Artikelsamenvatting bij Risk factors for child neglect: A meta-analytic review van Mulder e.a. - 2018

Waarom is het belangrijk om verwaarlozing van kinderen te bestuderen?

Vergeleken bij andere soorten kindermishandeling, heeft verwaarlozing een zeer hoge prevalentie. De impact van verwaarlozing op de gezondheid en de ontwikkeling van een kind is groot en tenminste net zo negatief als de effecten van andere soorten kindermishandeling. Gezien de ernstige gevolgen van kinderverwaarlozing is zowel wetenschappelijke kennis als klinisch bewustzijn van risicofactoren voor kinderverwaarlozing essentieel. Vanuit een wetenschappelijk perspectief kan inzicht in risicofactoren en hun effecten meer licht werpen op de etiologie van kinderverwaarlozing, terwijl vanuit een klinisch perspectief de procedures voor het beoordelen van risico's en zorgbehoeften kunnen worden verbeterd.

Wat is het doel van deze meta-analyse?

Hoewel in de wetenschappelijke literatuur verschillende risicofactoren voor kinderverwaarlozing werden onderzocht, werden in de primaire onderzoeken verschillende populaties, methoden en onderzoeksopzet gebruikt. Dit beperkt de mogelijkheid om niet alleen uitsluitsel te geven over de factoren die als risicofactor kunnen worden aangemerkt, maar ook over de sterkte van het effect van deze risicofactoren. Om dit probleem op te lossen, zijn systematische en meta-analytische integraties van resultaten van primaire onderzoeken naar de effecten van risicofactoren nodig om een "algemeen" (of gemiddeld) effect van risicofactoren te schatten, evenals variabelen die deze algemene effecten kunnen matigen. Het doel van de huidige studie was om zo'n meta-analytische review uit te voeren.

Wanneer spreken we van verwaarlozing van een kind?

Twee belangrijke problemen dragen echter bij aan problemen bij het definiëren en operationaliseren van verwaarlozing. Ten eerste wordt door wetenschappers gedebatteerd of verwaarlozing alleen daadwerkelijke schade of ook potentiële schade zou moeten omvatten. Ten tweede is er een voortdurende discussie over de vraag of verwaarlozing moet worden gezien als het niet voldoen aan de basisbehoeften van een kind vanuit het perspectief van het kind, of dat verwaarlozing moet worden gezien als ouderlijk verzuim in de zorg. Bovendien verschillen de wettelijke definities van verwaarlozing per rechtsgebied en tussen landen.

Welke theoretische modellen zijn er die verwaarlozing te verklaren?

Er zijn verschillende theoretische modellen ontwikkeld om kinderverwaarlozing te verklaren, en in het algemeen wordt kinderverwaarlozing gezien als het resultaat van een complex samenspel van risicofactoren die aanwezig zijn bij kinderen en hun opvoedingsomgeving.

• Bijvoorbeeld, in het theoretische model van Belsky wordt het voorkomen van kindermishandeling (inclusief verwaarlozing) verklaard door een disbalans tussen risico- en beschermende factoren.
• Een tweede theoretisch model is het transactionele model van Cicchetti en Rizley (1981), waarin de wederzijdse interacties tussen een kind, de verzorger(s) en hun omgeving een centrale rol spelen. Dit model benadrukt niet alleen het belang van risicofactoren waarvan de aanwezigheid in de tijd kan fluctueren, maar ook het belang van beschermende factoren, die het risico op verwaarlozing van kinderen kunnen verminderen.
• Een laatste theoretisch model is dat van Wolfe (1991), die stelde dat kindermishandeling een escalerend proces is, gelegen aan het onaangepaste einde van een continuüm van opvoedingsgedrag.

Waarom is het belangrijk om naar risicofactoren te kijken in het geval van kindermishandeling en verwaarlozing?

