ABRvS 4 oktober 2017 (Aanlijngebod Bordeaux dog), AAJ p. 640
In de zomer van 2015 ontsnapt in de gemeente Montferland een Bordeauxdog uit een geopende poort en valt een man en zijn hond aan. Door dit heftig bijtincident raakt de man gewond. Een toevallige voorbijganger moest meehelpen om de hond af te weren met gebruik van een terrasstoel. De man die zijn eigen hond probeerde te beschermen hield aan het incident verwondingen over aan een arm en bovenbeen.
Bordeauxdogs zijn in beginsel geen agressieve honden en ook deze hond in kwestie maakte later bij de politie ook een rustige en sociale indruk. Desondanks was het advies van de politie aan het college van burgemeester en wethouders om de hond toch als ‘gevaarlijk’ aan te
Het gaat om een zaak tussen de appellant en de raad van de gemeente Zaanstad.
Bij besluit van 17 oktober 2013 heeft de raad het aanwijzingsbesluit ligplaatsen Zijkanaal D vastgesteld. De plek die de appellant met zijn woonschip inneemt, is daarbij niet aangewezen als ligplaats, omdat die plek valt binnen de geluidszone bij de Zuidelijke Randweg. Het aanwijzen van een ligplaats staat los van een individueel recht op legalisering in de vorm van een ligplaatsvergunning. Het college is bevoegd ligplaatsvergunningen te verlenen.
Bij uitspraak van 15 oktober 2014 heeft de rechtbank het beroep van de appellant tegen het besluit van 17 oktober 2013 gegrond verklaard. Het besluit is vernietigd omdat de raad had nagelaten uitleg te geven over de betekenis en de omvang van de geluidszone bij de Zuidelijke Randweg. De rechtbank heeft doch bepaald dat de rechtsgevolgen ervan in
Bij besluit van 2 februari 1999 heeft het college van burgemeester en wethouders van Brummen appellant op straffe van een dwangsom gelast diverse niet voor agrarische doeleinden bestemde materialen op het perceel vóór 17 februari 1999 te verwijderen en verwijderd te houden.
Waar het in deze zaak uitdrukkelijk om gaat is het ontstaan van de brummenlijn. Dit houdt in dat als in beroep tegen het nieuwe besluit op bezwaar beroepsgronden worden aangevoerd, welke de rechtbank in die eerdere uitspraak uitdrukkelijk en zonder voorbehoud heeft verworpen, de rechtbank van de juistheid van het eerder gegeven oordeel over deze beroepsgronden uit moet gaan.
Dit komt er op neer dat indien er bij de rechtbank bepaalde gronden uitdrukkelijk en zonder voorbehoud worden verworpen, je hiertegen niet meer in hoger beroep kan gaan. Het oordeel over deze verworpen beroepsgronden wordt dan onaantastbaar.
Bij besluit van 2 mei 1997 heeft appellant geweigerd om aan A een basisstipendia voor beeldende kunstenaars toe te kennen. Een basisstipendium stelt kunstenaars in de gelegenheid hun beroepsuitoefening te continueren. Op basis van artikel 14 van de Regeling basisstipendia voor beeldende kunstenaars was appellant verplicht over de aanvraag advies te vragen aan een werkgroep. Op basis van artikel 16, lid 1, van deze Regeling wordt een basisstipendia alleen toegekend bij een positief besluit van deze werkgroep. Op 17 april 1997 bracht deze een negatief advies uit. Naar aanleiding van het door A gemaakte bezwaar bracht de werkgroep een nieuw advies uit. Het was nog steeds negatief, maar de motivering was gewijzigd. Appellant wees het bezwaar van A af.
Bij
Hornkamp is eigenaar van het horecabedrijf "De Kagertuinen". Op 20 december 1989 verzoekt een architectenbureau namens Hornkamp aan de gemeente Alkemade om medewerking aan de bouw van 4 woningen. De gemeente stond hier in principe welwillend tegenover, doch de woningen dienden alleen voor inwoners van de gemeente zelf bestemd te zijn. In december 1990 sloten Hornkamp en de gemeente een vergunning terzake van de bouw van vier woningen inhoudende: dat de gemeente het bestemmingsplan zou herzien, Hornkamp hiervoor ƒ4.000 zou bijdragen in de kosten en dat Hornkamp de huizen alleen aan ingezetenen of economisch gebondenen van de gemeente zou verkopen. Op 10 december 1991 werd de vergunning verleend. Achteraf blijkt, dat verkoop alleen aan ingezetenen nooit lonend zou zijn.
Amsterdams dakterras (ABRvS 29-05-2019, AB 2019/302)
I.c. gaat het om een woning op de 3e etage van een woongebouw in Amsterdam. Ten tijde van de aankoop door de huidige eigenaar beschikte de woning al over een dakterras met een balustrade en een opbouw. Het dakterras met opbouw is meer dan 25 jaar geleden aangelegd door de vorige eigenaren.
Vanwege een lekkage is de woning bezocht door een inspecteur van de afdeling Bouw- en Woningtoezicht. Hij constateerde dat zonder de daarvoor benodigde vergunning een dakterras met opbouw was gebouwd. De eigenaar moet van de gemeente het dakterras verwijderen, omdat daar geen omgevingsvergunning voor is. In een schriftelijke verklaring leggen de oud-eigenaren uit welke contactmomenten er zijn geweest met verschillende ambtenaren van Bouw en Toezicht van
In deze zaak was er sprake van een erfpachtovereenkomst tussen de gemeente Amsterdam en Ikon Beleidskonsulenten BV. In de overeenkomst was opgenomen dat Ikon het perceel in kwestie moest inrichten en gebruiken als woonhuis, tenzij de gemeente akkoord zou gaan met verandering van de bestemming.
