Artikelsamenvatting bij Annual Research Review: Umbrella synthesis of meta‐analyses on child maltreatment antecedents and interventions: differential susceptibility perspective on risk and resilience van Van IJzendoorn - 2020

Wanneer spreken we van kindermishandeling?

Kindermishandeling in de gezinscontext is een wijdverbreid fenomeen dat het leven van miljoenen kinderen over de hele wereld beïnvloedt. Algemeen gedefinieerd, verwijst kindermishandeling naar elke interactie of gebrek aan interactie die redelijkerwijs binnen de macht van een ouder of persoon in een positie met zorgverantwoordelijke verantwoordelijkheid valt, die (potentiële) schade toebrengt aan de gezondheid van het kind of aan fysieke, mentale, spirituele, morele of sociale ontwikkeling in de context van de samenleving waarin het kind opgroeit. Er zijn duizenden empirische onderzoeken gedaan naar de prevalentie, antecedenten en gevolgen van kindermishandeling, evenals honderden onderzoeken naar (preventieve) interventies van kindermishandeling. Deze onderzoeken zijn beoordeeld en kwantitatief gecombineerd in een heterogene verzameling meta-analyses voor verschillende soorten mishandeling en met variërende aantallen onderzoeken. De Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) beschrijft de verschillende vormen van kindermishandeling in het Report of the Consultation on Child Abuse Prevention. Dit rapport maakt een onderscheid tussen de volgende vormen van mishandeling: seksueel misbruik van kinderen, lichamelijke mishandeling, emotionele mishandeling, verwaarlozing inclusief lichamelijke verwaarlozing, emotionele verwaarlozing en verwaarlozing van het onderwijs, en getuige zijn van huiselijk geweld dat onlangs is toegevoegd aan de lijst van vormen van mishandeling, en voorgesteld om mogelijk ernstige ontwikkelingsgevolgen hebben.

Hoe vaak komt kindermishandeling voor?

De globale geschatte prevalentiecijfers voor zelfgerapporteerde onderzoeken naar mishandeling waren 127/1.000 voor seksueel misbruik, 226/1.000 voor lichamelijke mishandeling, 363/1.000 voor emotionele mishandeling, 163/1.000 voor lichamelijke mishandeling en verwaarlozing, en 184/1.000 voor emotionele verwaarlozing. Een belangrijk punt bij het inschatten van de prevalentie van kindermishandeling is het grote verschil in schattingen tussen zelfrapportages en informantenrapporten. Informele meldingen zijn meestal meldingen van professionals zoals leraren die de kinderbescherming waarschuwen. De totale geschatte prevalentiecijfers voor onderzoeken met informanten waren 4 per 1.000 voor seksueel misbruik en 3 per 1.000 voor zowel fysieke als emotionele mishandeling. Informantenrapporten kunnen de prevalentiecijfers van kindermishandeling onderschatten, terwijl zelfrapportagestudies de prevalentie zouden kunnen overschatten.

Welke beschermende factoren en welke risicofactoren van kindermishandeling onderscheiden we?

We onderscheiden enkele factoren die het risico op het voorkomen van kindermishandeling kunnen vergroten:

• Extreme stress veroorzaakt door armoede en andere benarde situaties zou ouders ertoe kunnen dwingen een deel van hun nakomelingen aan institutionele zorg over te laten.
• Bovendien lopen ouders die het slachtoffer zijn geworden van kindermishandeling een verhoogd risico om hun nakomelingen te mishandelen. Studies naar de intergenerationele overdracht van mishandeling zijn overvloedig, hoewel twijfelachtig in hun bevindingen.
• Naast ervaren kindermishandeling, kan de ervaring van ouders met interpersoonlijk of intiem partnergeweld (IPV) en echtelijke conflicten in het verlengde daarvan ook hun interactie met het kind schaden.
• Psychologische en neurologische ontwikkelingsfactoren kunnen ook risicofactoren zijn voor mishandeling, zowel bij de ouder als bij het kind. Ouderlijke kenmerken, zoals een lage drempel voor agressie of lage remmende controle, en psychopathologie, zoals een depressieve stoornis of borderline persoonlijkheidsstoornis, kunnen de normatieve zorg voor jonge kinderen verstoren.
• Mogelijk gerelateerd aan enkele van de bovengenoemde antecedenten, kunnen neurobiologische factoren van de ouders een rol spelen bij het verhogen van het risico op kindermishandeling.
• Als contextfactoren zijn alleenstaand ouderschap, gebrek aan sociale steun en een lage sociaaleconomische status in verband gebracht met een verhoogd risico op kindermishandeling.

