Wanneer eindigt een relatie en hoe gaan wij hiermee om? - Chapter 13

Waarom komen echtscheidingen tegenwoordig vaker voor?

Echtscheidingen komen tegenwoordig steeds vaker voor: Echtscheidingen zijn tijdens de twintigste eeuw in aantal aan het stijgen in de Verenigde Staten. Hoge verwachten van het huwelijk, werkzaamheid van de vrouw, de opkomst van individualisme, geen-fout echtscheidingsbeleid en samenwonen voor het huwelijk zijn factoren die een rol spelen bij de vermeerdering van echtscheidingen.

• Mensen hebben tegenwoordig hogere verwachtingen van het huwelijk. Een gelukkig, warm en belonend huwelijk is een realistische verwachting, maar mensen hebben de verwachting dat een huwelijk gaat over spelen, en niet werken, en over passie, en niet routinematig.
• Ongehuwd samenwonen is tegenwoordig meer geaccepteerd. Het huwelijk is niet langer een praktische noodzaak, waar dit het vroeger wel was.
• Vrouwen werken tegenwoordig steeds vaker en steeds meer en ze verdienen ook meer geld dan vroeger. Het percentages echtscheidingen stijgt omdat vrouwen niet meer financieel afhankelijk zijn van hun man. Hoe meer geld een vrouw verdient, hoe hoger de kans dat ze op een dag zal scheiden.
• De westerse cultuur wordt steeds individualistischer, waardoor mensen minder betrokken en verbonden zijn met anderen dan ooit het geval was. We verwachten meer van onze partners in een huwelijk.
• Onze gedeelde overtuigingen over echtscheidingen zijn minder negatief dan ze ooit waren. De Verenigde Staten hebben het geen-fout echtscheidingsbeleid ingevoerd, waardoor een echtscheiding wettelijk gezien makkelijker uit te voeren is. 

Kinderen hebben steeds vaker gescheiden ouders. Daarnaast kent bijna iedereen wel een gescheiden stel in zijn of haar vriendenkring. Kinderen van gescheiden ouders lopen meer risico om later zelf te gaan scheiden. Kinderen leren van hun ouders hoe intieme relaties horen te werken.

Welke factoren kunnen een scheiding voorspellen?

Levinger's barrière model, Karney's en Brabury's kwetsbaarheid-stress-adaptatie model, voortdurende dynamieken, de sociale context van partners, de persoonlijke percepties en een verdere variatie van maatschappelijke, relationele, demografische en persoonlijke factoren hebben een perspectief op of beïnvloeden de waarschijnlijkheid van een echtscheiding.

• Levinger's beschreef in het barrière model dat wanneer aantrekkingskracht en blokkades afwezig zijn maar aantrekkingskracht bij alternatieve personen groot is, een echtscheiding waarschijnlijker is. Levinger onderscheid drie factoren die van belang zijn bij het uitgaan van een relatie. De eerste factor is aantrekkingskracht. De tweede invloed zijn de alternatieven die een persoon hoeft. Barrières rondom een relatie die het moeilijk maken om de relatie te verlaten vormen de derde factor. Levinger beschreef hoe sommige mensen door barrières toch niet besluiten te gaan scheiden.
• Karney's en Brabury's kwestbaarheid-stress-adaptatie model stelt dat tijdens persoonlijke kwetsbaarheid, stressvolle gebeurtenissen en adaptieve processen waarmee mensen te maken hebben de waarschijnlijkheid van een echtscheiding beïnvloedt. Sommige mensen gaan een huwelijk in met voortdurende kwetsbaarheden die hun risico op een echtscheiding vergroten. Voorbeelden van zulke kwetsbaarheden zijn nadelige levenservaringen in de familiegeschiedenis, slechte educatie, maladaptieve persoonlijkheidskenmerken, slechte sociale skills of dysfunctionele overtuigingen van het huwelijk. In elk huwelijk komen stressvolle gebeurtenissen op het pad die vragen om support van partners en de aanpassing aan nieuwe omstandigheden. Stress overloop vindt plaats wanneer we een nors humeur mee naar huis nemen en op een vervelende manier communiceren naar onze partner, die eigenlijk onschuldig is aan ons slechte humeur. Het aanpassingsvermogen van partners heeft invloed op het huwelijk, en het huwelijk heeft ook invloed op het aanpassingsvermogen van de mensen in het huwelijk. 
• Voortdurende dynamieken voorspellen volgens het PAIR project hoe gelukkig een huwelijk zal zijn. Desillusie voorspelt als beste welke stellen een echtscheiding zullen hebben. Het opkomende stress model suggesteert dat echtgenoten problemen, incompatibiliteit en voortdurende kwetsbaarheden meenemen in hun huwelijk. 
• Resultaten uit de eerste jaren van het Huwelijks Project hebben aangetoond dat de sociale context waarin koppels hun relatie hebben van belang is voor de waarschijnlijkheid dat een stel zal gaan scheiden.
• De persoonlijke percepties van mensen op hun problemen heeft ook invloed op de waarschijnlijkheid van een echtscheiding: Gescheiden stellen identificeren overspel, incompatibiliteit en drugsgebruik als de drie meest voorkomende redenen waarom zij een scheiding hebben ondergaan.
• Een variatie van verschillende maatschappelijke, demografische, relationele en persoonlijke invloeden zijn gerelateerd aan een verhoogd risico op een echtscheiding. Mensen met een lage socioeconomische status, mensen van kleur, een hoger aandeel vrouwen in een land, een lage mate van sociale mobiliteit, een geen-fout echtscheidingsbeleid, een jonge leeftijd bij het trouwen, werkzaamheid van de vrouw en een eerder huwelijk zijn risicofactoren voor een echtscheiding. Wanneer je eigen ouders gescheiden zijn, wanneer je geen religie hebt, wanneer je voor het eerst seks hebt gehad voor je zestiende levensjaar en wanneer je voor het huwelijk samenwoont, loop je ook meer risico op een echtscheiding. Er zijn nog veel meer andere factoren die het risico op een echtscheiding vergroten.