Ikon schende de bepaling door het perceel niet als woonhuis maar als kantoorruimte te gebruiken. De gemeente richtte zich tot de burgerlijke rechter om Ikon te verbieden het perceel anders dan als woonhuis te gebruiken. Volgens Ikon was hier sprake van schending van het gelijkheidsbeginsel omdat de gemeente ten opzichte van veel andere vergelijkbare gevallen niet optrad. Hiertegen voerde de gemeente aan dat de algemene beginselen van behoorlijk bestuur bij de uitoefening van privaatrechtelijk bevoegdheden niet in acht hoeven te worden genomen.
Ook stelde de gemeente dat als de algemene beginselen van behoorlijk bestuur en het gelijkheidsbeginsel in
I.c. gaat het om een zaak tussen "D-Reizen Vakantievoordeelwinkels B.V." uit Hoofddorp (appellante) en het college van burgemeester en wethouders van de gemeente Amstelveen.
Bij besluiten van 22 februari 2000 heeft het college B&W de aanvraag van appellante om vergunning te verlenen voor het aanbrengen van lichtreclame aan de voorgevel van een pand te Amstelveen, geweigerd en appellante op straffe van een dwangsom aangeschreven zes aanwezige gevelreclames te verwijderen. Bij besluit van 7 maart 2000 heeft het college het dwangsombesluit gewijzigd, in die zin dat vijf reclamepanelen moeten worden verwijderd. Het bezwaar van appellante is ongegrond verklaard.
De rechtbank Amsterdam heeft het beroep van de appellante gegrond verklaard, de bestreden beslissing vernietigd en bepaald dat het college een nieuwe beslissing op het bezwaarschrift van appellante moet nemen. De Afdeling heeft de uitspraak van de rechtbank bevestigd.
Bij besluit van 26 februari 2003 heeft het college het bezwaarschrift
Asha exploiteert al jaren een snackbar genaamd Swoopy. De gemeente begint met het verbouwen van de stad, waardoor de snackbar een tijd lang midden in de verbouwing komt te staan. Asha is van mening dat zij hierdoor een onevenredig groot nadeel heeft ondervonden dat niet in redelijkheid voor haar rekening en risico behoort te komen. Ze stelt hiertegen een vordering tot schadevergoeding in bij de burgerlijke rechter.
Het gaat hier om besluiten waarvan de (on)rechtmatigheid in beginsel door de bestuursrechter moet worden getoetst. Er moet dus een met voldoende waarborgen omklede bestuursrechtelijke rechtsgang open hebben gestaan. In deze casus is men van oordeel dat de bestuursrechter dient te besluiten of Asha schade heeft geleden door de
I.c. gaat het om een geding tussen de appellante en de Sociale Verzekeringsbank (gedaagde). Bij besluit van 14 mei 1998 heeft de SVB de aanvraag van appellante om toekenning van kinderbijslag vanaf het derde kwartaal 1995 voor haar 4 kinderen afgewezen.
Appellante, die in 1992 vanuit Ghana naar Nederland is gekomen, heeft kinderbijslag aangevraagd voor de kinderen. De kinderen verblijven in Ghana en worden daar door een tante verzorgd. Zij heeft geboorteakten overgelegd. De akten zijn gelegaliseerd door de Nederlandse Ambassade te Accra, maar niet inhoudelijk geverifieerd. Uit de akten blijkt dat een kind een andere vader heeft dan de drie overige kinderen. Dit is echter door appellante tegenover SVB medewerker ontkend. De appellante heeft voor de onjuistheid in de geboorteakte van dat kind geen verklaring kunnen geven. Gezien deze verlate registratie en de onduidelijkheid over de vader van het kind heeft de SVB de gegevens in
I.c. gaat het om een zaak tussen de appellante en het college B&W van Zoetermeer. De appellante ontving bijstand op grond van de Wet werk en bijstand (WWB) voor een alleenstaande ouder. Begin 2013 heeft een gemeenteconsulent een onderzoek ingesteld naar de rechtmatigheid van die verleende bijstand. Zo heeft de consulent o.a. bankafschriften bij appellante opgevraagd. Hieruit is gebleken dat in de maanden oktober en november 2012 enkele keren per kas bedragen op de bankrekening van appellante zijn gestort. Dit is voor het college aanleiding geweest om bij besluit van 7 februari 2013, na bezwaar gehandhaafd bij besluit van 4 juli 2013, de bijstand van appellante over de periode van 1 oktober t/m 30 november 2012 te herzien en de te veel gemaakte kosten van bijstand tot een bedrag van
€ 1.330,- terug te vorderen. Hieraan ligt ten grondslag dat appellante niet heeft voldaan aan de inlichtingenverplichting
Een geschil over een Hinderwetvergunning.
De garagehouder Albert Benthem had van het gemeentebestuur een Hinderwetvergunning verkregen op grond van de Hinderwet voor de vestiging van een LPG-station bij zijn bedrijf. De regionale milieu inspecteur gaf het advies aan de gemeente om de vergunning te weigeren. De vergunning werd echter toch goedgekeurd op 11 augustus 1976 door de gemeente. De inspecteur ging daarop tegen deze vergunningsverlening in beroep bij de Kroon (art 29 Hinderwet jo 5:1 Wet Algemene bepalingen Milieuhygiëne). Benthem was echter al begonnen met de plaatsing van het LPG-station, omdat de vergunning aan hem al was verstrekt.
I.c. gaat het om een geding tussen de appellant en het college van burgemeester en wethouders van Neder-Betuwe. Bij besluit van 14 maart 2011 heeft de manager van de afdeling Ruimte van de gemeente namens het college op grond van de Wet basisregistraties adressen en gebouwen aan de garagebox van de appellant een nummeraanduiding toegekend.