Waar risicofactoren de kans op mishandeling in het leven van het kind vergroten, verkleinen beschermende factoren deze kans, zelfs als er risicofactoren aanwezig zijn. Daarbij fungeren beschermende factoren als moderatoren van het verband tussen risicofactoren en mishandeling:

• Het risico op mishandeling in gezinnen die in armoede leven – een risicofactor voor fysieke verwaarlozing – kan bijvoorbeeld worden verminderd als en wanneer een sociaal ondersteuningsnetwerk of interventie aanwezig is.
• Op individueel niveau kan een ouder bijvoorbeeld onverstoorbaar blijven door de stressvolle gevolgen van dagelijkse beslommeringen, of een kind veroorzaakt misschien geen mishandeling van de kant van zijn/haar gestresste ouders vanwege zijn/haar gemakkelijke temperament.
• Bescherming op het niveau van de sociale context kan de invloed van ouder- of kind-risicofactoren bufferen, en longitudinale studies hebben aangetoond dat de intergenerationele cyclus kan worden doorbroken, bijvoorbeeld door de aanwezigheid van veilige, stabiele en koesterende relaties met intieme partners en een hoge mate van moederlijke warmte jegens kinderen.

Kunnen we door middel van interventies kindermishandeling terugdringen?

Er is een aantal meta-analyses uitgevoerd naar de effectiviteit van interventieprogramma's die gericht zijn op het verminderen van het potentieel voor kindermishandeling of kindermishandeling, sommige met alleen gerandomiseerde gecontroleerde onderzoeken, andere met een mix van zowel gerandomiseerde als niet-gerandomiseerde onderzoeken. In onze overkoepelende synthese van 16 meta-analyses van relevante onderzoeken naar interventies op het gebied van mishandeling hebben we ons gericht op het beste bewijs dat beschikbaar is in dit gecompliceerde maar cruciale onderzoeksgebied, afgeleid van gerandomiseerde onderzoeken.

Wat is de methode van het huidige onderzoek?

In de loop der jaren zijn honderden empirische onderzoeken gedaan naar de antecedenten van kindermishandeling en naar (preventieve) interventies bij kindermishandeling. Het is moeilijk geworden om een overzicht te krijgen van de snel groeiende empirische literatuur en om het beste bewijs uit het zeer heterogene werk te distilleren. Hier komen meta-analyses in het spel.

Gericht op twee kernelementen van preventie, namelijk antecedenten voor mishandeling en de effectiviteit van (preventieve) interventies, hebben we een overkoepelende review uitgevoerd van meta-analyses die zijn gepubliceerd tussen 1 januari 2014 en 17 december 2018. Meta-analyses werden systematisch uitgevoerd. verzameld, beoordeeld en geïntegreerd volgens een uniforme aanpak om vergelijking tussen domeinen mogelijk te maken.

Wat waren de resultaten van het huidige onderzoek?

Uit deze analyse van duizenden onderzoeken met bijna 1,5 miljoen deelnemers werden de volgende risicofactoren afgeleid: ervaring van de ouders met mishandeling in de eigen kindertijd (d = 0,47), lage sociaaleconomische status van het gezin (d = 0,34), afhankelijke en agressieve ouderlijke persoonlijkheid (d = .45), intiem partnergeweld (d = .41), en hogere baseline activiteit van het autonome zenuwstelsel (d = .24). De effectgrootte voor autonome stressreactiviteit was niet significant (d = 0,10).