Wat gebeurt er als een relatie eindigt?

Volhardende indirectheid is de meest gebruikte strategie om het uit te maken met je partner. Baxter (1984) stelde dat een breakup op een directe of indirect manier kan gaan en georiënteerd op de ander of op onszelf. Mensen verschillen enorm in de strategie die ze toepassen bij het uitmaken van hun relatie. Vervolgens vindt er vaak een schoonmaakbeurt van onze sociale media plaats, relationeel schoonmaken, waarbij we onze sociale media wijzigen na een breakup. Wanneer echtparen gaan scheiden gaan ze door persoonlijke, dyadische, sociale en grafleggende fases en als laatste de opstandingsfase. 

Wat gebeurt er nadat een relatie is beëindigd?

Sommige stellen zetten een vriendschap voort nadat ze op romantisch vlak hun relatie hebben beëindigd. Echter hebben de meeste relaties volledig weg na een breakup. Karnen, wat refereert naar de situatie waarin partners na een breakup het toch weer bijleggen en bij elkaar komen, kan plaatsvinden totdat een relatie definitief eindigt. Sterke emoties spelen vaak op tijdens een breakup. Deze emoties zijn echter niet zo intens als dat we van tevoren verwachten en ze houden ook niet voor eeuwig aan. Jongvolwassenen zijn over het algemeen verdrietig en boos wanneer ze het uitmaken met hun romatische partners. De negatieve emoties verminderen door de tijd heen. Een maand na de breakup zijn mensen meer losgekomen van hun relatie en worden ze veerkrachtiger. Echtscheidingen zijn monumentele gebeurtenissen waar de consequenties nog jaren van voelbaar zullen zijn. Interessant genoeg verschillen tweede huwelijken niet veel van het eerste huwelijk van een persoon. Na een echtscheiding hebben mensen behoefte aan de steun van hun vrienden en familie. Hierdoor is de tijd die mensen met hun naasten doorbrengen het eerste jaar naar een breakup groter. De inkomsten van vrouwen worden over het algemeen minder nadat ze hun huwelijk verlaten. 

Kinderen van partners die een echtscheiding doormaken laten een verminderd welzijn zien, maar ze kunnen wel degelijk opbloeien wanneer hun ouders betrokken blijven bij hen en op een nette manier met elkaar blijven omgaan. Het gaat over het algemeen beter met de kinderen wanneer hun vijandige ouders wel scheiden in plaats van bij elkaar blijven. Volgens het ouderlijk verlies perspectief zijn kinderen beter af wanneer ze twee ouders hebben die actief zorg voor hen dragen en hebben ze er last van wanneer één ouder door een echtscheiding voor een deel wegvalt. Volgens het ouderlijk stress model doet de kwaliteit en niet de kwantiteit van de opvoeding ertoe voor het welzijn van het kind. Een beperkende factor kan economische ontbering zijn. Ouderlijk conflict is enorm schadelijk voor kinderen.