Artikelsamenvatting bij The NICHD investigative interview protocol: A meta-analytic review van Benia e.a. - 2015

Dit is een samenvatting van het artikel Benia, L. R., Hauck-Filho, N., Dillenburg, M., & Stein, L. M. (2015). The NICHD investigative interview protocol: A meta-analytic review, voorgeschreven literatuur bij week 3 bij het vak Forensische Aspecten van Kindermishandeling aan de Universiteit Leiden.

Introductie

• Getuigenissen van kinderen zijn vaak het enige beschikbare bewijs om te beoordelen of er een zedenmisdrijf heeft plaatsgevonden, aangezien fysiek bewijs schaars is en psychologische symptomen geen betrouwbaar onderscheid maken tussen misbruikte en niet-misbruikte kinderen.
• Er is veel onderzoek gedaan naar het opstellen van best practice-richtlijnen voor kinderen om hun getuigenis te geven door open vragen te beantwoorden in plaats van gesloten vragen.
• NICHD ontwikkelde evidence-based richtlijnen die in de dagelijkse praktijk in het veld kunnen worden gebruikt = NICHD Investigative Protocol 
  • = omvat een reeks geheugenophaal- en communicatietechnieken die zijn ontworpen om de hoeveelheid betrouwbare informatie die van een jonge geïnterviewde kan worden verkregen, te vergroten. Het protocol biedt de verhoorder een stapsgewijze aanpak en leidt hem of haar tot in detail door alle fasen van het onderzoeksverhoor.
  • In de beginfase stelt de interviewer zichzelf voor en legt hij de basisregels van het interview uit aan het kind.
  • In de rapportbuilding-fase probeert de interviewer een ondersteunende omgeving voor het kind te creëren en spoort hem of haar aan om te oefenen met het vertellen van een gebeurtenis.
  • In de volgende fase is er een overgang naar inhoudelijke kwesties die is ontworpen om door te gaan naar de doelgebeurtenis(sen) die moeten worden onderzocht met behulp van open, niet-suggestieve verbale aanwijzingen.
  • In de free-recall-fase worden specifieke incidenten onderzocht met behulp van een verscheidenheid aan open prompts en cued-uitnodigingen.
  • Pas nadat de open vragen zijn uitgeput, gaan interviewers over op gerichte vragen. Als er nog steeds cruciale details ontbreken in het account van het kind, stellen interviewers vervolgens beperkte optievragen, terwijl suggestieve vragen altijd worden vermeden.
  • Ten slotte verzamelt de interviewer informatie over het openbaarmakingsproces en beëindigt hij het interview
• Forensische interviewers die het NICHD-protocol gebruikten, gebruikten significant meer open vragen dan zonder het protocol, gebruikten minder suggestieve vragen en suggestieve vragen, en kinderen verstrekten aanzienlijk meer forensisch relevante details in reactie op vragen om vrij terug te roepen.
• Deze studie onderzoekt de effectiviteit van het NICHD Investigative Protocol

Discussie

• Het NICHD Onderzoeksprotocol is een effectief instrument, ook bij het interviewen van kleuters en oudere kinderen.
  • Kleuters geven vaak foutieve antwoorden op suggestieve vragen en het gebruik van NICHDIP kan deze risicovolle vragen helpen voorkomen (groot effect).
  • Het kan met name nuttig zijn voor deze leeftijdsgroep, omdat zeer jonge kinderen de neiging hebben om niet graag met vreemde volwassenen te praten en tijdens het interview een betere verstandhouding nodig hebben.
• Het NICHD-protocol verhoogt het aantal details dat wordt verkregen uit prompts met een open einde.
  • Matige tot grote effectgroottes met betrekking tot de hoeveelheid ontlokte details
• Informativiteit van kinderen, identificeerde onze systematische review een aantal problemen die moeten worden aangepakt:
  • het kleine aantal gecontroleerde studies
  • het gebrek aan vergelijkingen (behalve in één studie) tussen het NICHD-protocol en andere procedures die goede interviewpraktijken bevorderen
  • het effect van training als een mogelijke verstorende variabele
  • de niet-uniforme naleving van het protocol tussen de onderzoeken. Strikte naleving van het protocol is niet altijd haalbaar. Veel casussen vragen flexibiliteit van de interviewer om het interview aan te passen aan specifieke casussen.
  • de grote variabiliteit in de hoeveelheid details die door de kinderen worden verstrekt, ongeacht het gebruik van het protocol, waardoor de conclusies over de effectiviteit van het protocol met betrekking tot deze parameter worden beperkt, vooral bij kleuters