Bij brief van 3 mei 2011 heeft de appellant bij het college een klacht ingediend. Volgens hem zou deze manager zijn eerdere klacht over de incorrecte en onduidelijke bekendmaking van het voornemen tot dat besluit, niet naar behoren hebben afgehandeld. Ook zou hij hem in de bezwaarprocedure niet naar behoren hebben bejegend. Na een gesprek bij het college heeft de appellant bij brief van 26 mei 2011 de klacht van 3 mei 2011 ingetrokken. Bij verschillende brieven heeft hij het college verzocht deze klachtprocedure te
Bestuurlijke waarschuwing (ABRvS 02-05-2018, AB 2018/224)
De minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid heeft aan een bedrijf in Hengelo een waarschuwing toegezonden die gebaseerd was op de Arbeidsomstandighedenwet. Die waarschuwing was onderdeel van het sanctieregime. Bij een eventuele volgende overtreding zou het bedrijf kunnen worden stilgelegd. De discussie die volgt, is of zo een waarschuwing kan worden gezien als een besluit waar bezwaar en beroep voor mogelijk zijn.
De Afdeling doet uitspraak over de bestuurlijke waarschuwing en oordeelt dat een bestuurlijke waarschuwing gebaseerd op een wettelijke voorschrift moet worden aangemerkt als een besluit als bedoeld in artikel 1:3 lid 1 Awb.
Volgens de Afdeling is een bestuurlijke waarschuwing een besluit als er aan een aantal
I.c. gaat het om een zaak tussen appellanten en de Minister van Veiligheid en Justitie.
De appellanten waren als arrestantenbewaarder/complexbeveiliger werkzaam bij de Penitentiaire Inrichting. Bij brief van 10 juni 2009 hebben betrokkenen de minister verzocht een aantal in de brief nader omschreven toezeggingen na te komen. Bij besluit van 16 juni 2009 zijn deze verzoeken afgewezen. Hiertegen hebben betrokkenen gezamenlijk bezwaar gemaakt. De minister heeft dit bezwaar bij besluit van 15 juni 2010 (bestreden besluit) ongegrond verklaard. De rechtbank heeft het beroep tegen het bestreden besluit ongegrond verklaard.
In de tussenuitspraken is geoordeeld dat het bestreden besluit in strijd is met art. 7:12 lid 1 Awb. Daartoe is overwogen dat sprake is van een stellig geformuleerde toezegging dat iedereen, dus ook het zittend personeel, opnieuw zou worden ingeschaald en dat ook dit personeel in aanmerking kwam voor 2 extra periodieken, althans ophoging van het salaris. Dit
Het college van burgemeester en wethouders van de gemeente Schoorl (hierna: het college) heeft Goed bij besluit onder oplegging van een dwangsom aangeschreven om vijftien toercaravans van een perceel te verwijderen en hierop geen nieuwe kampeermiddelen en onderkomens te plaatsen. Goed heeft tegen dit besluit bezwaar gemaakt. Het college heeft bij besluit het bezwaar ongegrond verklaard en het primaire besluit onverkort gehandhaafd. De rechtbank heeft het tegen dit besluit ingestelde beroep gegrond verklaard en het besluit vernietigd. Het college heeft tegen deze uitspraak hoger beroep ingesteld.
De Afdeling stelt voorop dat waar Goed zich heeft beroepen op de in het bestemmingsplan opgenomen bepaling van overgangsrecht, het in beginsel op zijn weg ligt om aannemelijk te maken dat hem een beroep op de beschermende werking van deze bepaling toekomt. Met de rechtbank is de Afdeling van oordeel dat de door Goed
De belanghebbende heeft op 4 oktober 2016 per e-mail bezwaar gemaakt tegen de aan hem opgelegde naheffingsaanslag in de parkeerbelastingen. Per brief van 4 oktober 2016 heeft de heffingsambtenaar van de gemeente Den Haag hierop gereageerd. De ambtenaar verwijst hierin naar de Regeling ‘gebruik elektronische weg op het gebied van belastingen en rechten in de gemeente Den Haag’. Daarin is vastgesteld dat elektronische berichten aan de gemeente alleen via de gemeentelijke website, met gebruik van DigiD, kunnen worden ingediend. Ambtenaren mogen elektronische berichten die niet op voorgeschreven wijze zijn ingediend weigeren. Bezwaarschriften die per e-mail of per fax worden ingediend, worden niet langer behandeld.
De belanghebbende is in beroep gegaan maar dit wordt door de rechtbank ongegrond verklaard. De vraag bij de Hoge Raad gaat dan over de mogelijkheid tot het indienen van bezwaar langs de digitale weg.
Op 16 maart 2012 heeft het College van B&W van Teylingen onder bestuursdwang gelast de blokhutten en de schuur te verwijderen. Het door appellant gemaakte bezwaar is door het College ongegrond verklaard. Het door appellant ingestelde beroep is door de rechtbank op 1 april 2014 ongegrond verklaard. Appellant heeft hoger beroep ingesteld en het College heeft een verweerschrift ingediend.
Moet een bestuursorgaan gebruik maken van de bevoegdheid om met een last onder bestuursdwang of dwangsom op te treden tegen een overtreding van een wettelijk voorschrift?
