Artikelsamenvatting bij Does selective acculturation work? Cultural orientations, educational aspirations and school effort among children of immigrants in Norway van Friberg - 2019

Bulletpoints:

• Dit artikel onderzoekt onderwijsaspiraties, verwachtingen en schoolinspanningen onder adolescenten, gebruikmakend van de eerste golf van de Children of Immigrants Longitudinal Study in Noorwegen.
• In vergelijkende termen hebben de jongeren in Noorwegen uitzonderlijk hoge ambities.
• Desalniettemin vinden we een immigrantenvoordeel in termen van zowel onderwijsaspiraties, verwachtingen als schoolinspanningen, ondanks een aanzienlijk nadeel in termen van lage sociaal-economische status van de ouders en vroege opleidingsniveaus.
• Een aanzienlijk deel van het immigrantenvoordeel in ambities en inspanningen houdt verband met selectieve acculturatie, gedefinieerd als cultureel onderscheidend vermogen in termen van religie, collectieve gezinsoriëntatie en regelmatig gebruik van de taal van de ouders. Dit is echter niet het geval voor verwachtingen.
• De bevindingen ondersteunen een centraal onderdeel van de theorie van gesegmenteerde assimilatie. Deze theorie stelt dat kinderen van kansarme minderheden bij hun inspanningen om de uitdagingen van integratie te overwinnen, baat kunnen hebben bij het behouden van sommige aspecten van de culturele oriëntaties van hun ouders.

Welk maatschappelijk debat vormt de inspiratie voor het huidige onderzoek?

In de afgelopen decennia heeft internationale migratie geleid tot ongekende etnische, raciale en religieuze diversiteit binnen westerse liberale samenlevingen. Integratie – in termen van sociaal-economische resultaten, identiteit en sociale cohesie – is uitgegroeid tot het centrum van beleids- en academisch debat. Er is tegenwoordig een groeiende literatuur waarin onderwijsresultaten en trajecten voor kinderen van immigranten in heel Europa en de VS worden onderzocht. Een belangrijke bevinding is dat etnische minderheden vaak achterstanden ervaren op het gebied van academische prestaties, maar bevoordeeld zijn wat betreft hoge onderwijsambities en keuze van het onderwijstraject, afgezien van eerdere prestaties. De prestatieachterstand van immigranten kan worden verklaard door beperkte ouderlijke middelen. Echter ligt de verklaring waarom kinderen van immigranten zulke hoge ambities hebben en onder welke voorwaarden deze kunnen worden vertaald in daadwerkelijke verwezenlijkingen, minder voor de hand.

Wat is het doel van het huidige onderzoek?

De eerste onderzoeksvraag in dit artikel is of we een voordeel van immigranten kunnen waarnemen, niet alleen in onderwijsaspiraties en -verwachtingen, maar ook in termen van schoolinspanning, bij kinderen van immigranten in Noorwegen. De tweede vraag is in hoeverre dit voordeel gerelateerd kan worden aan selectieve acculturatie – gedefinieerd als het behoud van de culturele oriëntaties van de immigrantengeneratie gemeten in termen van taalgebruik, religiositeit en collectieve gezinsnormen. Het doel is om onderwijsambities onder kinderen van immigranten aan te pakken in het licht van een al lang bestaand debat in de literatuur over assimilatie van immigranten, namelijk de relatie tussen culturele aanpassing en sociaal-economische integratie.

Welke oorzaken zijn er voor culturele adaptatie en integratie?

Klassieke en hedendaagse neo-assimilatietheorie stellen dat culturele aanpassing en structurele integratie hand in hand gaan. Door de taal te leren en zich aan te passen aan de gewoonten en oriëntaties van het gastland, krijgen immigranten en hun nakomelingen toegang tot een verscheidenheid aan hulpbronnen en worden ze minder kwetsbaar tot discriminatie. Hierdoor wordt het gemakkelijker om te slagen binnen reguliere instellingen. Deze visie werd aangevochten door de theorie van gesegmenteerde assimilatie. Deze theorie betoogde dat voor de immigranten van vandaag die te maken hebben met gepolariseerde arbeidsmarkten, rassendiscriminatie en straatcriminaliteit, en die niet over de middelen beschikken om deze uitdagingen het hoofd te bieden, de beste weg misschien niet ligt in volledige acculturatie in de omringende samenleving. Daarentegen zou juist in plaats van acculturatie gebruik gemaakt kunnen worden van het etnische kapitaal dat beschikbaar is binnen hun eigen families en gemeenschappen. Ze noemden deze alternatieve route naar opwaartse mobiliteit selectieve acculturatie, waarbij de taal en cultuur van de ontvangende samenleving worden geleerd en tegelijkertijd de centrale elementen van de taal, waarden en gewoonten van de immigrantengeneratie behouden blijven. Het idee dat het in stand houden van etnische verschillen kan leiden tot succesvolle resultaten voor de tweede generatie, is echter controversieel. Dit komt doordat het zo indruist tegen traditionele concepten van integratie, en empirisch onderzoek heeft geen ondubbelzinnige ondersteuning voor de voordelen ervan opgeleverd.

Wat is vaak de maatschappelijke positie van kinderen van immigranten?

