De kreet van de jagers - Chapter 12

Ralph heeft zich in het oerwoud verstopt, tussen de lagunes. Hij durft zijn wonden nog niet te wassen, omdat hij niet kan horen of er iemand achter hem aan komt als hij in het water spettert. Zijn achtervolgers zijn hem niet gevolgd de jungle in; het leek alsof ze bang waren voor de schaduwen onder de bomen. Als de middag ten einde komt, kruipt Ralph eindelijk uit zijn schuilplaats. Hij gaat terug naar de rand van de jungle en kijkt naar de kasteelrots. Robert zit op wacht. Achter hem is een brede rookkolom te zien. Hierdoor merkt Ralph voor het eerst hoeveel honger hij heeft. Maar hij beseft zich ook dat hij veilig is, nu het feestmaal op de rots begonnen is. Ralph probeert zichzelf ervan te overtuigen dat het beter is als hij niet naar de rots toegaat; de barbaren zullen steeds verder en verder gaan. Kijk maar naar de dood van Piggy en Simon. Hij gaat terug naar de plek in de jungle waar al het fruit groeit en eet. Een paar van de kleintjes rennen gillend weg als ze hem zien.

Als het avond wordt besluit Ralph dat het enige dat hij kan doen is om opnieuw te proberen met Jack te praten. Hij ziet het niet zitten om een nacht alleen door te brengen in een lege hut, zonder vuur. Hij strompelt terug richting Jack’s kant van het eiland. In de jungle komt hij langs een open plek en schrikt zich een ongeluk als hij iets in het midden ziet staan. Maar dan ziet hij dat het witte gezicht bot is en dat het de schedel van het varken is dat naar hem grijnst. Ralph gaat er recht voor staan en kijkt de schedel aan. Hij heeft het gevoel dat hij bekeken wordt. Wat is dit wezen? Plotseling bang slaat Ralph met zijn vuist tegen de schedel, die in twee stukken op de grond valt. Ralph pakt de stok op en houdt deze als een speer tussen hemzelf en de witte stukken. Dan loopt hij achteruit weg.

Als hij bij de kasteelrots aankomt, ziet hij dat er nog steeds iemand met een speer op wacht zit. Ralph voelt hoe geïsoleerd hij is. De anderen zijn dan wel barbaren, maar ze zijn ook menselijk en de nacht komt eraan. Maar hij kan niet zomaar binnenlopen en tussen de anderen slapen. Hij is echt verstoten, omdat hij probeerde verstandig te zijn. Achter de rots hoort hij het bekende lied dat bij de dans hoort. Dan ziet hij Sam en Eric op de rots klimmen om de wacht over te nemen, ze horen nu bij de stam van Jack. Ralph realiseert zich dat hij nu echt helemaal alleen is.

Ralph kruipt langzaam naar de rotsbrug die naar de kasteelrots leidt. Als hij recht onder de wachters is roept hij zachtjes naar Sam en Eric. Sam en Eric schrikken, tot ze zien dat het Ralph is. Ze dachten dat het iets anders was, misschien het beest. Dan zeggen ze dat Ralph snel weg moet gaan. Ralph zegt dat hij alleen maar kwam om de tweeling te zien, maar deze voelen zich ongemakkelijk en zeggen dat Ralph echt beter weg kan gaan. De tweeling begint te vertellen dat ze gedwongen zijn, dat de groep ze pijn heeft gedaan. Ralph zegt dat hij niet begrijpt wat hij verkeerd heeft gedaan, maar de tweeling zegt dat het allemaal niet meer logisch is. Logica en verstand zijn al tijden overboord. Jack en Roger gaan blijkbaar morgen op Ralph jagen, dus hij kan maar beter maken dat hij wegkomt. Ze gaan een rij vormen over het hele eiland en kammen het zo uit totdat ze Ralph gevonden hebben. Ralph vraagt of de tweeling niet met hem mee wil komen, zodat ze een team kunnen vormen. Maar de tweeling is als de dood voor Jack en Roger.

Plotseling horen ze iemand de rots opklimmen, blijkbaar om te kijken of de tweeling wel goed de wacht houdt. Ralph zegt nog snel dat hij in de struiken vlakbij gaat liggen, dus dat ze daar uit de buurt moeten blijven. Jack zal nooit denken dat hij zich zo dichtbij verstopt. Hij vraagt nog wat Jack met hem wil doen als ze hem vangen. De tweeling wil eerst niet antwoorden, maar dan zegt Sam dat Roger een stok heeft gemaakt met twee scherpe uiteinden. Ralph begrijpt niet wat hij bedoelt. Hij verstopt zich in de struik die hij heeft aangewezen. Daar zal hij de nacht doorbrengen. Je kunt er alleen kruipend in komen, en wie dat de volgende dag probeert wordt gestoken met de stok die Ralph gevonden heeft bij de varkensschedel.

De volgende ochtend schrikt Ralph wakker. Een soort huilende kreet verspreidt zich als een golf over de breedte van het eiland. Snel kruipt Ralph diep in de struik die hij heeft uitgezocht. Een van de barbaren komt vlak langs hem. Hij verspreidt de kreet nog een keer, dan is het een tijd stil. Ralph wacht tussen de begroeiing tot de jacht hem voorbij gaat. Maar dan hoort hij Jack’s stem, en die van de tweeling. Hij vraagt de tweeling of ze er zeker van zijn dat hij zich daar zou verstoppen. Nadat hij ze op de één of andere ongeziene manier pijn doet, zeggen ze dat ze dat inderdaad zeker weten.