Een bestuursorgaan zal in de regel moeten optreden tegen overtreding van een wettelijk
Bovenleidingportalen Duiven (ABRvS 18-08-2004)
Het college B&W van Duiven heeft in 2003 aan “Railinfrabeheer B.V.” een reguliere bouwvergunning verleend voor het plaatsen van geluidsschermen langs de Betuweroute in de gemeente Duiven. Tegen dit besluit hebben appellanten bij de Raad van State beroep ingesteld. Diezelfde dag heeft het college B&W aan Railinfrabeheer meegedeeld de bovenleidingportalen en bovenleidingen ten behoeve van de Betuweroute aan te merken zijn als bouwvergunningsvrije bouwwerken. Tegen dit standpunt hebben appellanten later bij de Raad van State beroep ingesteld.
De appellanten stellen in beroep dat de vergunning ten onrechte is verleend, o.a. omdat de terinzagelegging van de bouwaanvraag onvolledig is geweest, en dat het college op de aanvraag heeft beslist zonder in het
I.c. gaat het om een geschil van de gemeente Vlissingen, eiseres tot cassatie, tegen de rechtspersoon naar vreemd recht Rize Denizcilik Limited, te Istanbul, Turkije, verweerster in cassatie, over het verhaal van brandweerkosten.
De brandweer had een brand aan boord van schip geblust en de gemeente Vlissingen zocht verhaal van de (na)blussingskosten. Van 16 oktober 23.00 uur t/m dinsdag 21 oktober 08.00 uur was voortdurend wacht- en bewakingsdienst verricht en werd de brand onder controle gehouden. Op een aantal momenten dat de brand zich uitbreidde, is zwaar schuim en AFFF gebruikt. De gemeente stelt dat het blussen van een scheepsbrand en de hulp die na genoemd sein aan het schip is verleend krachtens de Brandweerwet of enig ander publiekrechtelijk voorschrift niet tot de publiekrechtelijke taak van de gemeentelijke brandweer behoren. Scheepsbrand is, volgens de gemeente, zozeer met de risico’s
De vereniging Buurtplatform Randwyck heeft beroep ingesteld tegen het besluit van het college van B&W van Maastricht om Servatius Ontwikkeling BV een vervelvergunning met herplant- en verplantverplichting te verlenen. Het beroep is niet-ontvankelijk verklaard. Daartegen heeft Buurtplatform Randwyck hoger beroep ingesteld. Servatius Ontwikkeling BV en het college van B&W stellen dat de vereniging geen belanghebbende is bij de gegeven kapvergunningen.
Is Buurtplatform Randwyck belanghebbende in de zin van art. 1:2 lid 3 Awb bij het besluit van het college van B&W?
Onder belanghebbende in de zin van art: 1:2 lid 1 AWB wordt verstaan: degene wiens belang rechtstreeks bij een besluit is betrokken. Volgens lid 3 worden ten aanzien van rechtspersonen als hun belangen mede beschouwd de algemene en collectieve belangen die zij krachtens hun doelstellingen en blijkens hun feitelijke werkzaamheden in het bijzonder behartigen. Uit de statutaire doelstelling van
I.c. gaat het om een geding tussen de appellanten en het college van burgemeester en wethouders van Beesel (verweerder).
Bij besluit van 25 mei 2009 heeft het college een verzoek van de appellant om toepassing van bestuursrechtelijke handhavingsmaatregelen met betrekking tot een café afgewezen.
Bezwaar en beroep door appellant zijn ongegrond verklaard.
Niet in geschil is dat o.a. in de nacht van 16 op 17 januari 2009 een overschrijding van de ingevolge het Activiteitenbesluit geldende grenswaarden is geconstateerd, zodat het college bevoegd was om handhavend op te treden. Het college heeft ervan afgezien gebruik te maken van deze bevoegdheid onder verwijzing naar zijn beleid "Geluidbeleid gemeente Beesel 2007". Het Geluidbeleid houdt, kort weergegeven, in dat pas wordt opgetreden wanneer er een overschrijding van geluidgrenswaarden van 5 dB(A) of meer wordt geconstateerd, tenzij meerdere malen een overschrijding wordt geconstateerd. Volgens het college is de in de nacht
I.c. gaat het om een geding tussen appellanten en het college van burgemeester en wethouders van Steenwijkerland. Bij besluiten van 16 september 2002 en 22 oktober 2002 heeft het college respectievelijk vrijstelling als bedoeld in artikel 19 lid 3 van de Wet op de Ruimtelijke Ordening (WRO) en bouwvergunning verleend aan de vergunninghouder voor het verbouwen van een garage/woning. Het perceel is gelegen in een als beschermd stadsgezicht aangewezen deel van de gemeente Steenwijkerland.
Het college heeft het door appellanten daartegen gemaakte bezwaar ongegrond verklaard. Het beroep van de appellanten is door de rechtbank Zwolle ongegrond verklaard, waarna zij hoger beroep hebben ingesteld.
Niet bestreden is dat dit bouwplan op verschillende punten in strijd is met het geldende bestemmingsplan "Kern Blokzijl, plan beschermd stadsgezicht". Op grond van de WRO, kan het college vrijstelling verlenen van het bestemmingsplan voor een uitbreiding van of een bijgebouw bij een woongebouw
Belastingambtenaar Changoe heeft beroep ingesteld bij het Ambtenarengerecht tegen het besluit hem te ontslaan. Het beroep is gegrond verklaard. De Staatssecretaris heeft daarop het ontslagbesluit ingetrokken. Een en ander heeft tot gevolg gehad dat het door Changoe gederfde salaris betaalbaar is gesteld. Changoe vordert van de Staat vergoeding van de schade als gevolg van de inmiddels ingetrokken besluiten van de Staat, welke besluiten ten aanzien van Changoe in zijn hoedanigheid van ambtenaar zijn genomen. De rechtbank heeft beslist dat zij onbevoegd is van deze vordering kennis te nemen. De HR heeft geoordeeld dat art. 3 Ambtenarenwet meebrengt dat geschillen over schuldvorderingen die uit de rechtsbetrekking tussen overheid en ambtenaar voortvloeien, voor zover daarbij sprake is van een klacht over een besluit, handeling of weigering
Kwalificatie privaatrechtelijke rechtspersoon alsb-orgaan.
