cognitief functioneren naar beneden haalt.

Wat zijn de effecten van macht?

Macht is voor een gedeelte een gevoel van autoriteit in plaats van autoriteit an sich. Het gevoel van macht of controle hebben, is ook afhankelijk van de situatie. Het gevoel kan ontstaan, omdat iemand op een directe manier een positie met macht toegewezen krijgt. Het gevoel kan echter ook op subtielere manieren ontstaan.

Sociaal psycholoog Keltner kwam met de benadering/inhibitie theorie. Dat is een integratieve conceptuele analyse van de transformatieve effecten van macht die zegt dat macht zowel psychologisch als gedrag activerend is, maar ook zegt dat een gebrek aan macht of een vermindering van macht een inhiberende werking heeft.

De positieve effecten van macht zijn veelvuldig:

• Macht zet aan tot actie.
• Machtige mensen ervaren en uiten vaker positieve emoties dan mensen die minder machtig zijn.
• Machtige individuen laten een groter doorzettingsvermogen zien in hun wens om een doel te behalen.
• Macht verbetert cognitieve functies zoals gerichte aandacht, het maken van beslissingen, plannen en het selecteren van doelen.
• In bepaalde mate isoleert macht een individu van de invloed van anderen.

Macht heeft ook een veelvoud aan negatieve effecten:

• Machtige mensen zijn proactief, maar in sommige gevallen zijn hun acties risicovol, niet passend of onethisch.
• Machtige mensen wakkeren vaak negatieve gevoelens aan bij hun ondergeschikten, zeker wanneer er onenigheid en conflict in de groep is.
• Machtige mensen beoordelen hun ondergeschikten vaak verkeerd, begrijpen ze niet, en benadelen ze zelfs.
• Het succesvolle gebruik van macht als middel om anderen te beheersen, kan leiden tot zelfvoldoening, onrealistisch positieve zelfevaluaties en overschattingen van onderlinge, persoonlijke macht.
• Machtige mensen hebben ook de neiging om hun macht te gebruiken om anderen te beïnvloeden zelfs wanneer het gebruik van macht onnodig is.
• Wanneer individuen zich machtig voelen, behandelen ze anderen soms oneerlijk, vooral als ze meer egocentrisch zijn dan gericht op het algemene welzijn van de groep.

Een belangrijke term hier is het Bathsheba syndroom: dat is de neiging van leden met een hoge status om oneerlijke en ongepaste voorrechten en onderscheidingen te claimen, waaronder roofzuchtige seksuele activiteiten.

De benadering/inhibitie theorie voorspelt dat personen die zich niet krachtig voelen, meer negatieve emoties en verminderde motivatie zullen vertonen. Deze negatieve effecten zijn waarschijnlijker wanneer machthebbers dwangmatige beïnvloedingsmethoden gebruiken. Deze beïnvloedingsmethoden worden gelinkt aan een aantal disfunctionele groepsprocessen, zoals meer rebellie tegen autoriteit, verstoorde interpersoonlijke relaties en revolutionaire coalities.

Wat is sociale facilitering?

Sociale facilitering is een verbetering van de taakuitvoering die optreedt wanneer mensen in aanwezigheid van andere mensen werken.

Co-actie is het uitvoeren van een taak of een andere doelgerichte activiteit in aanwezigheid van een of meerdere personen die een vergelijkbaar type activiteit uitvoeren.

Onderzoekers ontdekten dat sociale facilitering ook kan plaatsvinden wanneer individuen presteren in het bijzijn van publiek. Zajonc merkte op dat onderzoekers die sociale facilitering documenteerden, onderzoek deden met instinct achtige reacties, zoals fietsen (dominante reacties). Onderzoekers die nieuwe, gecompliceerde of ongeoefende handelingen onderzochten (niet dominante reacties), vonden weinig bewijs voor sociale facilitering.

Zajonc bedacht de drive theory. Dat is over het algemeen een analyse van menselijke motivatie die de impact benadrukt van psychologische of fysiologische behoeften of verlangens op de gedachten, gevoelens en acties van individuen; het is ook een verklaring van sociale facilitering die beweert dat de aanwezigheid van anderen een gegeneraliseerde drifttoestand oproept die wordt gekenmerkt door verhoogde bereidheid en opwinding. De drive theory suggereert dat mensen fysiologisch reageren op de aanwezigheid van mensen, maar de omvang van deze verandering hangt af van de situatie en van wie kijkt.

Psycholoog Cottrell bedacht de evaluation apprehension theory. Dat is een analyse voor prestatiewinst in groepen met het argument dat individuen die in aanwezigheid van anderen werken, een algemene bezorgdheid hebben over hoe deze anderen hen evalueren en dat deze vrees hun uitvoering van eenvoudige, goed aangeleerde taken vergemakkelijkt.

Socioloog Goffman bedacht de self-presentation theory. Dat is een analyse van prestatiewinst in groepen in de veronderstelling dat sociale facilitering wordt veroorzaakt door individuele personen die een goede indruk willen maken wanneer ze in aanwezigheid van anderen werken. Verschillende cognitieve theorieën suggereren dat de aanwezigheid van anderen de capaciteit van mensen verandert om informatie adequaat te verwerken, bijvoorbeeld omdat men dan hun aandacht verdeelt over de taak en de aanwezigheid van een ander.

Afleidingen ondermijnen prestatie niet altijd. De distraction-conflict theory is een analyse van prestatiewinst in groepen, ervan uitgaande dat wanneer anderen aanwezig zijn, de aandacht wordt verdeeld tussen de andere mensen en de taak; dit aandachtsconflict verhoogt de motivatie en het vergemakkelijkt de uitvoering van eenvoudige, goed aangeleerde taken.

