Artikelsamenvatting bij The effect of maltreatment experiences on maltreating and dysfunctional parenting: A search for mechanisms van Alink e.a. - 2019

Waarom is het belangrijk om te kijken naar risicofactoren voor intergenerationele overdracht?

De verstrekkende gevolgen van kindermishandeling zijn goed gedocumenteerd en kunnen de overdracht van tegenspoed en risico op volgende generaties omvatten. Onderzoek heeft aangetoond dat een voorgeschiedenis van kindermishandeling van invloed kan zijn op de mate waarin ouders worstelen met het dagelijkse ouderschap en ook het risico van ouders op mishandeling van hun eigen kind kan vergroten. Om effectieve interventies te ontwikkelen om mishandeling in volgende generaties te voorkomen, is dringend meer kennis nodig over de bemiddelende en modererende mechanismen die ten grondslag liggen aan de intergenerationele overdracht van mishandeling. Het vergroten van het begrip van de mechanismen van intergenerationele mishandeling is ook noodzakelijk voor het ontwikkelen en testen van theorieën. Tot op heden zijn verschillende mogelijke theoretische transmissiemechanismen voorgesteld, maar weinigen zijn voldoende getest en/of bevestigd.

Welke verschillende theorieën verklaren het proces van intergenerationele overdracht?

Verschillende ontwikkelingswetenschappers hebben theoretische mechanismen beschreven die het effect van vroege mishandelingservaringen op opvoedingsgedrag zouden kunnen verklaren, waaronder sociale leertheorie, sociale informatieverwerking, gehechtheidstheorie, neurofysiologische modellen, ontwikkelingspsychopathologie en erfelijkheidsmodellen.

• De sociaal leren theory van Bandura stelt dat ouders het opvoedingsgedrag van hun eigen ouders imiteren. De onnauwkeurig waargenomen 'positieve effecten' van deze opvoedingspraktijken motiveert ouders om dit gedrag te herhalen in interactie met hun eigen kinderen. Onderzoek dat aantoont dat lichamelijke mishandeling het risico op later hard ouderschap of lichamelijke mishandeling van de eigen kinderen vergroot of het risico op latere agressie in het algemeen, biedt ondersteuning voor de theorie van sociaal leren.
• Een ander model, dat vooral wordt gebruikt om de overdracht van lichamelijke mishandeling te verklaren, is het sociale informatieverwerkingsmodel van Milner. Dit sociale informatieverwerkingsmodel stelt dat ouders cognitieve, aandachts- en attributietekorten kunnen hebben in de verwerking van het gedrag van kinderen en bijgevolg hun reactie op dit gedrag. In het bijzonder zouden gewelddadige ouders minder aandachtig zijn en zich bewust zijn van het gedrag van het kind, en meer geneigd zijn om dubbelzinnig valentiegedrag als negatiever en verwijtbaarder te interpreteren in vergelijking met andere ouders.
• De gehechtheidstheorie stelt dat kinderen gehechtheidsrelaties aangaan met hun ouders en dat de kwaliteit van deze relaties sterk afhangt van de opvoeding die ze ontvangen. De gehechtheidsrelatie van het kind met de primaire verzorgers fungeert als blauwdruk voor andere sociale interacties en relaties later in het leven. Uit onderzoek blijkt dat de gehechtheidsrelatie van mishandelde kinderen vaker onzeker of ongeorganiseerd is dan die van niet-mishandelde kinderen. Op hun beurt worden onveilige of onopgeloste gehechtheidsrepresentaties van volwassenen later in het leven geassocieerd met opvoedingsproblemen en mishandelingsgedrag.
• Er zijn verschillende neurofysiologische processen die anders kunnen werken als onderliggende mechanismen van het effect van mishandelingservaringen op het ouderschap. Neurofysiologische modellen zijn voor een groot deel geworteld in dieronderzoek dat effecten aantoont van stress in het vroege leven op veranderde stressregulatie, wat gedeeltelijk kan worden verklaard door verhoogde methylering van stressgerelateerde genen. Meta-analytische bevindingen wijzen op verhoogde niveaus van het basaal autonoom zenuwstelsel, maar recente studies hebben ook aangetoond dat afgestompte stressreactiviteit verband kan houden met mishandeling en een gebrek aan betrokken ouderschap.
• Een ander mechanisme met mogelijk verschillende functies, afhankelijk van het type mishandeling, en heel relevant in de huidige context, is psychopathologie. Het ecologisch-transactioneel perspectief en het ontwikkelings-psychopathologische raamwerk stellen dat individuen zich binnen het “normale bereik” ontwikkelen als ze worden gepresenteerd met een gemiddeld verwachte omgeving. Onderzoek heeft aangetoond dat ouders met bepaalde vormen van psychopathologie risico lopen op mishandeling.
• Er is enig bewijs uit gedragsgenetische studies bij mensen die gedeeltelijke erfelijkheid van lijfstraffen, misbruik en verwaarlozing aantonen. Deze gedragsgenetische studies tonen aan dat de ervaring van mishandeling gedeeltelijk erfelijk kan zijn. Kennis over de mate waarin mishandeling en opvoedingsproblemen erfelijk zijn, is nodig om richting te geven aan interventie-inspanningen. Bovendien, omdat sommige van de omgevingsmechanismen gedeeltelijk erfelijk kunnen zijn, is het belangrijk om een schatting te hebben van de erfelijkheid van opvoedingsproblemen en mishandeling om op milieu gebaseerde mechanismen in perspectief te kunnen plaatsen.

