Artikelsamenvatting bij Parental Influence on Radicalization and De-radicalization according to the Lived Experiences of Former Extremists and their Families van Sikkens e.a. - 2017

Wat is radicalisering (in een pedagogisch opzicht)?

Radicalisering vindt plaats wanneer een kind of adolescent politieke of religieuze ideeën begint te ontwikkelen die zo fundamenteel in strijd zijn met de opvoedingsomgeving of de algemene verwachtingen dat de relatie met de opvoeders op het spel staat. Jongeren met verschillende extreme idealen hebben vaak dezelfde push- en pull-factoren geïdentificeerd die tot hun radicalisering hebben geleid. Ze lijken verstrikt te zijn geraakt in een zoektocht naar verbondenheid, identiteit en antwoorden op ingewikkelde existentiële vragen, waarbij ze tijdens hun zoektocht verschillende ideologieën tegenkwamen.

Wat is het verschil tussen gederadicaliseerd en ontkoppeld?

Deradicalisering betreft het afstand nemen van extremistisch denken of gedrag door een bepaalde groep te verlaten of door geweld af te zweren dat men ooit heeft gebruikt of gedoogd. Het gaat daarbij om substantiële veranderingen in de ideologie. Ontkoppeling vereist geen verandering van de radicale ideeën als zodanig, maar wel een verandering in de bereidheid om geweld te gebruiken bij het streven naar verandering.

Welke directe en indirecte invloed hebben de ouders op radicalisering van hun kinderen?

Ouders beïnvloeden hun kinderen direct door middel van hun genetische aanleg, persoonlijke overtuigingen en gedragingen. Ouders fungeren als rolmodel en radicale jongeren delen vaak de extreme opvattingen van hun ouders. Geradicaliseerde jongeren sluiten zich vaak aan bij extremistische groepen omdat ze familieleden of vrienden hebben die al lid zijn van deze groepen. Ouders hebben ook indirect invloed door hun invloeden op elkaar en de meervoudige contexten waarin ze leven. Onstabiele gezinssituaties kunnen het radicaliseringproces versterken (denk aan gebroken gezinnen, middelenmisbruik, gezinsgeweld).

Hoe kunnen ouders bijdragen aan de-radicalisering van hun kinderen?

Het kan voor extreemrechtse leden moeilijk zijn om hun scene te verlaten, omdat ze geen contact meer hebben met hun familie en niemand buiten de scene hebben om op terug te vallen. Positieve banden met familieleden die geen extreme idealen hebben, kunnen ertoe leiden dat radicalen hun overtuigingen heroverwegen. Steun van hun familie kan hen helpen zich los te maken van extreemrechtse bewegingen en te de-radicaliseren.

Wat is ´counter violent extremism´ (CVE)?

CVE verwijst naar een domein van beleid, programma´s en interventies die zijn ontworpen om te voorkomen dat individuen zich bezighouden met geweld dat verband houdt met radicale politieke, sociale, culturele en religieuze ideologieën en groepen. Er zijn gezinsbegeleidingsprogramma´s ontwikkeld met als doel het radicaliseringproces van hun gezinslid te beïnvloeden door strategische versterking van positieve, pro-sociale relaties. Gespecialiseerde counselors helpen de familie van een geradicaliseerde persoon om alternatieven te bieden voor betrokkenheid bij radicale groepen en om de affectieve betrokkenheid van de persoon bij de radicale omgeving te veranderen, met als doel hun betrokkenheid bij de extremistische groeperingen te beëindigen.

Wat is het verschil tussen beëindiging (´termination´) en opheffing (´desistance´)?

Beëindiging verwijst naar het moment waarop een dader stopt met criminaliteit. Opheffing verwijst naar het causale proces dat voorafgaat aan beëindiging en nog steeds voortduurt na de beëindiging. Opheffing is het proces van stoppen waarvan beëindiging een deel uitmaakt. Mensen stoppen uiteindelijk vaak zelf met extremisme onder invloed van verschillende levensgebeurtenissen, zoals huwelijk, militaire dienst, of het uitzitten van tijd in de gevangenis. Deze levensgebeurtenissen zijn mogelijke katalysatoren die tot opheffing leiden.

Wat concludeert het onderzoek van Sikkens et al. (2017) over de directe invloed die ouders hadden op de radicalisering van hun kinderen?

Zowel de kinderen als de ouders gaven aan dat de ouders vrijwel geen invloed hadden op de radicalisering van hun kinderen. De meeste ouders waren niet op de hoogte van de activiteiten van hun kinderen, of niet in staat om er iets aan te doen (vanwege problemen of omdat ze er gewoon niet waren). Of ouders inderdaad geen rol speelden bij de radicalisering blijft onzeker. Het is mogelijk dat ouders hun invloed op het radicaliseringproces hebben afgezwakt om niet verwijtbaar over te komen, terwijl de kinderen hun ouders geen schuld wilden geven om de positieve relatie met hun ouders niet in gevaar te brengen.

Wat concludeert het onderzoek van Sikkens et al. (2017) over de indirecte invloed die ouders hadden op de radicalisering van hun kinderen?

Sommige gezinsklimaten kunnen indirect een vruchtbare voedingsbodem bieden voor radicalisering. Ouders hadden verschillende problemen (echtscheidingen, afwezige vader, gebrek aan emotionele steun, psychiatrische problemen), wat mogelijk leidde tot het niet herkennen van het radicaliseringproces en minder toezicht op hun kinderen. Zulke gezinsfactoren kunnen ook andere soorten afwijkend gedrag doen ontwikkelen en niet alle kinderen die zulke problemen ervaren radicaliseren. Radicale groepen hebben de neiging te jagen op onzekere jongeren die geen alternatief vangnet hebben.