De social orientation theory is een analyse van prestatiewinst in groepen die individuele verschillen in sociale oriëntatie suggereren (de neiging om sociale situaties aandachtig of met enthousiasme te benaderen) voorspellen wanneer sociale facilitering zal plaatsvinden. Volgens deze theorie zijn individuen die een positieve oriëntatie vertonen, zo zelfverzekerd dat ze positief reageren op de uitdaging die de groep eventueel voorlegt. Anders vertonen daarentegen een negatieve oriëntatie; ze benaderen sociale situaties angstig, want ze voelen zich geremd en bedreigd door andere mensen. Mensen kunnen in een bepaalde situatie beide richtingen aannemen. Sommige mensen hebben persoonlijkheidskenmerken waardoor ze negatiever worden.

Wat is social loafing?

Ringelmann was een landbouwingenieur uit de negentiende eeuw en was één van de eersten die onderzoek deed naar groepsproductiviteit. Het Ringelmann effect is de neiging van mensen om minder productief te worden wanneer ze met anderen werken; dit verlies aan efficiëntie neemt toe naarmate de groepsgrootte toeneemt, maar met een geleidelijk afnemende snelheid. Ringelmann geloofde dat hier twee redenen voor waren:

1. Verlies met betrekking tot coördinatie.
2. Verlies in motivatie.

Dit laatste punt wordt ook wel social loafing genoemd. Een formelere definitie is: de vermindering van individuele inspanningen die worden geleverd wanneer mensen in groepen werken vergeleken met wanneer ze alleen werken. Social loafing lijkt niet herkend te worden door groepsleden. Onderzoekers hebben een aantal stappen geïdentificeerd die gezet kunnen worden om het niveau van social loafing binnen een groep te verminderen:

• Identificeerbaarheid vergroten. Social loafing wordt minder als het werk van iemand geëvalueerd kan worden.
• Free riding minimaliseren. Free riding is minder bijdragen aan een collectieve taak wanneer men gelooft dat andere groepsleden dit gebrek aan inspanning zullen compenseren. Het sucker effect is hier ook van belang. Dat is de neiging van leden om minder bij te dragen aan een groepsinspanning die te hard werkt of teveel bijdraagt.
• Doelen stellen. Groepen die duidelijke, uitdagende doelen stellen presteren beter dan groepen waarvan de leden niet goed weten wat de doelen zijn.
• Betrokkenheid vergroten. Betrokkenheid kan ervoor zorgen dat groepsleden gaan compenseren voor het verwachte falen van hun medegroepsleden door zich meer in te zetten. Dit is sociale compensatie.
• Vergrote identificatie met de groep.

Karau en William bedachten de collective effort model (CEM). Dat is een theoretische verklaring van groepsproductiviteit die productiviteitsverlies in groepen traceert tot afgenomen verwachtingen over het succesvol behalen van doelen en de afgenomen waarde van de groepsdoelen. Dit model geeft een theoretisch raamwerk voor het begrijpen van de oorzaken en het herstellen van social loafing. Karau en Williams suggereerden dat twee factoren de mate van motivatie van groepsleden bepalen:

1. Hun verwachtingen over het behalen van een doel.
2. De waarde van dat doel.

Hoe wordt er in groepen gewerkt?

Groepen verliezen soms aan productiviteit door social loafing, maar over het algemeen presteren ze beter dan individuen. Proces verlies is een vermindering van de effectiviteit van de prestaties of efficiëntie veroorzaakt door acties, operaties of dynamiek die verhinderen dat de groep zijn volledige potentieel bereikt, inclusief verminderde inspanning, foutieve groepsprocessen, coördinatieproblemen en ineffectief leiderschap.

Ivan Steiner erkende dat veel factoren samen de potentiële productiviteit van een groep bepalen, maar hij benadrukt één factor boven alle andere: het soort taak dat de groep heeft. Sommige taken vereisen een hoog niveau van gecoördineerde activiteit, maar anderen niet. De taak vereisten zijn een probleem, inclusief de deelbaarheid en moeilijkheid, die de procedures beïnvloeden die de groep kan gebruiken om de taak te voltooien.

Deelbare taken kunnen opgedeeld worden in delen. Unitaire taken daarentegen kunnen niet opgedeeld worden. Bij maximaliserende taken is het de kwantiteit die telt, bij optimaliserende taken daarentegen is een goede prestatie wat het meest dichtbij een voorbedacht doel komt. Steiner beschrijft vijf basis combinatiestrategieën:

1. Additieve taken: een taak of project dat een groep kan voltooien door de input van individuele leden cumulatief te combineren. De groep presteert beter dan zelfs het beste individuele groepslid.
2. Compenserende taken: een taak of project die een groep kan voltooien door de oplossingen of aanbevelingen van individuele leden letterlijk samen te middelen. De groep presteert beter dan een groot gedeelte van de individuele groepsleden.
3. Disjunctieve taken: een taak of project dat wordt voltooid wanneer een enkele oplossing, beslissing of aanbeveling door de groep wordt overgenomen. De groep presteert het beste als het de input van het meest capabele groepslid accepteert als de oplossing van de groep. Groepen presteren nauwelijks beter dan het beste groepslid.
4. Intellectuele en oordelende taken: een intellectuele taak is een project, probleem of ander soort taak met resultaten die objectief kunnen worden geëvalueerd met behulp van een normatief criterium; een oordelende taak is een project, probleem of ander soort taak met resultaten die niet objectief kunnen worden geëvalueerd, omdat er geen duidelijke criteria zijn om ze mee te beoordelen.
5. Conjunctieve taken: een taak die alleen succesvol kan worden voltooid als alle groepsleden bijdragen. Bij deze taken komt het Köhler effect voor. Dat is een toename van de prestaties door groepen die werken aan conjunctieve taken die persistentie vereisen, maar weinig coördinatie van inspanning en het is waarschijnlijk te wijten aan de verhoogde inspanning die wordt besteed door de minder capabele leden.
6. Discretionaire taak: een relatief ongestructureerde taak die kan worden voltooid met behulp van een verscheidenheid aan sociale combinatieprocedures, waardoor de gebruikte methoden aan de groep of groepsleider worden overgelaten. Prestatie is hier afhankelijke van de strategieën die groep kiest.

