Andere grondslag in bezwaar - Arrest - ABRvS 21 juli 2004, AB 2004, 428

Feiten

I.c. gaat het om een zaak tussen "D-Reizen Vakantievoordeelwinkels B.V." uit Hoofddorp (appellante) en het college van burgemeester en wethouders van de gemeente Amstelveen.

Bij besluiten van 22 februari 2000 heeft het college B&W de aanvraag van appellante om vergunning te verlenen voor het aanbrengen van lichtreclame aan de voorgevel van een pand te Amstelveen, geweigerd en appellante op straffe van een dwangsom aangeschreven zes aanwezige gevelreclames te verwijderen. Bij besluit van 7 maart 2000 heeft het college het dwangsombesluit gewijzigd, in die zin dat vijf reclamepanelen moeten worden verwijderd. Het bezwaar van appellante is ongegrond verklaard.

De rechtbank Amsterdam heeft het beroep van de appellante gegrond verklaard, de bestreden beslissing vernietigd en bepaald dat het college een nieuwe beslissing op het bezwaarschrift van appellante moet nemen. De Afdeling heeft de uitspraak van de rechtbank bevestigd.

Bij besluit van 26 februari 2003 heeft het college het bezwaarschrift tegen de opgelegde last onder dwangsom wederom ongegrond verklaard, met dien verstande dat aan het dwangsombesluit ten grondslag is gelegd het ontbreken van de vereiste vergunning voor het aanbrengen van de reclame-uitingen, meer in het bijzonder het bouwen zonder bouwvergunning en dus in strijd met artikel 40 van de Woningwet. Bij uitspraak van 5 februari 2004, heeft de rechtbank het daartegen ingestelde beroep, niet-ontvankelijk verklaard. Tegen deze uitspraak heeft appellante bij de Raad van State hoger beroep ingesteld.  

ABRvS

Appellante heeft in beroep betoogd dat art. 7:11 Awb in de weg staat aan besluitvorming waarbij de overtreding in het besluit op bezwaar op een ander voorschrift wordt gebaseerd, dan aan het primaire besluit ten grondslag is gelegd.

Het betoog faalt. De Afdeling stelt dat de systematiek van de Awb ter zake van het beslissen op een bezwaarschrift meebrengt dat een primair besluit in volle omvang wordt heroverwogen. Deze heroverweging biedt de gelegenheid fouten te herstellen. Wel geldt de eis dat het nieuwe besluit moet zijn te beschouwen als het resultaat van de heroverweging. Het beroep van appellante op de eerdere uitspraken van de Afdeling gaat niet op. Anders dan in die zaken is i.c. de essentie van de last onder dwangsom, namelijk het verwijderen van de zonder vergunning aangebrachte reclameobjecten, in bezwaar dezelfde gebleven en is hetgeen de overtreder moet doen om aan de last een eind te maken bij de beslissing op bezwaar ook hetzelfde gebleven. Daar komt nog bij dat de verweten handeling, het zonder vergunning aanbrengen van de reclameobjecten in ieder geval verboden is, hetzij op grond van art. 4.4.2 van de APV hetzij op grond van art. 40 van de Woningwet. In beide regelingen is strijd met redelijke eisen van welstand een weigeringsgrond voor een vergunning. In de beslissing op bezwaar is alleen de verkeerde grondslag hersteld. Het aan de oorspronkelijke aanschrijving ten grondslag gelegde feitencomplex en de opgelegde last zijn dus in het geheel niet gewijzigd. De grond waarop het college niet tot legalisering van de reclameobjecten wenst over te gaan, te weten strijd met redelijke eisen van welstand, is in die beslissing ook niet gewijzigd. Daarom is geen sprake van een beslissing op bezwaar die niet langer als het resultaat van de heroverweging is te beschouwen. Het college heeft (uit het oogpunt van zorgvuldigheid) ook geen aanleiding hoeven zien om appellante in de gelegenheid te stellen om voorafgaande aan het nieuwe besluit op de gewijzigde grondslag te reageren. Appellante had zich in de eerder gevoerde procedure(s) gemotiveerd op het standpunt gesteld dat sprake is van bouwvergunningplichtige bouwwerken. Naar ter zitting in hoger beroep is vastgesteld, is appellante (uitsluitend) van mening dat de onjuiste grondslag in het kader van de heroverweging niet meer kon worden hersteld. Niet valt in te zien wat appellante aan haar standpunt had kunnen toevoegen.