Art. 1:1 eerste lid, aanhef en onder b Awb.
De Stichting Bevordering Kwaliteit Leefomgeving Schiphol is opgericht om de kwaliteit van wonen, werken en leven in het gebied rondom Schiphol te bevorderen in de ruimste zin van het woord. De wederpartij in deze zaak heeft een vordering tot uitkering ingediend, die echter niet werd gehonoreerd. De zaak belandde bij de rechtbank, die de wederpartij onbevoegd verklaarde, nu de Stichting niet zou kwalificeren als bestuursorgaan in de zin van de Awb. Het criterium is de vraag of de beslissingen worden genomen in het kader van de uitoefening van enig openbaar gezag. Hiervan is volgens de rechtbank geen sprake. Er zijn namelijk geen bijzondere omstandigheden op het vlak van taakuitoefeningen besteding van financiële middelen voor schrijnende gevallen,
De voorzitter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State heeft de staatsraad advocaat-generaal in juli 2017 gevraagd een conclusie te nemen in twee zaken over besluiten van de gemeente Purmerend over een bestaand tankstation dat ook LPG verkoopt. Volgens een omwonende zou een ministeriële regeling niet mogen worden toegepast vanwege strijd met een Europese richtlijn. Die regeling is een algemeen verbindend voorschrift waarin veiligheidsvoorschriften staan voor LPG-tankstations.
In die zaken was de vraag of een ministeriele regeling (een avv) waarop het bestreden besluit (mede) was gebaseerd, in strijd was met een Europese richtlijn. De ABRvS wil van de AG weten hoe intensief de bestuursrechter een algemeen verbindend voorschrift moet toetsen en welke omstandigheden hiervoor bepalend zijn. Daarbij was ook relevant te weten of een voorschrift onverbindend kan worden verklaard wegens strijd met ongeschreven recht.
I.c. gaat het om de uitleg van het begrip besluit en “afvalstof” in een zaak tussen de Deense vervoerder Stena Weco AS uit Kopenhagen en de staatssecretaris van Infrastructuur en Milieu (verweerder). Bij brieven van 23 november en 20 december 2012 heeft de staatssecretaris aan Stena Weco medegedeeld dat een partij HSFO stookolie aan boord van het zeeschip ‘Freja Crux’ als afvalstof wordt aangemerkt. En dat dit daarom als afvalstof moet worden verwerkt.
Het bezwaar van Stena Weco is niet-ontvankelijk verklaard omdat de brieven niet op een rechtsgevolg zijn gericht en dus geen besluiten zijn in de zin van de Awb. Stena Weco stelt dat de brieven wel besluiten zijn. Verordening 259/93/EEG van 1 februari 1993, thans Verordening (EG) 1013/2006 betreffende de overbrenging van afvalstoffen, is in deze zaak niet van toepassing. Volgens Stena Weco kan zij dan ook niet
I.c. gaat het om de gedingen tussen de appellant en de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen UWV (gedaagde). Appellant is op 13 juni 1994, toen hij als metselaar werkzaam was bij zijn werkgever, uitgevallen wegens rugklachten. Per 12 juni 1995 is hem een WAO arbeidsongeschiktheidsuitkering toegekend. Naast deze uitkering heeft appellant zijn werkzaamheden bij zijn werkgever hervat in enigszins aangepaste vorm en tegen een lagere loonwaarde.
In het kader van een grootschalig strafrechtelijk onderzoek tegen de werkgever zijn stukken en dossiers onderzocht. Ook informatie over appellant is toen aan het licht gekomen. Het UWV heeft hieruit geconcludeerd dat de werkgever de appellant bovenop het reguliere loon een bovenloon van f. 20,- per werkdag betaalde, waarover geen premies zijn afgedragen. Ook zou de appellant gedurende een tijd zwart hebben gewerkt voor de werkgever.
Er zijn ten opzicht van de
Appellant ontving een uitkering op grond van de Werkloosheidswet. Het UWV heeft bij besluit geweigerd appellant van een uitkering op grond van de Ziektewet te voorzien, omdat hij geschikt werd geacht voor zijn eigen werk. In een beroepsprocedure heeft appellant een rapport ingebracht van orthopedisch chirurg C.W. Jolles. Volgens appellant heeft het UWV onvoldoende rekening gehouden met de medische gegevens, in het bezonder het deskundigenrapport van Jolles. Daarnaast is appellant ook van mening dat de rechtbank het beginsel van equality of arms (op grond van de uitspraak Korošec van het EHRM) heeft miskend doordat er geen deskundige is benoemd of om de deskundige Jolles te raadplegen (die in de Ziektewetzaak had gerapporteerd).
Het uitgangspunt is dat de beoordeling door de bestuursrechter in drie stappen wordt gedaan.
Zorgvuldigheid van de besluitvorming: de besluitvorming van het UWV moet aan de vereisten voldoen die
I.c. gaat het om een zaak tussen appellante (een B.V.) en de staatssecretaris van Economische Zaken, verweerder. Appellante exploiteert een themapark die o.a. bestaat uit een dierentuin met vogels en een aantal zoogdieren. Zij is sinds 2003 in het bezit van een dierentuinvergunning. In 2011 heeft appellant (beoogde) wijzigingen aan de dierentuin aan de verweerder doorgegeven. Dit betreft de toevoeging van enkele nieuwe diersoorten aan de collectie (purperkuif toerako’s en Fisher toerako’s, Chinese muntjaks en zwarte wouwen) en het integreren van 13 volières in de tropenhal. Verweerder heeft deze wijzigingen bij besluiten van 4 januari 2012 afgewezen en heeft zich daarbij gebaseerd op adviezen van de Visitatiecommissie dierentuinenbesluit. Het bezwaar van appellante is ongegrond verklaard.