Synergy is het produceren van een uitkomst als een groep, die superieur is aan de resultaten die zouden kunnen zijn bereikt, door een eenvoudige accumulatie van individuele inspanningen van de groepsleden. Dus als synergy plaatsvindt in een groep dan presteert de groep als geheel beter dan verwacht wordt, gegeven de vaardigheden van de groepsleden.

Hoe kan groepscreativiteit bereikt worden?

Een bekende methode voor het verhogen van creativiteit binnen een groep is brainstorming. Een formele definitie van brainstorming is: een methode voor het vergroten van de creativiteit in groepen die vraagt ​​om verhoogde expressiviteit, uitgestelde evaluatie, kwantiteit in plaats van kwaliteit en doelbewuste pogingen om voort te bouwen op eerdere ideeën.

De bedenkers van brainstorming dachten dat het horen van de ideeën van anderen een stroom van ideeën kon stimuleren, maar het kan ook production blocking veroorzaken. Dat is verlies van productiviteit die optreedt wanneer groeps- en procedurele factoren de voortgang van de groep in de richting van haar doelen belemmeren, vooral wanneer individuen in een brainstormsessie hun ideeën vertragen totdat ze het woord kunnen krijgen en wanneer groepsleden worden afgeleid door ideeën van anderen en zo zelf minder genereren.

De vrees voor evaluatie kan de effectiviteit van brainstormen ook beperken. Het speelt mee ondanks de regel van ‘niet evalueren’. Ook belangrijk zijn het social matching effect en de illusion of group productivity. Het eerste is de neiging van individuen in brainstormgroepen om het productiviteitsniveau van anderen in de groep te evenaren. De tweede is de neiging van leden om te geloven dat hun groep effectief presteert.

De volgende regels zouden de effectiviteit van brainstormen kunnen vergroten als ze gevolgd zouden worden:

• Houd je aan de regels.
• Heb aandacht voor de ideeën van iedereen.
• Combineer individuele en groepsbenaderingen tot brainstormen.
• Neem pauzes om in stilte te denken.
• Wees niet gehaast.
• Zet door.
• Faciliteer de sessie.
• Maak gebruik van technologie.

Er zijn alternatieve methodes voor het ouderwetse brainstormen:

• Electronic brainstorming (EBS): ideeën genereren en problemen oplossen met behulp van computergebaseerde communicatiemethoden zoals online discussies in plaats van face-to-face sessies.
• Nominal group technique (NGT): een groepsprestatiemethode waarbij een face-to-face groepssessie wordt voorafgegaan door een nominale groepsfase waarin individuen alleen werken om ideeën te genereren.
• Delphi technique: een groepsprestatiemethode waarbij de meningen van leden herhaaldelijk worden beoordeeld via enquêtes en vragenlijsten in tegenstelling tot persoonlijke ontmoetingen.

Hoe verloopt het proces van besluiten nemen?

Groepen zijn verre van perfect, maar hun keuzes, oordelen, inschattingen en oplossingen zijn vaak beter dan die van een individu.

Het ODDI proces model staat voor oriëntatie, discussie, besluiten (decision) en implementatie. Het model is een conceptuele analyse van de stappen of processen die in het algemeen bij het nemen van een beslissing worden genomen, op basis van het beoogde doel van elke stap of proces in de totale besluitvormingsvolgorde. In de oriëntatiefase worden problemen en doelen gedefinieerd, een proces gepland en een gedeeld mental model ontwikkeld. Tijdens de discussiefase verzamelt de groep informatie over de situatie en identificeert en overweegt de opties. Een discussie is de communicatie van informatie tussen twee of meer mensen voor een gemeenschappelijk doel. In de besluitfase kiest de groep voor een oplossing waar consensus over is. Tijdens de implementatiefase moet de groep het besluit uitvoeren en kijken wat de gevolgen zijn van hun keuze.

Groepen die tijd besteden aan het stellen van deadlines en het beoordelen van problemen die ze kunnen tegenkomen als ze hun doelen nastreven, zullen ook vaker de planningsfout (planning fallacy) vermijden: de neiging om te onderschatten hoe lang een taak zal duren om te voltooien.

Een collectief geheugen is de gecombineerde herinneringen van een groep, inclusief de herinneringen van elk lid, de gedeelde mentale modellen van de groep en transactieve geheugensystemen.

Groepen kunnen hun toegang tot informatie in het geheugen van leden verbeteren via cross-cuing. Dat is de verbetering van de terugroepactie (recall) die optreedt tijdens groepsdiscussie wanneer de verklaringen van groepsleden dienen als aanwijzingen voor het ophalen van informatie uit de herinneringen van andere groepsleden.

Groepen onthouden informatie niet alleen effectiever dan individuen, maar ze verwerken die informatie ook grondiger door middel van discussie.

