Artikelsamenvatting bij A Longitudinal Examination of the Interpersonal Theory of Suicide and Effects of School-Based Suicide Prevention Interventions in a Multinational Study of Adolescents van Barzilay e.a. - 2019

Wat was de aanleiding voor het onderzoek?

Onder adolescenten zijn opvallend hoge cijfers van zelfmoordpogingen en zelfmoordgedachten waar te nemen. Deze studie richt zich op het testen van de effectiviteit van zelfmoordpreventie op scholen in Europa. In een eerder gerandomiseerd gecontroleerd onderzoek werd het effect van drie verschillende interventies vergeleken met een controlegroep, het ging om de volgende interventies:

• Question, Persuade and Refer (QPR)
• Youth Aware of Mental Health educational Program (YAM)
• Professional screening of at-risk pupils (ProfScreen)

Het YAM programma bleek te leiden tot een significante daling in zelfmoordgedachten en zelfmoordpogingen.

Deze studie onderzoekt als aanvulling hierop twee psychologische modellen van zelfmoord. Het gaat om de volgende modellen:

• Interpersonal Theory of Suicide (IPTS): deze theorie kijkt naar de relatie van het gevoel een last te zijn en het gevoel er niet bij te horen, of thwarted belongingness, wat in combinatie met eerdere pijnlijke ervaringen zoals zelfbeschadiging of risicogedrag kan resulteren in zelfmoordpogingen.
• Two-pathway model: dit model onderzoekt mechanismen die kunnen resulteren in zelfmoordpogingen bij adolescenten, namelijk zelf gerichte agressie en impulsiviteit (soms veroorzaakt door een verstoord serotonine metabolisme of sociale non-conventionaliteit), en internaliserende symptomen gebaseerd op angststoornissen en depressie.

De hypothese was dat het YAM interventieprogramma, gericht op het promoten van coping-mechanismen en een gezonde levensstijl, de relatie verkleint tussen bestaande risicofactoren en zelfmoordgedachten, en risicogedrag en zelfmoordpogingen.

Wat was de methode van het onderzoek?

De data werd verzameld op scholen in 10 EU-landen, waarbij zowel de kinderen als minimaal een ouder schriftelijk om toestemming werd gevraagd. De data werd verzameld door middel van vragenlijsten. Dit vond plaats op twee momenten waarbij het tweede moment uit een follow-up bestond, twaalf maanden later. De ondervraagde groep bestond uit ongeveer 11.000 leerlingen van rond de 15 jaar.

De leerlingen ontvingen vragenlijsten, gericht op het meten van de volgende symptomen en gedragingen:

• Psychiatrische symptomen: hierbij ging het om internaliserende symptomen zoals depressie en angststoornissen, en externaliserende symptomen. Deze symptomen werden gemeten aan de hand van respectievelijk de Beck Depression Inventory, Zung Self-Rating Anxiety Scale en de Strenght and Difficulties Questionnaire.
• Zelfmoordgedachten en zelfmoordpogingen: dit werd geïdentificeerd met een aantal vragen van de Paykel Hierarchical Suicidal Ladder over de aanwezigheid en frequentie van suïcidale gedachten en daadwerkelijk uitgevoerde pogingen.
• Thwarted Belongingness: met de Global School-Based Student Health Survey en de Peer Problems scale vragenlijsten werd gemeten hoe geaccepteerd en begrepen de leerlingen zich voelden door ouders en medeleerlingen. Hierbij werden antwoorden gegeven op een 3- of 4 puntsschaal en werd een Cronbachs alpha=.71 gebruikt.
• Perceived Burdonsomeness: met de Impact Supplement vragenlijst werd gemeten in hoeverre de leerlingen zich een last voelden voor ouders en medeleerlingen aan de hand van een 4 puntsschaal en Cronbachs alpha=.80.
• Health-Risk Behaviors: onder risicogedrag werd verstaan roken. overmatig drinken, drugsgebruik, onveilige seks, het hebben van piercings en tattooages, vechten, gevaarlijk rijgedrag en het bezoeken van onveilige plekken. Daarnaast vroegen de onderzoekers naar beschadiging zoals snijden, doorboren, branden, krabben, bijten, en slaan.

De data van de twee momenten werd met elkaar vergeleken aan de hand van een multi-group, multinominal model om te kijken welk van de twee modellen een betere verklaring geeft voor zelfmoordpogingen onder adolescenten.

Was de hypothese correct?

Uit de analyse van de gegevens kwamen de volgende resultaten:

• Internaliserende symptomen, gerelateerd aan depressie en angststoornissen, waren een indicatie voor zelfmoordgedachten 12 maanden later. Externaliserende symptomen vormden geen indicatie.
• Een gevoel van acceptatie en begrip van ouders verkleinde de kans op zelfmoordgedachten.
• De groep die het interventieprogramma YAM had gevolgd, bleken een kleinere kans te hebben op zelfmoordgedachten 12 maanden later.
• Adolescenten uit de controlegroep die eerder aan zelfbeschadiging hadden gedaan, liepen een groter risico later een zelfmoordpoging te doen.
• Adolescenten die geen zelfmoordpogingen hadden gedaan hadden een kleinere kans later zelfmoordgedachten te hebben, zichzelf te beschadigen en vertoonden minder risicogedrag.
• De combinatie van zelfmoordgedachten en zelfbeschadiging voorspelt herhaalde zelfmoordpogingen op latere leeftijd.

Kortom, zoals ook gesteld door de IPTS kan een gevoel van onbegrip door ouders leiden tot zelfmoordgedachten, en zijn zelfbeschadiging en risicogedrag indicatoren voor latere, herhaaldelijke zelfmoordpogingen. Het YAM programma verminderde de kans op risicogedrag en zelfbeschadiging. Deze resultaten benadrukken het belang van interventieprogramma's, vooral voor jongeren die dit gedrag vertonen.

Volgens de onderzoekers zouden vervolgstudies zich moeten richten op de gevolgen van de gemeten indicatoren op een termijn die korter is dan de 12 maanden, het meten van stressniveaus of interpersoonlijk conflict van adolescenten. Verder onderzoek kan een beter beeld geven van de indicatoren van zelfmoord onder adolescenten.