Directheid - samenvatting van hoofdstuk 7.3.5 van Psychologische gespreskvoering

Psychologische gespreksvoering
Hoofdstuk 7.3.5
Directheid

Directheid

Directheid houdt in dat er openlijk besproken wordt wat er in het ‘hier-en-nu situatie’ van het contact tussen de cliënt en hulpverlener afspeelt.

Bij directheid onderbreekt de hulpverlener het onmiddellijke gesprek met de cliënt om hem te wijzen op iets kenmerkends over zijn manier van doen of praten, dat bredere betekenis heeft voor het zelfinzicht van de cliënt.

Het doel van directheid is na te gaan of dat patroon ook voorkomt in het gewone leven van de cliënt. De cliënt kan zo een beter inzicht krijgen in wat hij bij anderen (soms) teweegbrengt. Doordat de hulpverlener deze uitwerking expliciet aan de orde stelt in het gesprek wordt bij de cliënt een leerproces in gang gezet.

De hulpverlener moet oppassen voor al te brede generalisaties. De directheid dient qua toon peilend en vragend te zijn.

Directheid is in twee gevallen op zijn plaats 1) Als de hulpverlener zelf onprettige gevoelens heeft over de voortgang van het gesprek en hij daarnaast het idee heeft dat het verwoorden van die gevoelens de mogelijke oorzaak daarvan de voortgang van het gesprek kunnen bevorderen 2) als de hulpverlener het idee heeft dat de cliënt bepaalde gedachten en gevoelens heeft over zijn relatie met de hulpverlener moeilijk onder woorden kan brengen.