De overkoepelende review van interventies om kindermishandeling te voorkomen of te verminderen toonde een bescheiden effectiviteit van de interventies (d = 0,23 voor interventies gericht op het potentieel van kindermishandeling of gezinnen met zelfgerapporteerde mishandeling en d = 0,27 voor officieel gemelde gevallen van kindermishandeling).

Ondanks talrijke studies over kindermishandeling, bestaan ​​er enkele grote hiaten in onze kennis van antecedenten. Neurobiologische antecedenten zouden meer onderzoeksinvesteringen moeten krijgen. In combinatie met op het gezin gebaseerde interactiegerichte interventies, kunnen grootschalige sociaaleconomische experimenten, zoals proeven met geldoverdracht en experimenten met vouchers om naar een gebied met minder armoede te verhuizen, worden getest om kindermishandeling te voorkomen of te verminderen. Prevalentie, antecedenten en preventieve interventies van prenatale mishandeling verdienen voortdurende wetenschappelijke, klinische en beleidsaandacht.

Samenvatting bij Differential susceptibility perspective on risk and resilience in bullets

• Kindermishandeling in de gezinscontext is een wijdverbreid en alomtegenwoordig fenomeen in veel moderne samenlevingen. Het wereldwijde plegen van kindermishandeling en -verwaarlozing staat in schril contrast met de bijna universele veroordeling ervan, zoals geïllustreerd in het Verdrag van de Verenigde Naties inzake de rechten van het kind.
• Er is veel werk besteed aan preventie, maar een grootse synthese van de literatuur ontbreekt.
• Gericht op twee kernelementen van preventie, namelijk antecedenten voor mishandeling en de effectiviteit van (preventieve) interventies, hebben we een overkoepelende review uitgevoerd van meta-analyses die zijn gepubliceerd tussen 1 januari 2014 en 17 december 2018. Meta-analyses werden systematisch uitgevoerd. verzameld, beoordeeld en geïntegreerd volgens een uniforme aanpak om vergelijking tussen domeinen mogelijk te maken.
• Uit deze analyse van duizenden onderzoeken met bijna 1,5 miljoen deelnemers werden de volgende risicofactoren afgeleid: ervaring van de ouders met mishandeling in de eigen kindertijd (d = 0,47), lage sociaaleconomische status van het gezin (d = 0,34), afhankelijke en agressieve ouderlijke persoonlijkheid (d = .45), intiem partnergeweld (d = .41), en hogere baseline activiteit van het autonome zenuwstelsel (d = .24). De effectgrootte voor autonome stressreactiviteit was niet significant (d = 0,10).
• De overkoepelende review van interventies om kindermishandeling te voorkomen of te verminderen toonde een bescheiden effectiviteit van de interventies (d = 0,23 voor interventies gericht op het potentieel van kindermishandeling of gezinnen met zelfgerapporteerde mishandeling en d = 0,27 voor officieel gemelde gevallen van kindermishandeling).
• Ondanks talrijke studies over kindermishandeling, bestaan ​​er enkele grote hiaten in onze kennis van antecedenten. Neurobiologische antecedenten zouden meer onderzoeksinvesteringen moeten krijgen.  
• In combinatie met op het gezin gebaseerde interactiegerichte interventies, kunnen grootschalige sociaaleconomische experimenten, zoals proeven met geldoverdracht en experimenten met vouchers om naar een gebied met minder armoede te verhuizen, worden getest om kindermishandeling te voorkomen of te verminderen.
• Prevalentie, antecedenten en preventieve interventies van prenatale mishandeling verdienen voortdurende wetenschappelijke, klinische en beleidsaandacht.