Terwijl groepen informatie bespreken, beoordelen ze de geldigheid van ideeën die worden gedeeld, streven ze naar verhoogde nauwkeurigheid en identificeren ze feitelijke fouten of implicaties. Dit is error-checking process en geïdentificeerd door psycholoog Shaw als bepalend voor een succesvol besluitvorming.

Voor discussie is vaardigheid, motivatie en oefening nodig en niet alle groepen bezitten al deze drie sleutelingrediënten. Mensen nemen aan dat hun vaardigheden voldoende zijn om met problemen om te gaan via discussie, maar hun vertrouwen is hier vaak misplaatst, want:

• Groepen zijn ook vergeetachtig.
• Groepsleden begrijpen elkaar ook niet altijd goed. Veel mensen missen de vaardigheid om zichzelf duidelijk te uiten. Anderen missen de juiste luistervaardigheden om goed te begrijpen wat de ander zegt.

Groepen kunnen gebruik maken van een social decision scheme bij het maken van een beslissing. Dat kan je zo definiëren: het is een strategie of regel die in een groep wordt gebruikt om één alternatief te selecteren uit verschillende alternatieven die tijdens de beraadslagingen van de groep worden voorgesteld en besproken, inclusief expliciet erkende beslissingsregels en impliciete besluitvormingsprocedures.

Implementatie is in sommige opzichten min of meer succesvol, afhankelijk van de perceptie van de billijkheid van de beslissing. Eerlijkheidsoordelen worden bepaald door twee vormen van sociale rechtvaardigheid:

• Verdelende rechtvaardigheid: ervaren rechtvaardigheid van de verdeling van rechten, middelen en kosten.
• Procedurele rechtvaardigheid: ervaren rechtvaardigheid en legitimiteit van de methoden die worden gebruikt om beslissingen te nemen, geschillen op te lossen en middelen toe te wijzen.

Succesvolle implementatie is afhankelijk van beide vormen van rechtvaardigheid.

Veel factoren beïnvloeden de perceptie van procedurele rechtvaardigheid, maar wanneer mensen geloven dat ze een stem in de zaak hadden - dat ze hun bezorgdheid hadden kunnen uiten en anderen zouden hebben geluisterd en gereageerd - dan zijn ze meestal veel meer betrokken bij de implementatie van de uiteindelijke beslissing. Dit wordt ook wel de voice effect genoemd.

Welke fouten worden er gemaakt bij het maken van besluiten?

Groepen corrigeren niet altijd voor de fouten die individuen kunnen maken bij het nemen van beslissingen – soms versterken groepen deze zelfs.

Psychologen hebben een aantal cognitieve en motiverende vooroordelen geïdentificeerd die onze oordelen en beslissingen systematisch verstoren. Groepen zijn niet immuun voor deze vooroordelen. Sociaal psycholoog Kerr en zijn collega’s identificeerden drie algemene categorieën voor mogelijke bias:

1. Zonden van commissie (sins of commission): misbruik van informatie op een bepaalde manier, inclusief het blijven baseren van oordelen op valse of irrelevante informatie.
2. Zonden van weglating (sins of omission): nalaten informatie op te zoeken, nuttige informatie over het hoofd zien, of niet controleren op fouten en vergissingen.
3. Onnauwkeurige zonden (sins of imprecision): ten onrechte vertrouwen op mentale vuistregels of heuristieken die de beslissing vereenvoudigen of fouten in het besluitvormingsproces introduceren.

Groepen vergroten deze vormen van bias in plaats van dat ze het tegengaan of verkleinen. Groepen kunnen stappen nemen om hun vatbaarheid voor deze vormen van bias te verkleinen.

Groepen kunnen de confirmation bias verkleinen als ze als ze opzettelijk openbare verklaringen van initiële voorkeuren verbieden. Confirmation bias is de neiging om informatie op te zoeken die iemands conclusies bevestigt in plaats van informatie die deze niet te bevestigt. Groepen kunnen deze bias ook omzeilen door volledig gebruik te maken van de diversiteit van de leden met betrekking tot ervaringen en expertise.

Groepen vertonen ook vaak de gedeelde informatie bias: dat is de neiging van groepen om meer tijd te besteden aan het bespreken van informatie die alle leden kennen en minder tijd aan het onderzoeken van informatie die slechts enkele leden kennen.

De gedeelde informatie bias is het sterkst wanneer groepsleden (snel) tot een besluit willen komen, als ze de groep willen overtuigen om hun initiële voorkeuren te ondersteunen of wanneer de problemen complex zijn en geen duidelijk goed of fout antwoord hebben. De bias wordt minder sterk als groepen onder tijdsdruk werken en relatief weinig alternatieven hebben om te overwegen.

De beslissingen van groepen zijn vaak extremer dan die van individuen. Groepen vragen niet altijd terughoudendheid; in plaats daarvan polariseren ze vaak. Voor onderzoek hiernaar wordt vaak gebruik gemaakt van de Choice Dilemmas Questionnaire. Dat is een zelfrapportage van de bereidheid om risicovolle beslissingen te nemen die de respondenten vraagt ​​om een ​​reeks scenario's te lezen met een handelwijze die al dan niet financiële, interpersoonlijke of educatieve voordelen oplevert en aangeven wat de kansen op succes moeten zijn voordat zij zouden de handelwijze aanbevelen. De onderzoeken die gebruik maakten van deze vragenlijst toonden een risky-shift effect aan. Dat is de neiging van groepen om risicovollere beslissingen te maken dan individuen.

Een proces dat hiervoor zorgt, is groepspolarisatie. Dat is de neiging van leden van een beraadslagende groep om naar een extremere positie te verschuiven en de richting van de verschuiving wordt bepaald door de meerderheid van of het gemiddelde van de voorkeuren van de leden voorafgaand aan de beraadslaging. Oorzaken voor deze polarisatie zijn:

• Sociale vergelijking.
• Overtuigende argumenten.
• Sociale identiteit.