Veel immigranten uit het zuiden van de wereld tot het rijke westen hebben een bescheiden opleidingsniveau, gebrek aan taalvaardigheid in het gastland en worden gediscrimineerd op de arbeidsmarkt. Als bijgevolg bevinden ze zich vaak aan de onderkant van de klassenstructuur van de ontvangende samenleving, met een laag inkomen en weinig werkgelegenheid. Maar in vergelijking met kinderen van autochtone ouders met een vergelijkbare sociaaleconomische status, doen kinderen van immigranten het vaak beter dan verwacht. Er zijn verschillende verklaringen voorgesteld om dit voordeel te verklaren. Een daarvan is dat etnisch kapitaal – een vorm van sociaal kapitaal binnen etnische gemeenschappen – helpt kinderen van immigranten door het onderwijssysteem te loodsen. Dit kan bestaan uit culturele normen van ouderlijk gezag, gehoorzaamheid en sociale controle binnen het gezin. Een ander deel van de literatuur richt zich op de onderwijsselectiviteit van immigranten – ofwel in absolute termen; vergeleken met autochtonen, of in relatieve termen; vergeleken met het gemiddelde in het thuisland. In Europa hebben de meeste immigranten uit het zuiden van de wereld een bescheiden opleidingsniveau gemeten naar de maatstaven van het gastland, maar als ze worden gemeten als hun relatieve verworvenheden binnen de sociale hiërarchie van het land van herkomst, worden ze vaak positief geselecteerd.

Welke rol speelt selectieve acculturatie in dit verhaal?

Etnisch kapitaal en selectiviteit worden soms voorgesteld als elkaar uitsluitende verklaringen, maar in werkelijkheid zijn ze zeer verenigbaar, aangezien cultureel kapitaal uit het thuisland worden ondersteund, versterkt en overgedragen via etnisch kapitaal. Dat geldt ook voor het idee van selectieve acculturatie. Het belangrijkste mechanisme heeft te maken met intergenerationele relaties: door gericht te blijven op de immigrantencultuur en -identiteit, zullen kinderen van immigranten eerder een hechte emotionele band en een normatieve alliantie met hun ouders behouden. Of de uiteindelijke oorzaak van immigrantenoptimisme nu te vinden is in de cultuur van hun ouders of hun relatieve klassenpositie in het land van herkomst of beide, een dergelijke intergenerationele alliantie kan bevorderlijk zijn voor de overdracht ervan. Ze hebben meer kans om hoge verwachtingen van hun ouders te internaliseren en worden beïnvloed door uitgebreide familie, co-etnische groepen enz. die dergelijke normen versterken; ze zijn vatbaarder voor sociale controle; en ze zijn beter beschermd tegen de gevaren van het straatleven in hun directe omgeving. Het alternatief kan rolomkering en verlies van ouderlijk gezag zijn, wat vooral riskant is voor adolescenten die geconfronteerd worden met belemmeringen voor integratie in de vorm van armoede en racisme.

Wat is de methode van het huidige onderzoek?

Dit artikel gebruikt de eerste golf van de Children of Immigrants Longitudinal Study in Norway (CILS-NOR) om de relatie tussen culturele oriëntaties en onderwijsaspiraties, -verwachtingen en schoolinspanningen te onderzoeken. We tonen beschrijvende statistieken over drie reeksen indicatoren: (1) sociaal-economische hulpbronnen van de ouders en de eigen eerdere schoolprestaties van de leerlingen; (2) educatieve aspiraties, verwachtingen en schoolinspanningen; en (3) indicatoren van taalkundige, religieuze en culturele oriëntatie.

Wat waren de conclusies van het huidige onderzoek?

De analyses in dit artikel bevestigen het volgende patroon. Hoewel immigranten uit het zuiden van de wereld benadeeld zijn in termen van zowel ouderlijke middelen als onderwijsprestaties, zijn ze aanzienlijk bevoordeeld in termen van ambitie. Het feit dat dit patroon in Noorwegen geldt, is interessant, gezien het opmerkelijk hoge ambitieniveau van de algemene studentenpopulatie. Belangrijk is dat we een immigrantenvoordeel vinden, niet alleen in termen van aspiraties en verwachtingen, maar ook in termen van inspanning. Jongeren van allochtone afkomst besteden gemiddeld veel meer tijd aan huiswerk dan jongeren van autochtone afkomst, wat suggereert dat aspiraties zich kunnen vertalen in daadwerkelijke prestaties.

Dit onderzoek liet zien dat selectieve acculturatie – gedefinieerd als behoud van cultureel onderscheid in termen van religie, gezinsoriëntatie en taal – een positief effect heeft op onderwijsaspiraties en schoolinspanningen, en dat deze variabelen een aanzienlijk deel van de het waargenomen immigrantenvoordeel. Meer specifiek zijn gezinsgerichtheid en tweetaligheid gekoppeld aan hogere onderwijsaspiraties, terwijl religiositeit en gezinsgerichtheid gekoppeld zijn aan onderwijsinspanningen. Een dergelijk effect op de verwachtingen vinden we echter niet. Met andere woorden, selectieve acculturatie lijkt jongeren van allochtone afkomst hoge ambities bij te brengen en hen te inspireren om hard te werken, maar het schept niet noodzakelijkerwijs verwachtingen van succes. De huidige bevindingen ondersteunen een centraal onderdeel van de gesegmenteerde assimilatietheorie, die stelt dat kansarme minderheden baat kunnen hebben bij het behouden van de culturele oriëntaties van sommige van hun ouders.