Hoe kunnen modererende variabelen het voorkomen van intergenerationele overdracht beïnvloeden?

De bovengenoemde theoretische kaders gaan er allemaal van uit dat de intergenerationele overdracht van mishandeling en de effecten van ervaren mishandeling op opvoedingsproblemen in bredere zin milieugemedieerd zijn of gedeeltelijk verklaard kunnen worden door erfelijkheid. Maar naast het bemiddelen van mechanismen, is een beter begrip van modererende processen noodzakelijk om de theorie over risico en veerkracht te informeren en om de praktijk te sturen die gericht is op het voorkomen van mishandeling. Er is terecht opgemerkt dat gehechtheidstheorie krachtig kan zijn in het voorspellen van wettige discontinuïteit in ontwikkeling. In de afgelopen decennia hebben onderzoeken vrij consequent aangetoond dat veilige, stabiele en koesterende relaties de potentie hebben om de cirkel van mishandeling te doorbreken. Hoewel deze kennis van het grootste belang is voor interventie-inspanningen, kan het vergroten van kennis over mogelijke factoren die ouders met een voorgeschiedenis van mishandeling kunnen beschermen tegen het ervaren van moeilijkheden in de opvoeding van hun eigen kinderen, het theoretische begrip van continuïteit en discontinuïteit vergroten, en kan ook de instrumenten verbeteren die beschikbaar worden gesteld aan clinici om risicocycli effectief te doorbreken. een persoon die in zijn kinderjaren mishandeld is, loopt het risico dit problematische gedrag jegens zijn eigen kinderen te herhalen wanneer ze ouder worden. In onderzoek tot nu toe is het bewijs dat mediatoreffecten ondersteunt vaak indirect. Studies hebben associaties aangetoond tussen kindermishandeling en mogelijke mediërende factoren, of ze hebben een verband aangetoond tussen een mogelijke mediërende factor en het potentieel om het risico op disfunctioneel ouderschap of mishandeling te vergroten.

Welke modererende variabelen kunnen een rol spelen bij intergenerationele overdracht?

Verschillende onderzoeken hebben significante modererende factoren aangetoond die een rol kunnen spelen bij het proces van intergenerationele overdracht.