Zijn er slachtoffers van groepsdenken?

Sociaal psycholoog Janis onderzocht groepen die fouten hadden gemaakt in hun oordeel. Na zijn onderzoeken, concludeerden Janis dat groepen konden lijden aan groepsdenken. Hij definieerde dat als: een manier van denken waarmee mensen zich bezighouden wanneer ze diep betrokken zijn bij een samenhangende groep, wanneer het streven van de leden naar unanimiteit sterker is dan hun motivatie om alternatieve acties realistisch te beoordelen.

Janis identificeerde een aantal terugkerende patronen die naar voren komen in situaties van groepsdenken. Hij organiseerde deze symptomen in drie categorieën:

1. Overschatting van de groep: illusie van onkwetsbaarheid en illusies van moraliteit.
2. Gesloten manier van denken: collectieve rationalisatie en stereotyperen.
3. Druk naar eenheid: zelfcensuur, illusie van unanimiteit, directe sociale druk en mindguards.

Mindguard is een groepslid dat de groep beschermt tegen negatieve of controversiële informatie door gatekeeping en dissidentie te onderdrukken.

Janis beschouwde een groep niet als iets dat door groepsdenken werd overgenomen, alleen omdat het een slechte beslissing nam, maar omdat het symptomen van groepsdenken en symptomen van gebrekkige besluitvorming vertoonde. Janis maakte onderscheid tussen symptomen van groepsdenken en zijn oorzaken:

• Samenhang. In groepen met grote samenhang spreken leden zich minder snel uit tegen beslissingen, vermijden ze discussies met anderen en proberen ze zoveel mogelijke goede relaties te behouden.
• Structurele fouten.
• Situationele factoren.

Naast het model van Janis zijn er ook andere modellen en theorieën:

Group-centrism theory; Sociaal psycholoog Kruglanski en zijn collega’s identificeerden een syndroom die groepen kenmerkt en er vaak voor zorgt dat groepen foute beslissingen maken. Ze noemden dit syndroom group-centrism. Dat is een syndroom, op groepsniveau veroorzaakt door de buitensporige inspanningen van leden om de eenheid van hun groep te handhaven en te ondersteunen, wat leidt tot verstoringen in het beslissingsvermogen van de groep en intergroepsrelaties. De groep streeft ook vaak naar cognitive closure. Dat is de psychologische wens om snel en volledig een definitief besluit te nemen.

Sociale identiteit en de Ubiquity Model; Het Ubiquity Model van sociaal psycholoog Baron gaat er net zoals de theorie van Janis vanuit dat groepen vaak streven naar consensus en daardoor de neiging hebben om dissidentie te beperken, de outgroup te denigreren en de competenties van de eigen groep verkeerd te beoordelen. Volgens Baron’s ubiquity model zijn deze neigingen alom aanwezig in plaats van zeldzaam. Ze leiden alleen tot problemen als er sprake is van de volgende drie condities:

1. De groep moet er een zijn die een reeks normen heeft ontwikkeld die de mening van de leden met betrekking tot het besproken onderwerp beperkt.
2. Groepsdenken is waarschijnlijker wanneer groepsleden een gebrek aan zelfvertrouwen hebben.
3. Het is niet per se groepseenheid die de symptomen van groepsdenken verhoogt, maar eerder een bedreiging voor een sociale identiteit die kan ontstaan ​​als de groep faalt.

Hoe ontstaat conflict tussen groepen?

De realistic group conflict theory is een conceptueel kader dat stelt dat conflict tussen groepen voortkomt uit concurrentie om schaarse hulpbronnen, waaronder voedsel, territorium, rijkdom, macht, natuurlijke hulpbronnen en energie. Daarbij hoor het discontinuïteitseffect. Dat is een aanzienlijk grotere competitiviteit van groepen bij interactie met andere groepen, in vergelijking met de competitiviteit van individuen in interactie met andere individuen. De volgende punten zijn mogelijke oorzaken van het discontinuïteitseffect:

• Individuen zijn hebberig, maar groepen zijn hebberiger.
• Mensen zijn banger voor groepen dan voor individuen.
• Individuen die zich identificeren met hun groep hebben de neiging om te handelen om de collectieve resultaten van de groep te maximaliseren, zelfs als dat ten koste gaat van degenen buiten de groep.

De sociale dominantie theorie is een benadering van onderdrukking en overheersing in de veronderstelling dat conflicten tussen groepen het gevolg zijn van dynamische spanningen tussen hiërarchisch gerangschikte groepen in de samenleving. Deze theorie is ontwikkeld door sociaal psychologen Sidanius en Pratto. Concurrentie kan conflicten tussen groepen veroorzaken, maar het zet ook een aantal andere processen in gang die de groepen verder kunnen ergeren.

Negatieve emoties kunnen bijdragen aan de escalatie van conflict tussen groepen. De frustratie-agressie hypothese is een vroeg motivatiemodel dat argumenteerde dat individuen agressiever worden wanneer externe omstandigheden hen verhinderen hun doelen te bereiken. Deze theorie is verfijnd en uitgebreid en is nu het algemene agressie model. Dat is een raamwerk voor het organiseren van biologische, omgevings-, sociale en psychologische factoren die de expressie van vijandig, negatief gedrag beïnvloeden, inclusief input van personen en situaties, cognitieve, affectieve en opwindende toestanden, en cognitieve beoordelingen.

