Staat / Van Galen - Arrest

Staat / Van Galen (HR 22-10-1993, ECLI:NL:HR:1993:ZC1104)

Casus

Van Galen stelt dat de Staat onrechtmatig heeft gehandeld tegen haar en haar toenmalige huwelijkspartner, Tuinenburg, door te hoge belastingaanslagen op te leggen en niet akkoord te gaan met uitstel van betaling daarvan. Als gevolg daarvan is Tuinenburg in staat van faillissement verklaard. Het huwelijk is door echtscheiding ontbonden en mevrouw heeft ernstige schade geleden, er bestond gemeenschap van goederen. Nadat de staat verweer had gevoerd heeft de rechtbank Van Galen niet- ontvankelijk verklaard in haar vordering omdat de vordering ingevolge art. 25 Fw door de curator had moeten worden ingesteld.

Kan het verweer van de Staat hier als een exceptief verweer zoals bedoelt in art 141 lid 2 RV worden aangemerkt?

Hoge Raad

De meerderheid van de verweermiddelen van de gedaagde wordt tegenwoordig tot de verweermiddelen ten principale gerekend, zodat het terrein van de exceptieve verweermiddelen beperkt is. Alleen worden als exceptief beschouwd de verweermiddelen die ertoe strekken dat de rechter op grond van regels van zuiver processuele aard niet tot een inhoudelijke beoordeling van de rechtsbetrekking in geschil kan komen. Het verweer van de staat dat vordering niet door Van Galen maar door de curator had moeten worden ingesteld, stelt de vraag aan de orde of de door G ingestelde vordering tot de failliete boedel behoorde. Die regel stelt niet een processuele vraag aan de orde, maar de in het geding zijnde rechtsbetrekking zelf nu het antwoord hierop beslissend is of die vordering al dan niet deel uitmaakte van de tussen Tuinenburg en Van Galen bestaande huwelijksgemeenschap, zoals de staat had gesteld en de rechtsbank had aangenomen. Het verweer behoort dus niet tot de in art. 141 lid 2 Rv. genoemde excepties.

Relevant & Related:

• De ranitz q.q. ontvanger - arrest

• Koot/tideman - arrest