• Augustijn et al. (2019) toonden aan dat het verband tussen ervaren en gepleegde mishandeling, algemeen gemeten, gemedieerd werd door delinquentie van adolescenten en twee vroegtijdige overgangen, schooluitval en zelfstandig wonen, evenals de opeenstapeling van vroegrijpe overgangen en probleemgedrag.
• Met behulp van een soortgelijk perspectief, Capaldi et al. (2019) vonden geen bewijs voor delinquentie of middelengebruik als mediërende mechanismen voor de overdracht van lichamelijke mishandeling in het bijzonder; de relatie tussen ernstig ervaren mishandeling en delinquentie op volwassen leeftijd was echter significant.
• Adams et al. (2019) en Labella et al. (2019) vonden steun voor partnerrelatieproblemen (romantische competentie en relatiegeweld) als een mechanisme van het effect van ervaren mishandeling op (gebrek aan) ondersteunend ouderschap (Labella et al., 2019) en gepleegde mishandeling (Adams et al., 2019 ; Labella et al., 2019).
• Zajac et al. (2019) toonden aan dat in gezinnen die betrokken zijn bij de kinderbescherming, afwijzende en onopgeloste hechtingstoestanden op basis van het volwassen gehechtheidsinterview gerelateerd waren aan gevoeligheid, maar ervaringen met kindermishandeling waren niet significant gerelateerd aan gevoeligheid.
• Daarnaast focussend op neurobiologische mechanismen, ontdekten Oosterman et al. (2019) dat een groot aantal ongunstige ervaringen in de kindertijd een zwaardere discipline voorspelde, maar dit werd niet gemedieerd door de periode vóór de ejectie of respiratoire sinusaritmie als reactie op het luisteren naar een huilende baby. Bovendien was een groot aantal ongunstige ervaringen van kinderen gerelateerd aan minder reactiviteit van de sinusaritmie van de luchtwegen, wat een toename van depressieve symptomen voorspelde, maar het indirecte effect was niet significant.
• Dan meldden Choi et al. (2019) dat het verband tussen emotionele en seksuele ervaringen van moeders en de blootstelling van hun kind aan mishandeling werd gemedieerd door depressie van de moeder (postpartum en later, maar het effect werd veroorzaakt door latere depressie).
• Tot slot, in hun paper over de erfelijkheid van kindermishandeling, Pittner et al. (2019) rapporteren dat genetische factoren significant hebben bijgedragen aan emotioneel misbruik, maar niet aan fysieke mishandeling en emotionele verwaarlozing. Daarom zal het in toekomstig onderzoek belangrijk zijn om te onderzoeken waarom mechanismen die ten grondslag liggen aan de effecten van emotionele mishandeling genetisch kunnen worden verklaard, terwijl fysieke mishandeling en emotionele verwaarlozing dat misschien niet zijn.

BulletPointsamenvatting bij The effect of maltreatment experiences

• Onderzoek heeft aangetoond dat een voorgeschiedenis van kindermishandeling van invloed kan zijn op de mate waarin ouders worstelen met het dagelijkse ouderschap en ook het risico van ouders op mishandeling van hun eigen kind kan vergroten.
• Om effectieve interventies te ontwikkelen om mishandeling in volgende generaties te voorkomen, is dringend meer kennis nodig over de bemiddelende en modererende mechanismen die ten grondslag liggen aan de intergenerationele overdracht van mishandeling.
• Verschillende ontwikkelingswetenschappers hebben theoretische mechanismen beschreven die het effect van vroege mishandelingservaringen op opvoedingsgedrag zouden kunnen verklaren, waaronder sociale leertheorie, sociale informatieverwerking, gehechtheidstheorie, neurofysiologische modellen, ontwikkelingspsychopathologie en erfelijkheidsmodellen.
• Studies hebben associaties aangetoond tussen kindermishandeling en mogelijke mediërende factoren, of ze hebben een verband aangetoond tussen een mogelijke mediërende factor en het potentieel om het risico op disfunctioneel ouderschap of mishandeling te vergroten.
• Verschillende onderzoeken hebben significante modererende factoren aangetoond die een rol kunnen spelen bij het proces van intergenerationele overdracht.

TentamenTickets bij The effect of maltreatment experiences

• Maak een lijstje van de modererende variabelen die volgens wetenschappelijk onderzoek het voorkomen van intergenerationele overdracht significant beinvloeden.