In geschil is de vraag of verweerder in het bestreden besluit de afwijzing van de gevraagde wijzigingen heeft kunnen handhaven. Volgens de appellante heeft de verweerder
Art. 35b lid 1 van de apv (van 1984) verbiedt de eigenaar van een inrichting, perceel of andere ruimte die niet voor publiek toegankelijk is aldaar middelen als bedoeld in de opiumwet te verstrekken, gebruiken, verkopen etc. Het college kan in het belang van het woon- en leefklimaat in de naaste omgeving de ruimte voor maximaal 3 maanden sluiten.
Art. 35b Apv is niet splitsbaar dus moet deze als geheel buiten toepassing blijven totdat er een formeel-wettelijke grondslag is voor de inbreuk in de privé-sfeer beschermd door art. 10 lid 1 Grw voor het sluiten van een pand dat een "drugspand" is.
De rechtbank acht de apv niet in strijd met de "benedengrens", ondanks het feit dat de eigenaar van het pand in zijn vrijheid wordt beknot heeft de situatie voldoende betrekking op de huishouding van de gemeente. De
Art. 10 lid 1 Gw.
Beperking grondrechten.
In Venlo staat een woning die ook als drugspand gebruikt wordt. Deze drugs wordt op aanzienlijke schaal verhandeld, met instemming van de bewoner. Wat illegale drugs is, staat in de Opiumwet annex bijlagen. De gemeenteverordening (APV) verleent aan B&W van Venlo de bevoegdheid om een drugspand voor drie maanden te sluiten.
Door de toename van de handel in drugs vanuit de woning ontstond er veel overlast
In deze zaak gaat het om B.V. Drukkerij “Die Haghe” (appellante) tegen de Kamer van Koophandel en Fabrieken voor Haaglanden (verweerster). Het volgende speelde. Bij aangetekende brieven gericht aan appellante B.V. Drukkerij “Die Haghe” en haar bestuurder, heeft verweerster hen op grond van artikel 2:19a lid 3 BW in kennis gesteld van haar voornemen om tot ontbinding van appellante over te gaan. Op grond van artikelen 2:19 en 2:19a BW kan een rechtspersoon worden ontbonden, door o.a. een beschikking van de Kamer van Koophandel en Fabrieken. Bij besluit heeft verweerster hierna appellante op grond van artikel 2:19a BW ontbonden. De appellante heeft bezwaar gemaakt tegen de ontbindingsbeschikking en vervolgens heeft verweerster het bestreden besluit genomen. Het bezwaar van appellante is nietontvankelijk verklaard. Hiertoe stelde de KVK dat zich 2 ontbindingsgronden bij de B.V. voordeden.
Het College moest eerst ambtshalve beoordelen of het besluit bevoegd is genomen. Het College stelt vast dat het
I.c. gaat het om de zaak tussen Dutch Courage Management B.V. (appellant), en de Commissie overige geschillen van de provincie Noord-Holland (thans de Commissie administratief beroep van de provincie Noord-Holland).
Bij besluit van 28 april 2000 hebben burgemeester en wethouders de aan appellanten verleende drank- en horecavergunning als bedoeld in artikel 3 lid 1 a van de Drank- en Horecawet (\ DHW) op grond van art. 31 lid 1 d en lid 6 van de DHW ingetrokken. Dit was naar aanleiding van een inval waarbij (hard)drugs was aangetroffen.
Bij besluit van 30 oktober 2000 heeft de Commissie overige geschillen van de provincie Noord-Holland het daartegen door appellanten ingestelde beroep ongegrond verklaard. De rechtbank te Haarlem heeft het daartegen door appellanten ingestelde beroep ongegrond verklaard. Tegen deze uitspraak hebben appellanten bij de Raad van State hoger beroep ingesteld.
Appellanten betogen dat de feiten die zich in
Bij besluit van 20 mei 2010 heeft de raad van de gemeente Brummen het bestemmingsplan "Elzenbos" vastgesteld en besloten om geen exploitatieplan vast te stellen. Het plan voorziet in een juridisch-planologische regeling voor een nieuwe woonwijk met zo’n 740 woningen.
Appellanten zijn omwonenden van het plangebied en zij hebben tegen dit besluit beroep ingesteld. Zij betogen dat de raad ten onrechte het plan heeft vastgesteld. Zij betwisten de behoefte aan de voorziene woningen en voeren daartoe aan dat ten onrechte het gemeentelijke Kwalitatief Woningbouwprogramma 2 ten grondslag is gelegd aan het plan. Zij menen dat de raad eerst een nieuw actueel gemeentelijk KWP had moeten vaststellen voordat hij tot vaststelling van het plan had mogen overgaan.
In de plantoelichting staat dat bij de milieuzonering gebruik is
I.c. gaat het om een zaak tussen een B.V. (vergunninghouder) en de Minister van Verkeer en Waterstaat (appellant).
