Droom van Filipijnse jongen: politieman worden (interview)

Tijdens mijn reis naar de Filipijnen heb ik het geluk gehad om een lokale jongeren te mogen interviewen op camera. Zijn naam was Rogelio. Een vrolijke jongen rond de 16 jaar die samen met zijn grootmoeder en broers in een klein krottenhuisje woont in Del Pan, Manila.

Samen met de lokale organisatie bezocht ik hem thuis. Toen wij aankwamen, was hij wel een beetje zenuwachtig. Logisch, want hij maakt het niet iedere dag mee dat er een cameraman, geluidsvrouw en regisseur voor zijn neus staan. Er was ook een tolk mee, om de vragen en antwoorden te vertalen van het Engels naar Tagalog en andersom.

We vroegen hem naar zijn leefsituatie en hoe het was om op te groeien in Del Pan. Hij vertelt dat hij al 19 jaar in het huisje woont en dat zijn grootmoeder hem al die tijd heeft gesteund. Hij legt uit dat het soms lastig is. Ze hebben niet altijd geld om eten te kopen. Als bijbaantje werkt hij als concierge hulp om wat extra geld te verdienen. Rogelio heeft net zijn middelbare school afgemaakt, maar er is geen geld om naar de universiteit te gaan.

Het is een groot probleem in Manila dat veel jongeren geen geld hebben om door te studeren. Studeren aan de universiteit kost zo'n 20.000 peso (374 euro) per jaar. Sommigen van hen ontvangen een sponsorship waardoor ze vier jaar lang kunnen sturen. Dit wordt gereguleerd vanuit een organisatie, maar daar kunnen lang niet alle jongeren in Manila van studeren.

Hoewel Rogelio geen sponsorship krijgt, blijft hij positief. Zijn wens is om een betere toekomst te hebben en in staat te zijn om verder te studeren. Wat hij wil worden? Een politieman! 'Als het mij zou lukken om een politieagent te worden, dan wil ik andere helpen, vooral in dit gebied waar er spake is van problemen. Ook wil ik graag geld kunnen verdienen voor mijn gezin', vertelt. We vragen hem of de verleiding groot is om de criminaliteit in te stappen. Hij antwoord gelijk 'nee' en legt uit dat ook al ziet hij veel criminaliteit om hem heen, hij weet zichzelf onder controle te houden.

Na het interview geeft hij mij nog een rondleiding door zijn huis. We lopen een stijl trappetje op wat uitloopt in een klein kamertje. Het is allemaal heel erg basic, maar hij voelt zich hier thuis. 's Avonds, als ik terug ben in het hotel denk ik nog na over het interview met Rogelio. Wat is het toch een vrolijke en oprechte jongen. Ik weet zeker dat hij een goede politieagent zou kunnen worden! Het interview heeft mij echt aangezet om een sponsor voor hem te vinden. Het zou mooi zijn als hij zijn droom kan verwezenlijken en daarmee zijn familie en anderen kan helpen.