Beest uit het water - Chapter 5

Ralph loopt over het harde zand langs het water en denkt na over waarom zijn leven nu zo vermoeiend is en hoe fijn het allemaal nog leek toen ze ontdekkingsreizigers waren. Hij gaat de punten van zijn speech nog eens na. De bijeenkomst moet niet leuk worden, maar moet gaan over serieuze zaken. Hij wordt zich plotseling bewust van zijn vieze kleren, vieze lange haar en hoe vervelend hij dat eigenlijk vindt. Wanneer hij aankomt bij de poel voelen de andere jongens zijn stemming aan en zijn stil. Ralph gaat zitten op een uitzonderlijk grote omgevallen palm, zodat hij richting het eiland kijkt maar voor de jongens een schim is tegen de glinsteringen van de lagune. Het platform ziet er anders uit dan normaal in dit licht. Overdag worden de jongens ondersteboven belicht door de weerspiegelingen, maar nu zijn alle schaduwen waar ze horen te zijn. Ralph denkt dat hij als leider wijs moet zijn, moet denken, maar dat hij niet zo goed kan denken als Piggy. Maar Piggy is weer geen leider.

Ralph pakt de schelp erbij en zet hem aan zijn lippen. De anderen wachtten op dit teken en komen dus meteen. De jongens die weten wat er is gebeurd met het vuur en het schip zijn ingetogen bij de gedachte aan de woede van Ralph, de kleintjes zijn vooral onder de indruk van de plechtige sfeer. De jongens gaan één voor één zitten, maar Piggy gaat buiten de cirkel staan. Hiermee laat hij zien dat hij wel wil luisteren, maar niet spreken, als teken van afkeuring.

Ralph begint de bijeenkomst. Hij zoekt naar simpele woorden zodat zelfs de kleintjes kunnen begrijpen waar het over gaat. Later kunnen de ervaren jongens altijd nog de bijeenkomst in hun richting sturen. Hij vertelt dat deze bijeenkomst serieus moet zijn, en dat hij alleen is geweest om na te denken. Dat hij degene is die nu moet spreken. Piggy sluit ondertussen aan bij de rest van de groep. Ralph zegt dat ze veel bijeenkomsten hebben, dat er afspraken gemaakt worden, over water halen en het bouwen van hutten, maar dat niemand zich daar meer aan houdt na een paar dagen. De eerste hut is door iedereen gebouwd, de tweede door maar vier mensen en de laatste alleen door Ralph en Simon. Niemand houdt zich meer aan de afgesproken WC-plek, waardoor er besmetting ontstaat bij het fruit. De kleintjes moeten alleen maar lachen wanneer Ralph dit punt probeert te maken. Piggy wil de schelp hebben, maar Ralph schudt zijn hoofd: zijn speech is zorgvuldig gepland. Hij gaat door naar het volgende punt: het vuur. Dit is het belangrijkste ding op het eiland, ze zouden eerder dood moeten gaan dan dat ze het vuur laten uitgaan! De jagers lachen zelfbewust en Ralph draait zich naar hen en zegt dat ze wel kunnen lachen, maar dat de rook veel belangrijker is dan het varken, hoe vaak ze er ook één doden. Ze moeten rook maken, of ze zullen sterven. Daarnaast verspillen ze tijd met het maken van kleine kookvuurtjes. Ralph stelt als nieuwe regel in dat er nergens anders meer een vuur gemaakt wordt, behalve op de berg. Er stijgt protest op uit de groep en jongens proberen de schelp te pakken, maar Ralph springt op en zegt dat hij de leider is, ze hebben hem zelf gekozen, en nu moeten ze maar doen wat hij zegt. Dan komt zijn laatste punt: dingen beginnen uit elkaar te vallen. Ze waren eerst gelukkig, maar toen werden er jongens bang. Ze moeten nu besluiten dat de angst nergens op gebaseerd is. Dan kunnen ze opnieuw beginnen en zich zorgen maken om belangrijke dingen, zoals het vuur.

Jack neemt de schelp over en begint een tirade dat iedereen wel eens bang is en dat het gewoon nachtmerries zijn. Hij noemt de kleintjes huilbaby's en watjes, die maar gewoon met de angst moeten leven net als de rest. Angst kan hen net zo min pijn doen als een droom. Er zijn geen beesten op het eiland om bang voor te zijn. Ralph onderbreekt de tirade en vraagt waar dit over gaat, niemand heeft iets gezegd over een beest. Jack richt zich op de jagers en vraagt of hij een jager is of niet. Als zij dit beamen, zegt Jack dat hij alleen het hele eiland over is geweest en dat als er een beest was geweest, hij het zeker gezien had. Er is dus geen beest. De bijeenkomst applaudisseert van opluchting.

Piggy neemt de schelp over en zegt dat er inderdaad niks is om bang voor te zijn. Straks praten ze nog over geesten! Ze weten wat er gaande is en als er iets mis is, is er iemand die het weer goed kan maken. Er zijn doktoren om ziekte beter te maken. Er is geen beest in de jungle en er is ook geen angst. Tenzij... Tenzij ze bang zijn voor mensen. Piggy vraagt dan of het kleintje dat het over een beest had wil vertellen waar hij dat vandaan had. Een kleintje genaamd Phil stapt naar voren en vertelt dat hij gedroomd heeft dat hij alleen buiten de hut was en aan het vechten was met de slierten die aan de bomen hangen. Toen werd hij bang en werd wakker, en was hij alleen buiten de hut, maar de slierten waren weg. Hij zegt dat hij toen ook bang was en Ralph wilde roepen, maar iets zag bewegen tussen de bomen, iets groots en engs, en dat hij toen zeker weten wakker was. Ralph vraagt de bijeenkomst of er iemand in het donker naar buiten is gegaan die avond, en Simon staat op. Na aandringen van Ralph vertelt hij dat hij naar een plek wilde gaan die hij kent, in de jungle. Jack maakt er een grap van door te zeggen dat Simon vast nodig moest, maar Ralph zegt tegen Simon dat hij dat niet meer moet doen, dat de kleintjes er bang van worden.