De zondebok theorie is een verklaring voor intergroepsconflicten met het argument dat vijandigheid veroorzaakt door frustrerende omgevingsomstandigheden wordt vrijgegeven door vijandige acties te ondernemen tegen leden van andere sociale groepen. Dit is waarschijnlijker wanneer een groep moeilijke, langdurige negatieve omstandigheden heeft ervaren die haar succes bij het voldoen aan de meest essentiële behoeften frustreren.

Groepen hebben de neiging om te gehoorzamen aan de wederkerigheidsnorm.

De mate waarin groepen reageren op een vijandige manier verschilt van cultuur tot cultuur. De nadruk die een cultuur legt op dan wel eer of waardigheid, en het redden van gezicht kan ook van invloed zijn op hoe mensen in die cultuur omgaan met conflicten:

• Eerculturen: culturen waar mensen ernaar streven anderen niet te beledigen, maar agressief zullen reageren als ze het gevoel hebben dat hun groep of iemand op een of andere manier is beledigd.
• Waardigheidsculturen: samenlevingen die het belang van persoonlijke integriteit en individuele waarde benadrukken.
• Gezichtsculturen: samenlevingen die hiërarchie, nederigheid en harmonie benadrukken.

Omdat conflict tussen groepen veel voorkomt suggereert de evolutionaire psychologie dat natuurlijke selectie individuen die ingroup leden boven outgroup leden verkozen begunstigde. Deze theorie suggereert tevens dat evolutionaire druk heeft geresulteerd in de neiging van individuen om negatiever te reageren op mannelijke outgroup-leden dan op vrouwelijke.

Wat is de intergroup bias?

Sociale categorisatie zet een aantal affectieve, cognitieve, emotionele en interpersoonlijke processen in beweging die samen conflicten tussen groepen ondersteunen en aanmoedigen. Als we anderen eenmaal per groep hebben gecategoriseerd, voelen we ons anders over degenen die tot de ingroup behoren dan over degenen die tot de outgroup behoren, en deze evaluatieve vooroordelen worden verder ondersteund door cognitieve en emotionele vooroordelen die de evaluatieve vooroordelen rechtvaardigen.

De ingroup-outgroup bias is de menselijke neiging om voorkeur te geven aan de eigen groep. De sterkte van deze bias is afhankelijk van verschillende situationele factoren. Deze bias is eigenlijk een combinatie van twee:

1. Het selectief de voorkeur geven aan de eigen groep, zijn leden en zijn producten.
2. Het afwijzen van de outgroup, zijn leden en zijn producten.

Hierbij komt double-standard thinking kijken. Dat is het positief beoordelen van de acties van de eigen groep, maar dezelfde acties beoordelen als de andere groep ze uitvoert. Een gelijksoortige bias is de linguistic intergroup bias. Dat is de neiging om positief ingroup en negatief outgroup gedrag abstracter te beschrijven, en negatief ingroup en positief outgroup gedrag concreter.

Leden van een groep vertonen ook vaak de outgroup homogeneity bias. Dat is de perceptuele neiging om aan te nemen dat de leden van andere groepen erg op elkaar lijken, terwijl het lidmaatschap van de eigen groep heterogener is. De concepties van groepsleden van andere groepen zijn simplistisch en ongedifferentieerd, maar wanneer ze hun oog richten op hun eigen groep, merken ze de diversiteit en complexiteit ervan op.

Individuen in onderlinge groepssituaties vallen vaak ten prooi aan de wet van de kleine aantallen wanneer ze ervan uit gaan dat de kenmerken en kwaliteiten van alle leden van de outgroup nauwkeurig kunnen worden afgeleid uit informatie met betrekking tot slechts enkele leden. Het tegenovergestelde proces - ervan uitgaande dat de kenmerken van een enkel individu in een groep kunnen worden afgeleid uit de algemene kenmerken van de hele groep - kan percepties beïnvloeden. Dit heet de group attribution error.

De ultimate attribution error (UAE) wordt ook gemaakt. Dat is de negatieve acties van leden van de outgroup toeschrijven aan dispositionele kwaliteiten en positieve acties aan situationele, fluctuerende omstandigheden.

Het stereotype content model is een theorie van groepsperceptie dat stelt de stereotiepe opvattingen van mensen over sociale groepen hun overtuigingen weerspiegelen over de warmte en competentie van de gestereotypeerde groep.

Wanneer intergroepsconflict extreme niveaus bereikt, waarbij leden van één groep leden van andere groepen aanvallen, beschadigen en doden, wordt de ingroup-outgroup bias even extreem. Tijdens extreme intergroepsconflicten beschouwen groepsleden hun eigen groep als moreel superieur en leden van de outgroup als minder dan menselijk. Dit is morele uitsluiting. Een meer formele definitie is: morele uitsluiting is een psychologisch proces waarbij tegenstanders in een conflict elkaar gaan zien als het niet verdienen van moreel verplichte rechten en beschermingen.

Iets wat hier dichtbij ligt is ontmenselijking. Ontmenselijking is geloven dat bepaalde individuen of groepen de eigenschappen waarvan gedacht wordt dat ze mensen van dieren onderscheiden, missen. Een dergelijke ontmenselijking dient om de extreem negatieve behandeling die leden van andere groepen vaak krijgen, te rationaliseren.

Hoe kan conflict tussen groep opgelost worden?

De contact hypothese is de voorspelling dat contact tussen leden van verschillende groepen de het onderlinge conflict zal verminderen. Iets wat beter lijkt te werken zijn hogere doelen. Een hoger doel is een doel dat alleen kan worden bereikt als twee of meer individuen of groepen samenwerken door hun inspanningen en middelen te bundelen. Conflict is vaak merkbaar verminderd als de leden van de groepen een aantal keer succesvol samen moesten werken.

