Bayer (Joined cases C-2-01P and C-3/01P) - Arrest

Joined cases C-2-01P and C-3/01P Bayer (press release)Deze zaak gaat over het Bundesverband van de Arzneimittel-Importeure en Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Bayer AG.

feiten

De Bayer Group, is een van de belangrijkste Europese chemie-en farmaceutische groepen en

is vertegenwoordigd in alle EU-landen door nationale dochterondernemingen. Het produceert en verkoopt geneesmiddelen die ontworpen zijn om hart-en vaatziekten te behandelen, onder de merknaam "Adalat" of "Adalat".

In de meeste EU-landen is de prijs van geneesmiddelen vastgesteld door de bevoegde nationale autoriteiten. Van 1989 tot 1993 waren de prijzen van Adalat in Frankrijk en Spanje veel lager dan de prijzen in het Verenigd Koninkrijk. Deze verschillen (ca. 40%) leidde tot flinke export van het geneesmiddel door de Spaanse en Franse groothandelaren naar het Verenigd Koninkrijk.Een DM 230 miljoen omzetverlies voor de Britse dochteronderneming van Bayer werd veroorzaakt door deze praktijk van parallelle import. De Bayer Group veranderde vervolgens het beleid b.m.t. de toevoer en begon een deel van de bestellingen van Spaanse en Franse groothandelaren te weigeren. Dit leidde tot klachten van de groothandels en de Commissie nam in 1996 een beslissing aan dat Bayer haar beleid moest wijzigen omdat het in strijd was met artikel 81(1) EG en legde het bedrijf een boete op van 3 miljoen ecu.

Het Hof

In 2000 heeft het hof in eerste aanleg de beschikking nietig verklaard na een actie van Bayer.

Het hof in eerste aanleg stelde dat de Commissie niet heeft aangetoond dat er sprake was van een overeenkomst in de zin van artikel 81(1) tussen Bayer en haar Spaanse en Franse groothandelaren om parallelle uitvoer van Adalat naar het Verenigd Koninkrijk te beperken .

Naar het oordeel van het Hof in eerste aanleg, waren noch het gedrag van de Bayer Group, noch de houding van de groothandelaren factoren om te kunnen spreken van een overeenkomst tussen ondernemingen. Geen van de door de Commissie ingediende documenten bevatte bewijsmateriaal waaruit zou blijken dat Bayer had bedoeld om een ​​uitvoerverbod op te leggen aan haar groothandelaars of dat voorraden afhankelijk werden gesteld van de naleving van het vermeende verbod. De Commissie had ook niet bewezen dat de groothandelaren hadden gehandeld op grond van dat beleid, gezien hun reactie, integendeel, een houding van verzet. De Commissie had dus niet het bestaan ​​aangetoond van een uitdrukkelijke of stilzwijgende instemming van de groothandelaren in de houding van de fabrikanten.Het Hof in eerste aanleg wezen het argument van de Commissie af dat het voldoende zou zijn (om het bestaan ​​van een overeenkomst te bewijzen) om vast te stellen dat de partijen hun zakelijke relaties bleven onderhouden en heeft geoordeeld dat het concept van een overeenkomst berust op een bijeenkomst van gedachtewisseling tussen marktdeelnemers.

In januari 2001 hebben de Bundesverband der Arzneimittel-Importeure en de Europese Commissie hoger beroep ingesteld bij het Hof van Justitie. Dit beroep is verworpen en het ​​Hof van Justitie bevestigde het arrest van het Hof in eerste aanleg.