Bij besluit van 3 april 1995 heeft de Minister de aan de vergunninghouder, voor de keuringsplaats verleende erkenning voor het uitvoeren van periodieke keuringen van motorrijtuigen op grond van de Wegenverkeerswet 1994 (art. 87 lid 2 f) met ingang van 12 april 1995 ingetrokken. Tijdens een steekproef geëiste herkeuring van een voertuig was geconstateerd dat door de vergunninghouder artikel 32 lid 3 van de Erkenningsregeling APK was overtreden. Tijdens een gehoor op 29 maart 1995 heeft de vergunninghouder erkend dat de tot het verrichten van keuringen bevoegde persoon niet bij de steekproefherkeuring aanwezig was en aangegeven waarom dit verzuim was.
De minister heeft daarop bij besluit van 3 april 1995 de erkenning van de vergunninghouder voor het uitvoeren van zogenoemde APK-keuringen voor voertuigen tot 3500 kg ingetrokken. De bevoegdheid
I.c. gaat het om een zaak tussen de Stichting Beheer Evangeliegemeente "De Deur" (appellante) en de burgemeester en wethouders van Arnhem. De stichting gebruikte een pand als ruimte voor het houden van evangelische diensten. Bij besluit van 9 juli 1996 hebben burgemeester en wethouders van Arnhem de stichting onder oplegging van een dwangsom gelast om binnen 3 maanden het gebruik hiervan te beëindigen.
Op het perceel waar het pand was gevestigd gold op grond van het bestemmingsplan de bestemming "Handel en nijverheid". Het was dan ook verboden om dit voor andere doeleinden te gebruiken. Het gebruik van het pand voor het houden van evangelische diensten was dus in strijd met deze bepaling waardoor B&W bevoegd waren om handhavend op te treden. Volgens de stichting was de handhaving van het bestemmingsplan echter in strijd met het in art. 6 van de
I.c. gaat het om een geding tussen de appellante en het college van burgemeester en wethouders van Leiden. Bij besluit van 2 oktober 2009 heeft het college een aanvraag van de appellante om verlening van een ligplaatsvergunning voor een woonschip met bijbehorende voorzieningen afgewezen. Het bezwaar van de appellante is ongegrond verklaard.
De rechtbank heeft het beroep gegrond verklaard, het besluit van 15 februari 2011 vernietigd en bepaald dat de rechtsgevolgen van het vernietigde besluit in stand blijven.
Zij heeft hierbij overwogen dat het college in het besluit van 15 februari 2011 is uitgegaan van de nieuwe detailkaart, terwijl het besluit waarbij die kaart is vastgesteld ten tijde van dat besluit nog niet bekend was gemaakt. Dus had het college moeten uitgaan van de oude detailkaart, volgens welke kaart de ligplaats niet geheel aan particuliere grond grenst, zodat het innemen daarvan in beginsel conform de toepasselijke regelgeving
Op 12 december 2006 heeft het college van burgemeester en wethouders besloten om op verschillende wegen in de wijken Hogenkamp en Hattem Noord een inrijverbod voor vrachtverkeer, met uitzondering van het openbaar vervoer, in te stellen. Na bezwaar heeft het college de woorden vrachtverkeer en inrijverbod vervangen door respectievelijk vrachtauto’s en gesloten verklaring. Na dit bezwaar heeft appellant beroep ingesteld op 12 november 2008. Appellante is van mening dat de voorzieningenrechter ten onrechte de rechtsgevolgen van het vernietigde besluit in stand heeft gelaten.
Ingevolge artikel 8:72 lid 3 Awb kan de rechtbank bepalen dat de rechtsgevolgen van het vernietigde
I.c. ging het om een zaak tussen KAV ConnectCar B.V., gevestigd te Amsterdam en het college van burgemeester en wethouders van Amsterdam. Het college had meerdere besluiten van bestuursdwang genomen wat betreft het wegslepen van meerdere voertuigen. De kosten van het wegslepen en bewaren van de voertuigen is ten laste van ConnectCar gebracht.
Het college heeft de bezwaren van ConnectCar ongegrond verklaard. Bij uitspraak van 2 mei 2013 heeft de rechtbank het door ConnectCar tegen een deel van de besluiten ingestelde beroepen gegrond verklaard, die vernietigd, doch bepaald dat de rechtsgevolgen ervan in stand blijven. De rechtbank heeft de besluiten van 2 en 6 augustus en 6 november 2012 vernietigd, omdat ConnectCar in bezwaar gronden heeft aangevoerd tegen de hoogte van de kosten van bewaring die te haren laste zijn gebracht en het college daar in die besluiten niet op is ingegaan. De rechtbank heeft evenwel in
De gemeente Amsterdam is exploitant van het waterleidingbedrijf en besluit in die hoedanigheid kiezelfluorwaterstofzuur toe te voegen aan het drinkwater. Met deze fluoridering van het drinkwater wil de gemeente tandbederf onder de Amsterdammers tegen gaan. Een aantal particuliere afnemers verzetten zich tegen deze maatregel, onder andere om medische en ethische redenen.
Is een formeelwettelijke grondslag nodig voor het treffen van een feitelijke maatregel?
De formele wet die hier van toepassing is (de Waterleidingwet) legt aan de eigenaar van een waterleidingbedrijf de verplichting op om de levering van deugdelijk drinkwater aan de verbruikers in zijn distributiegebied te waarborgen. Weliswaar tast
Bij besluit van 23 mei 2012 heeft de burgemeester van de Gemeente Oldambt aan Funplaza een vergunning verleend voor het exploiteren van een speelautomatenhal. Korjako Vastgoed Beheer B.V. (die daar ook een speelautomatenhal wilde exploiteren) heeft hiertegen bezwaar gemaakt. Korjako was echter te laat waardoor hij niet-ontvankelijk werd verklaard. Hiertegen stelde Korjako beroep in, waarna de rechtbank oordeelde dat de termijnoverschrijving in bezwaar verschoonbaar was omdat de burgemeester onvoldoende inspanningen had verricht om zijn besluit aan Korjako kenbaar te maken.