Kennis over risicofactoren is niet alleen van belang voor het verbeteren van het inzicht in de etiologie van kinderverwaarlozing, maar ook voor het verbeteren van de klinische praktijk gericht op het voorkomen van (herhaling van) verwaarlozing. Een theoretisch model dat vaak wordt toegepast in de forensische (jeugd)zorg en waarin risicofactoren een centrale rol spelen, is het Risk-Need-Responsivity-model. Het RNR-model wordt veel gebruikt in het strafrecht als methode voor de beoordeling en behandeling van criminelen met als doel de recidive te verminderen.

Stith et al., (2009) waren de eersten die meta-analytisch het effect van risicofactoren voor verschillende vormen van kindermishandeling onderzochten. Er waren echter wat limitaties in deze studie. Het doel van deze studie is om meta-analytisch de effecten van risicofactoren voor het slachtofferschap van kinderverwaarlozing te onderzoeken. Een tweede doel is om verschillende variabelen te onderzoeken als mogelijke moderatoren van de effecten van risicofactoren. De huidige studie is relevant vanuit zowel wetenschappelijk als klinisch perspectief, aangezien bijgewerkte kennis over (effecten) van risicofactoren voor het slachtoffer worden van kinderverwaarlozing ons begrip van de etiologie van kinderverwaarlozing en de klinische praktijk kan verbeteren in termen van risico- en behoeftenbeoordeling van kinderen. en hun gezinnen. Om het effect van een (potentiële) risicofactor voor kinderverwaarlozing te kwantificeren, werd de Pearson-product-momentcorrelatiecoëfficiënt (r) berekend voor elke associatie tussen kinderverwaarlozing en een variabele voorafgaand aan de episode(n) van kinderverwaarlozing die kon worden geëxtraheerd uit de primaire studies.

Welke risicofactoren bleken aan de hand van deze meta-analyse significant?

Met behulp van een meta-analytische benadering op meerdere niveaus onderzochten we de effecten van meerdere domeinen van risicofactoren voor kinderverwaarlozing. In totaal zijn 315 effectgroottes van (potentiële) risicofactoren opgehaald uit 36 primaire onderzoeken en geclusterd in 24 risicodomeinen. Het totale effect was significant voor 15 risicodomeinen, met een grootte variërend van klein (r = .110 voor het domein van problematisch gezinsgedrag en cognities) tot gemiddeld (r = .372 voor het domein van ouderlijke voorgeschiedenis van antisociaal gedrag of strafbaar feiten plegen). Over het algemeen vonden we dat meerdere risicofactoren een rol speelden bij het optreden van kinderverwaarlozing. Deze bevindingen bevestigen dat verwaarlozing van kinderen waarschijnlijker wordt bepaald door meerdere oorzaken dan door één specifieke risicofactor. In het algemeen blijkt uit deze review dat de sterkste voorspellers van kinderverwaarlozing te vinden zijn in ouderlijke kenmerken, zoals een voorgeschiedenis van antisociaal/criminele delicten, een voorgeschiedenis van psychische/psychiatrische problemen en een laag opleidingsniveau. Deze bevindingen zijn in overeenstemming met ecologische modellen, bijvoorbeeld van Bronfenbrenner en Belsky, die stellen dat de ontwikkeling van een kind meer wordt beïnvloed door naaste dan door distale sociale systemen. Aangezien ouders of verzorgers het meest naaste – en belangrijkste – sociale systeem vormen dat een kind beïnvloedt, is het niet verwonderlijk dat we de sterkste effecten vonden voor ouderlijke en familie-gerelateerde risicofactoren. We vonden ook bewijs voor de intergenerationele overdracht van kinderverwaarlozing, aangezien een ouderlijke geschiedenis van kindermishandeling een significant risicodomein leek te zijn. Hoewel het effect van dit risicodomein statistisch klein was, kan worden gesteld dat kinderen die zijn opgevoed door ouders die in hun eigen jeugd mishandeld en/of verwaarloosd zijn, het risico lopen slachtoffer te worden van kinderverwaarlozing.