Door middel van decategorisatie kan conflict tussen groepen ook worden verminderd of opgelost worden. Decategorisatie is de neiging tot sociale categorisatie verminderen door de opvallendheid van groepslidmaatschappen te minimaliseren en de individualiteit van elke persoon in de groep te benadrukken.

Sociaal psychologen Dovidio en Gaertner ontwikkelden de common ingroup identity model. Dat is een analyse van recategorisatieprocessen en conflicten, voorspellend dat intergroepsconflicten kunnen worden verminderd door de nadruk te leggen op lidmaatschap van inclusieve sociale categorieën en de onderlinge afhankelijkheid van de individuen in de groepen. Recategorisatie is een vermindering van de neiging tot sociale categorisatie door groepen in conflict samen te laten vallen in een enkele groep of categorie.

Een andere manier om ingroup-outgroup biases te verminderen is door kruis-categorisatie. Kruis-categorisatie is een vermindering van de impact van sociale categorisatie op de perceptie van individuen door hun lidmaatschappen in twee of meer sociale groepen of categorieën te laten opvallen die niet gerelateerd zijn aan de categorieën die ingroup-outgroup-spanningen genereren.

Wanneer anderen worden beschouwd als behorend tot meerdere categorieën in plaats van slechts één, neemt de intergroepsdifferentiatie af en valt intergroepsbias weg. Kruis-categorisatie zet individuen ook aan om een ​​complexere beeldvorming van de outgroup te ontwikkelen, wat in sommige gevallen tot decategorisatie leidt.

Groepen kunnen gebruikt worden voor therapeutische doeleinden. Hier is Lewin’s law of group change van belang. Dat is een basisprincipe van houding en gedragsverandering waarin staat dat individuen gemakkelijker worden veranderd wanneer ze deel uitmaken van een groep.

Hoe vindt er groei en verandering in groepen plaats?

Mensen sluiten zich aan bij groepen om problemen op te lossen. De problemen zijn veel en gevarieerd. Anderen zoeken iets, bijvoorbeeld een nieuwe vaardigheid. Weer anderen zoeken de kracht om het hoofd te kunnen bieden aan iets ernstigs wat ze in hun leven tegenkomen. Grofweg zijn er de volgende soorten groepen:

• Therapeutische groepen: groep personen die behandeling zoeken voor een psychologisch probleem en die regelmatig een getrainde psycholoog ontmoeten.

• Interpersonal learning group: een groep gevormd om individuen te helpen hun zelfinzicht te vergroten en hun relaties met anderen te verbeteren.

• Steunende groep: een groep mensen die elkaar regelmatig ontmoeten of communiceren om elkaar te helpen een probleem dat ze met elkaar gemeen hebben, aan te pakken of te overwinnen.

Wat zijn therapeutische groepen?

Groepstherapie is een behandeling voor individuen in plaats van een manier om disfunctionele groepen te behandelen. Groepstherapeuten zijn bewust van en maken gebruik van onderlinge, persoonlijke processen binnen een groep. Het doel van de behandeling is het doel van de behandeling is het bevorderen van de aanpassing van de individuen in de groep. Voorbeelden van groepstherapie zijn:

• Groepspsychoanalyse. Dat is een benadering van groepstherapie die is gebaseerd op de behandelmethode van Freud en dus een directieve therapeut omvat die gebruik maakt van vrije associatie-, interpretatie- en overdrachtsprocessen. Overdracht is de verplaatsing van emoties van de ene persoon naar de andere tijdens de behandeling, zoals wanneer gevoelens voor een ouder worden overgedragen aan de therapeut, gevoelens over broers en zussen worden overgedragen aan groepsgenoten.

• Humanistische groepen. Humanistische groepspsychotherapeuten gebruiken een aantal methoden om therapie te bevorderen, maar de meeste humanisten zijn verenigd door een positieve, ambitieuze kijk op menselijk potentieel. Ze zien mensen als zoekers naar betekenis en zelfontwikkeling.

• Gestalt groepstherapie. Dat is een benadering van groepstherapie waarbij cliënten wordt geleerd de eenheid van hun emoties en cognities te begrijpen door een leider-geleide verkenning van hun gedrag in de groepssituatie.

• Interpersoonlijke groepspsychotherapie. Dat is een benadering voor de behandeling van psychologische, gedrags- en emotionele problemen die de therapeutische invloed van interpersoonlijk leren benadrukt. Dit is ontwikkeld door Irvin Yalom.

• Cognitieve en gedragstherapiegroepen. De behandeling van interpersoonlijke en psychologische problemen door de toepassing van gedragsprincipes in groepsverband.

Kurt Lewin was één van de eerste die voorstelde om kleine groepen te gebruiken om mensen interpersoonlijke vaardigheden aan te leren en zelfinzicht te vergroten. Lewin beargumenteerde ook dat goede groepsvaardigheden het makkelijkst te verkrijgen zijn door op een directe manier ervaring op te doen met menselijke relaties. Daarom ontwikkelde hij gespecialiseerde trainingsgroepen of T-groepen. Dit zijn trainingsinterventies voor het ontwikkelen van vaardigheden waarbij individuen in ongestructureerde groepsinstellingen communiceren en vervolgens de dynamiek van die interactie analyseren.

Er bestaan ook psychoeducatieve groepen. Dat is een geplande interventie gericht op een specifiek interpersoonlijk probleem of vaardigheid. De leiders bepalen specifieke leerdoelen voor elke sessie en ontwikkelen dan korte lezingen, oefeningen, simulaties en vragen voor discussie die de leden helpen met het oefenen van de gekozen vaardigheden.