Een ander kleintje, Percival, wordt ook naar voren geduwd door Piggy. Eerst durft hij zijn naam niet te zeggen, maar uiteindelijk dreunt hij zijn naam en adres op, alsof dit ergens diep in zijn geheugen gegrift zat. Dan begint hij te huilen en houdt daar lange tijd niet mee op, ook al zeggen de anderen dat hij zijn mond moet houden. De andere kleintjes beginnen ook te huilen. Maurice redt de zaak door te roepen dat ze naar hem moeten kijken en vervolgens te doen alsof hij omvalt. De kleintjes beginnen hierom te lachen en uiteindelijk is het weer stil. Percival geeuwt en valt plotseling bijna in slaap. Hij vertelt nog net aan Jack dat het beest dat hij heeft gezien uit de zee komt. Maurice zegt dat ze nog niet alle dieren in zee gevonden hebben, dus dat als Jack zegt dat er geen beest op het eiland zit, hij dit wel meent maar niet zeker kan weten.

De jongens beginnen te ruziën over of een beest uit de zee aan land zou kunnen komen. Ralph heeft het gevoel dat dit het einde van het gezond verstand is, angst, beesten en geen overeenstemming over het vuur dat zo belangrijk is. Hij blaast snel op de schelp en de bijeenkomst valt stil. Simon zegt dat misschien, heel misschien, er wel een beest is. Ralph is teleurgesteld dat Simon hierin lijkt te geloven. Simon twijfelt. Iemand roept dat Simon misschien een soort spook bedoelt en de discussie gaat over op spoken. Sommigen beginnen te geloven dat er echt een spook op het eiland is. Ralph stelt voor om een stemming te houden over of spoken bestaan of niet, zodat ze kunnen beslissen wat er nou eigenlijk aan de hand is. Een meerderheid stemt dat ze denken dat er wel eens spoken zouden kunnen zijn.

Piggy wordt boos en roept dat hij niet gestemd heeft voor spoken. Hij vraagt de bijeenkomst wat ze nou eigenlijk zijn, mensen of beesten, of barbaren? Wat zouden de volwassenen wel niet van hen denken? Jack springt op voor Piggy en zegt dat de dikke slak zijn mond moet houden. Ralph zegt dat Jack niet mag spreken omdat hij de schelp niet heeft, en Jack antwoordt dat Ralph zelf zijn mond moet houden, dat hij moet stoppen mensen te vertellen wat ze moeten doen. Hij kan niet jagen, niet zingen... Ralph zegt dat hij leider is, dat hij gekozen is, maar Jack vindt dat kiezen geen verschil maakt. Zomaar orders geven is niet zinvol. Ralph zegt nog eens dat Piggy de schelp heeft, maar Jack vat dit op als de zoveelste keer dat Ralph Piggy voortrekt. Ralph roept tegen Jack dat hij de regels overtreedt, maar dit kan Jack niks schelen, hij wil niet horen dat de regels het enige zijn dat ze hebben. Jack schreeuwt hier alleen maar overheen dat ze sterk zijn, jagen, dat ze het beest kunnen opjagen. De jongens springen opgewonden op en verspreiden zich over het strand.

Piggy en Ralph blijven over op het platform. Piggy spoort Ralph aan om sterk te zijn en de anderen te laten doen wat hij wil. Ralph zegt dat als hij nu op de schelp blaast en ze komen niet terug, dan is het voorbij met de orde. Dan zijn ze als dieren en worden ze nooit gered. Maar als hij niet blaast, zegt Piggy, zullen ze sowieso al snel als dieren zijn. Ralph wil blazen, maar vraagt zich dan af of er niet echt spoken zijn. Wat als dingen op het eiland zo onlogisch zijn dat er iets is dat hen begluurt, en afwacht? Piggy spoort Ralph aan om te stoppen dit soort dingen te zeggen. Ralph zegt dat hij eigenlijk het leiderschap zou moeten opgeven, maar Piggy gaat hier tegenin. Als Jack leider zou zijn zouden ze alleen maar jagen en nooit gered worden! Piggy zegt dat Jack een hekel heeft aan hemzelf en Ralph, omdat Ralph hem heeft weten te pakken over het vuur. En als Ralph geen leider meer is, zal Jack het eerstvolgende ding pijn willen doen, en dat ding is Piggy. Piggy smeekt Ralph om leider te blijven. Ze praten over hoe de volwassenen het zouden doen, die zouden thee drinken en discussiëren en dan zou alles goed zijn. Ze zouden niet het eiland in brand steken, maar een schip bouwen. Ze zouden geen ruzie hebben, of over niet bestaande beesten praten. Plotseling rijst er een luid gegil op uit het donker, die even later verandert in een woordeloos gebrabbel. Het komt van de slapende Percival.