De huidige resultaten komen over het algemeen overeen met de bevindingen van Stith et al. (2009), die ook de sterkste effecten vonden voor ouder- en gezins-gerelateerde risicofactoren: zoals huidige mentale/psychiatrische problemen, een voorgeschiedenis van mentale/psychiatrische problemen, een voorgeschiedenis van kindermishandeling, leeftijdsfactoren, alleenstaande ouder zijn, lage gezins-SES, een grote gezinsomvang en problematisch gezinsgedrag.

Deze meta-analyse heeft geen bewijs gevonden voor het bestaan van moderating factoren, wat aangeeft dat het algehele effect van risicofactoren in het algemeen op zijn minst tot op zekere hoogte robuust is. Dit betekent echter niet dat effecten van individuele risicodomeinen robuust zijn, aangezien potentiële modererende variabelen niet in elk risicodomein zijn onderzocht. Echter, de resultaten toonden wel aan dat het effect van moeder-gerelateerde risicofactoren iets groter kan zijn dan het effect van vader-gerelateerde risicofactoren, wat impliceert dat de eerste sterker gerelateerd kan zijn aan kinderverwaarlozing dan de laatste.

Wat zijn de implicaties van de bevindingen uit dit onderzoek?

Onze bevindingen hebben drie belangrijke klinische implicaties.

• Ten eerste moeten instrumenten die zijn ontworpen voor het beoordelen van risico's en behoeften van kinderen en adolescenten met betrekking tot verwaarlozing van kinderen items bevatten over risicofactoren op kindniveau, het ouderlijke niveau, en het gezinsniveau.
• Ten tweede moeten (preventieve) interventies die gericht zijn op het verminderen van het risico op het slachtoffer worden van verwaarlozing door kinderen vooral gericht zijn op de dynamische risicofactoren met de sterkste effecten, zoals mentale/psychiatrische problemen van ouders, mentale/lichamelijke/gedragsproblemen van een kind, en fysieke geweld in de huiselijke omgeving van een kind.
• Ten derde, gezien de relatief grote effecten van een aantal statische risicofactoren, zoals een ouderlijke voorgeschiedenis van antisociaal/crimineel gedrag en een ouderlijke voorgeschiedenis van psychische/psychiatrische problemen, stellen wij dat het belangrijk is om cliëntinformatie bij te houden in casemanagement. 

BulletPointsamenvatting bij Risk factors for child neglect

• Kennis van risicofactoren en hun effecten is essentieel voor het succesvol voorkomen en verminderen van kinderverwaarlozing.
• Deze studie biedt een meta-analytische update van onderzoek naar risicofactoren voor kinderverwaarlozing. In totaal zijn 315 effectgroottes geëxtraheerd uit 36 ​​primaire onderzoeken en ingedeeld in 24 risicodomeinen.
• Effecten van 15 risicodomeinen waren significant en varieerden van klein (r = .110) tot groot (r = .372) in omvang. De meeste risico's werden gevonden op ouderlijk niveau, zoals een voorgeschiedenis van antisociaal gedrag/crimineel gedrag (r = .372); een voorgeschiedenis hebben van psychische/psychiatrische problemen (r = . 259); mentale/lichamelijke problemen hebben (r = .207); en ervaringen van misbruik in de eigen kindertijd (r = .182).
• Het effect van moedergerelateerde risicofactoren was niet significant verschillend van het effect van vadergerelateerde risicofactoren.
• Geconcludeerd wordt dat kinderverwaarlozing wordt bepaald door meerdere risicodomeinen en dat vooral ouder-gerelateerde risicofactoren belangrijk zijn bij het voorkomen en verminderen van kinderverwaarlozing.
• Er zijn enkele implicaties van deze resultaten voor de klinische praktijk.

TentamenTickets bij Risk factors for child neglect

• Maak voor jezelf een lijstje van de risicofactoren die volgens deze meta-analyse significant het risico op het voorkomen van verwaarlozing vergroten.