De experiential learning theory van David Kolb is een een conceptuele analyse van de ervaringsleercyclus die vier basismodi identificeert om informatie te verwerven en die informatie in kennis om te zetten: concrete ervaring, observatie, actieve experimenten en conceptuele analyse.

Ook bestaan er proces debriefing groepen. Dat zijn korte, zeer gestructureerde interventies geleverd door getrainde professionals in de geestelijke gezondheidszorg aan leden van een groep of gemeenschap die een soort trauma hebben meegemaakt. Deze interventies zijn ontworpen om individuen te helpen omgaan met de emotionele en cognitieve gevolgen van de ervaring.

Er zijn verschillende soorten steunende groepen, maar over het algemeen vallen ze in één van de volgende categorieën:

• Mentale en fysieke gezondheid.

• Familie en levensgebeurtenissen.

• Belangenbehartiging.

• Verslavingen.

De volgende kenmerken worden vaak gezien bij steunende groepen:

• Probleemgericht.

• Relatiegericht.

• Gemeenschap. Ontwikkelen een sterk gevoel van gemeenschap.

• Autonoom. Steunende groepen zijn vaak opgezet door leden.

• Op perspectief gebaseerd.

Wat zijn bronnen voor steun en verandering?

Groepsbenaderingen tot verandering hebben bepaalde sleutelelementen met elkaar gemeen. Sommige van deze veel voorkomende therapeutische factoren zijn equivalent aan de veranderings-bevorderende krachten die werkzaam zijn in therapieën op individueel niveau, maar andere zijn uniek voor benaderingen op groepsniveau. Therapeutische factoren zijn een aspect van groepsinstellingen die persoonlijke groei en aanpassing ondersteunt en bevordert, waaronder factoren als de installatie van hoop, universaliteit, het verstrekken van informatie, altruïsme en interpersoonlijk leren. Factoren die verandering in groepen bevorderen zijn:

• Algemeenheid. Erkennen dat je niet de enige bent die lijdt.

• Hoop. Meer hoop krijgen door de verbetering bij anderen te zien.

• Leren via observatie. Sociale vaardigheden leren via observatie en imitatie.

• Interpersoonlijk leren. Sociale vaardigheden leren door te interacteren met anderen.

• Begeleiding. Richting geven en aanvaarden van en naar de groep.

• Samenhang en steun. Acceptatie.

• Openheid (self-disclosure). Persoonlijke informatie delen met anderen.

• Katharsis. Opgebouwde emoties laten stromen.

• Altruïsme.

• Inzicht. Meer inzicht in jezelf krijgen.

Bij punt drie en vier hoort de sociale leertheorie van Albert Bandura. Dit is een conceptualisering van leren die de processen beschrijft waarmee nieuw gedrag wordt verworven door de acties die door modellen (ouders, leeftijdsgenoten) worden getoond te observeren en na te bootsen.

De samenhang van een groep wordt beïnvloed door een aantal factoren, en er kan geen enkele factor worden genoemd die het kritieke ingrediënt is dat aan de groep moet worden toegevoegd zodat het een samenhangende groep kan worden. Onderzoeksresultaten van onderzoeken van therapeutische groepen suggereren dat samenhang binnen een groep de ene keer meer en de andere keer minder is tijdens het bestaan van de groep. In groepen met een therapeutisch doel zorgt samenhang verreweg voor meer positieve gevolgen dan negatieve gevolgen:

• Hoge opkomst, laag aantal afvallers.

• Hogere tevredenheid over lidmaatschap.

• Kwantiteit van communicatie is hoger.

• Betere emotionele en sociale steun.

• Leden zijn meer betrokken bij de groep.

• De groep heeft een sterkere invloed op de leden.

Een therapeutische groep zonder samenhang is waarschijnlijk geen therapeutische groep.

Volgens Yalom is het belangrijk om je emotionele binnenwereld te delen met anderen en dan door de anderen geaccepteerd te worden. Dit is het proces van self-disclosure.

Wat is de effectiviteit van groepen?

Gezondheidszorg medewerkers proberen steeds meer evidence-based behandelingen (EBTs) aan te bieden. Dat zijn klinische procedures waarvan de effectiviteit is gedocumenteerd door objectieve, wetenschappelijk rigoureuze onderzoeksprocedures. Onderzoekers maakten gebruik van meta-analyse om de effectiviteit van groepsbehandelingen te onderzoeken. Ze ontdekten dat behandelingen op groepsniveau en op individueel niveau even effectief zijn. Verschillen in effectiviteit van de verschillende groepsbehandelingen zijn zeldzaam. Groepsbehandelingen zijn vaak effectief, maar ze werken niet voor iedereen en ook niet voor elke vorm van psychologische moeilijkheden.

Elke behandeling is niet effectief als het behandelingsregime niet wordt gevolgd - als mensen stoppen met het innemen van medicijnen, de instructies van de arts voor zelfzorg niet naleven of hun groepsbehandelingen niet bijwonen - de resultaten zullen dan waarschijnlijk teleurstellend zijn. Voortijdige opzeggingen (premature terminations) is de terugtrekking van een deelnemer uit een veranderingsbevorderende groep die plaatsvindt voordat het individu zijn of haar therapeutische doelen heeft bereikt. Dit werkt vooral verstorend voor therapeutische groepen, omdat ze instabiliteit veroorzaken in de samenstelling en dynamiek van de groep. Een casualty is een individu wiens psychologisch welzijn eerder achteruitgaat dan verbetert als gevolg van zijn of haar ervaringen in een veranderingsbevorderende groep.