Bewijslastverdeling, overgangsrecht - Arrest - ABRvS 26 maart 1999, ECLI:NL:RVS:1999:BL2239

Casus

Het college van burgemeester en wethouders van de gemeente Schoorl (hierna: het college) heeft Goed bij besluit onder oplegging van een dwangsom aangeschreven om vijftien toercaravans van een perceel te verwijderen en hierop geen nieuwe kampeermiddelen en onderkomens te plaatsen. Goed heeft tegen dit besluit bezwaar gemaakt. Het college heeft bij besluit het bezwaar ongegrond verklaard en het primaire besluit onverkort gehandhaafd. De rechtbank heeft het tegen dit besluit ingestelde beroep gegrond verklaard en het besluit vernietigd. Het college heeft tegen deze uitspraak hoger beroep ingesteld.

Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State

De Afdeling stelt voorop dat waar Goed zich heeft beroepen op de in het bestemmingsplan opgenomen bepaling van overgangsrecht, het in beginsel op zijn weg ligt om aannemelijk te maken dat hem een beroep op de beschermende werking van deze bepaling toekomt. Met de rechtbank is de Afdeling van oordeel dat de door Goed in beroep overgelegde foto’s alsmede agenda’s en schriften waarin melding wordt gemaakt van campinggasten het aannemelijk maken dat er in ieder geval eind jaren vijftig, in de zestiger jaren en in 1981 en 1982 op het perceel kampeeractiviteiten plaatsvonden. Waar Goed in een begin van bewijs is geslaagd en het college slechts heeft volstaan met de stelling dat volgens hem op de peildatum geen kampeeractiviteiten op het perceel plaatsvonden, ofschoon Goed in de bezwaarfase heeft aangevoerd dat het gebruik als kampeerterrein zowel voor als na de peildatum vele jaren is gedoogd, heeft de rechtbank terecht geoordeeld dat het op de weg van het college lag om nader te onderzoeken of het gewraakte gebruik al dan niet onder de bescherming van het overgangsrecht valt. Gezien het vorenstaande alsmede gezien de door Goed in hoger beroep overgelegde verklaringen van campinggasten waaruit blijkt dat ook in de jaren ’90 op het perceel is gekampeerd, acht de Afdeling de redengeving van het college voor zijn standpunt dat het overgangsrecht toepassing mist ontoereikend.

In een situatie als deze, waarin een perceel jaarlijks gedurende een bepaalde periode in strijd met het bestemmingsplan wordt gebruikt als kampeerplaats, is de beschermende werking van het overgangsrecht niet beperkt tot de kampeermiddelen en onderkomens die op de peildatum daadwerkelijk op het perceel aanwezig waren, maar heeft het betrekking op het feitelijke gebruik van het perceel dat jaarlijks aldus van het perceel werd gemaakt. Op grond van het overgangsrecht mag dit feitelijke gebruik van het perceel na de peildatum worden voortgezet. Nu niet duidelijk is of, dan wel in welke omvang, het betrokken gebruik op grond van het overgangsrecht is toegestaan, heeft de rechtbank terecht overwogen dat onduidelijk is of het college de bevoegdheid toekwam om Goed wegens strijd met het bestemmingsplan een last onder dwangsom op te leggen en de bestreden beslissing op bezwaar derhalve terecht in haar geheel vernietigd.

De Afdeling oordeelt het hoger beroep ongegrond en bevestigt de uitspraak van de rechtbank.