Ralph pakt zijn stok op en bereidt zich voor op het gevecht. Het moet wel een week duren voordat ze door de struiken heen kunnen breken en als ze erin proberen te kruipen krijgen ze te maken met zijn scherpe stok. Tot Ralph’s verbazing verwijderen de stemmen zich van hem, richting de kasteelrots. Dan hoort hij Jack’s stem van bovenaf, die zegt dat ze moeten heffen! De grote rots op de top van de kasteelrots buldert naar beneden en raakt de bovenkant van de struik, maar rolt dan verder richting het strand. Bovenop de kasteelrots ligt nog één rotsblok dat naar beneden gerold kan worden, zo groot als een auto, of een tank. Jack roept weer dat ze moeten heffen en Ralph hoort iets zwaars bulderen, de grond begint te trillen. Ralph wordt opzij gesmeten en maar een meter van hem vandaan rolt het enorme blok steen langs hem, langzaam als een molensteen.

Plotseling komt er een speer tussen de takken door naar binnen. Ralph steekt zijn eigen speer door het gat en slaat zo hard mogelijk toe. Hij heeft duidelijk één van de jongens verwond, en even gebeurt er niks. Maar dan hoort hij iets en rook begint tussen de takken door te komen. Snel kruipt Ralph de andere kant op, uit het struikgewas. Tussen hem en de jungle staat een kleine barbaar met een rood-wit gestreept gezicht en een speer in zijn hand. Ralph bespringt hem, steekt met zijn speer en rent er dan snel vandoor, de jungle in. Achter hem hoort hij de huilende kreet weer. Ralph gooit zichzelf onder een struik en rust even. Hij hoort de kreet weer, op afstand, en beseft zich wat het plan is. Als iemand niet verder kan op zijn pad door de jungle, uit hij die kreet en wacht de rest, zodat de lijn ononderbroken blijft. Ralph zou kunnen proberen om in tegengestelde richting door de lijn te breken, wanneer ze hem nog niet hebben gezien, zodat de lijn nog genoeg uitgespreid is. Maar dan zouden ze gewoon omdraaien en weer achter hem aankomen. Of moet hij in een boom klimmen? Als hij dan ontdekt wordt hoeven ze alleen maar te wachten tot hij daarboven honger krijgt.

Ralph mist Piggy, die altijd zo logisch nadacht. Had hij maar tijd om na te denken! Een ander idee zou kunnen zijn om zich zo goed te verstoppen dat de lijn hem passeert zonder hem te zien. Ralph luistert, hij hoort een diep, brommend geluid dat hij ooit wel eens gehoord heeft, maar nu niet kan plaatsen. Hij overweegt zijn drie opties nog eens. Hij hoort weer een kreet en gaat er weer vandoor. Dan komt hij terug op de open plek waar de varkensschedel ligt en ziet rook. Plotseling kan hij het geluid thuisbrengen; toen de jongens hem uitrookten, hebben ze het eiland in brand gestoken!

Op de open plek vindt hij een goede plek om zich te verstoppen, een soort mat van begroeiing waar hij zich in kan wurmen. Als hij binnen ligt luistert hij weer. Het vuur lijkt dichterbij. Hoe snel verplaatst het zich eigenlijk? Hoort hij nou nog een ander geluid dan alleen het vuur? De lijn is bijna bij hem. Heeft hij de goede keuze gemaakt? Had hij toch in een boom moeten klimmen? Het vuur is vast bijna bij de fruitbomen. Wat moeten ze morgen eten? Wat gaan ze met hem doen? Slaan? Doden? Een stok met twee scherpe uiteinden...

Een van de barbaren komt de open plek op. Ralph maakt zich klaar en houdt zijn stok met het scherpe uiteinde richting de jongen. Dan valt hem ineens op dat zijn stok twee scherpe uiteinden heeft. De jongen komt steeds dichterbij en Ralph gaat op zijn hurken zitten, klaar om aan te vallen. De jongen hurkt en kijkt naar waar Ralph zit. Hij kan hem niet meteen zien in het donker, maar Ralph weet zeker dat het niet lang meer duurt. Hij schiet vooruit, schreeuwend en valt de jongen aan. Andere jongens komen op het geluid af. Ralph rent er vandoor, maar plotseling staat hij tegenover een muur van vuur. Hij rent door, links van hem het vuur en achter hem steeds meer van de barbaren. Ralph struikelt over een boomwortel en rolt het strand op, waar de hutten in brand staan. Hij rolt door het zand en vraagt om genade. Hij staat op en kijkt op tegen een man met een witte pet met daarop een kroon en anker in goud. De man heeft een revolver en draagt een wit uniform met gouden knopen. Een marine-officier. Er zijn nog meer mannen met geweren bij hem. Hij groet Ralph, en Ralph groet wat verlegen terug. De man vraagt of er ook volwassenen op het eiland zijn. Ralph schudt zijn hoofd en de man kijkt om zich heen naar de halve cirkel vol beschilderde lichamen. De officier denkt duidelijk dat ze een spel spelen, hij had de rook gezien en dacht dat ze een oorlog hielden. Ralph beaamt dit. De man vraagt of er doden zijn gevallen. Ralph zegt dat dat er maar twee waren en dat de lichamen verdwenen zijn.

De man zegt dat hij de jongens mee zal nemen en vraagt wie de baas is. Ralph zegt snel dat hij dat is, maar dat hij niet weet met hoe veel ze precies zijn. De man zegt dat hij wel had gedacht dat een groep Engelse jongens wel iets beter georganiseerd zou zijn. Ralph zegt dat het in het begin ook wel zo was, voordat dingen verkeerd liepen. Ralph begint te huilen, en met hem nog meer jongens. Hij huilt omdat ze hun onschuld verloren zijn, om hoe duister een mans hart kan zijn en om de val van zijn wijze vriend, Piggy.