De rechtbank oordeelde dat de burgemeester Korjako als belanghebbende gelegenheid had moeten bieden om haar zienswijze op de vergunningverlening uit te brengen. Dat het besluit was gepubliceerd in het streekblad was onvoldoende volgens de rechtbank. Tegen deze uitspraak heeft Funplaza hoger beroep ingesteld.
Bij brief van 25 september 2013, ruim na afloop van de hoger beroepstermijn, liet de burgemeester weten dat hij
Gedoogde Hoogeloonse Stal ABRvS 24-4-2019, ECLI:NL:RVS:2019:1356
I.c. gaat het om een geschil tussen een perceel eigenaar en het college van B&W van Bladel. Op het betrokken perceel staat een stal met overkapping (gebouwd in 1933). Er kan echter niet worden vastgesteld of hier ooit een bouwvergunning voor is verleend. Gelet hierop heeft het college een gedoogbeslissing genomen. In de gedoogbeslissing staat dat de eigenaar het bouwwerk mag laten staan onder een aantal voorwaarden. Hiertegen heeft hij beroep ingesteld.
De Afdeling moet dan beslissen of een gedoogbeslissing een (appellabel) besluit is.
Is een gedoogbeslissing een appellabel besluit? Volgens de Afdeling is de aan de perceel eigenaar verleende gedoogbeslissing geen appellabel besluit. De gedoogbeslissing kan ook niet gelijkgesteld
Een campinghouder verzoekt ten behoeve van zijn mini-camping gedurende twee weken in het kamperseizoen 1991 piekopvang. In 1990 mocht hij gebruik maken van de zogenoemde gedoogregeling piekopvang 1990, waardoor in voorkomende gevallen op zijn terrein maximaal vijf toeristische kampeermiddelen werden gedoogd boven het aantal dat hem krachtens de verleende vrijstellingen was toegestaan. Omdat bleek dat hij bij herhaling meer dan het hem toegestane aantal kampeermiddelen op zijn perceel aanwezig had, werd besloten hem voor het jaar 1991 uit te sluiten van de mogelijkheid van de piekopvangregeling.
De Afdeling constateert dat de piekopvangregeling geen wettelijke basis heeft maar toch een op enig rechtsgevolg gericht besluit is. De piekopvang heeft rechtsgevolg omdat deze naar
Rechtstreek belang; afgeleid belang
Wanneer is iemand belanghebbende?
In deze zaak had de eigenaar en verhuurder van een winkelpand waarin een HEMA was gevestigd bezwaar gemaakt tegen een verkeersbesluit waarbij de bevoorradingsmogelijkheden van de HEMA zouden worden beperkt.
De afdeling is thans van oordeel dat de eigenaar van een pand belanghebbende is bij een verkeersbesluit indien de daarin vervatte maatregelen zijn eigendomsbelangen raken. De rechtbank heeft daarom met juistheid overwogen dat de eigenaar en verhuurder van het pand belanghebbende is, nu aannemelijk is dat een wijziging in de laad- en losregeling van de Brugakker (waarop het pand voor bevoorrading is aangewezen) zijn commerciële belangen als eigenaar van het pand raakt.
De toegang tot de bestuursrechtelijke rechtsbescherming is voorbehouden aan degene wiens belang rechtstreeks bij een besluit is betrokken. Er dient voldoende causaal verband te zijn tussen het
Casus
Bij besluit van 2 februari 1999 heeft het college van burgemeester en wethouders van Brummen appellant op straffe van een dwangsom gelast diverse niet voor agrarische doeleinden bestemde materialen op het perceel vóór 17 februari 1999 te verwijderen en verwijderd te houden.
Rechtsregel
Waar het in deze zaak uitdrukkelijk om gaat is het ontstaan van de brummenlijn. Dit houdt in dat als in beroep tegen het nieuwe besluit op bezwaar beroepsgronden worden aangevoerd, welke de rechtbank in die eerdere uitspraak uitdrukkelijk en zonder voorbehoud heeft verworpen, de rechtbank van de juistheid van het eerder gegeven oordeel over deze beroepsgronden uit moet gaan.
Dit komt er op neer dat indien er bij de rechtbank bepaalde gronden uitdrukkelijk en zonder voorbehoud worden verworpen, je hiertegen niet meer in hoger beroep kan gaan.
Bij besluit van 31 augustus 2010 heeft het college van gedeputeerde staten besloten om aan de besloten vennootschap VZT een revisievergunning te geven voor de inrichting van de op- en overslag van stukgoederen, containers en auto’s aan de Engelandseweg 12 te Vlissingen.
Appellant (CdMR) gaat in hoger beroep tegen het besluit het college van gedeputeerde staten van Zeeland.
CdMR voert aan aantal gronden aan, maar deze falen allemaal. De beroepsgrond die wel slaagt (r.o. 2.7 e.v.), daar voert het CdMR aan dat niet is gebleken dat alle beperkt kwetsbare objecten binnen de plaatsgebonden risicocontour van 10-6 per jaar behoren bij Bevi-inrichtingen. CdMR bestrijdt dat de veiligheidscontour is vastgesteld, zodat deze niet gebruikt kan worden om te motiveren waarom het risico aanvaardbaar is. Er wordt vervolgens een hele lijst genoemd met objecten die wel behoren bij Bevi-inrichtingen, maar de objecten die
I.c. gaat het om een geding tussen appellant en het college B&W van Maastricht. Bij besluit van 24 augustus 2007 heeft het college aan Fun2Bfit een last onder dwangsom opgelegd om met de bepalingen van het bestemmingsplan strijdig gebruik van de op 6 juli 2007 aan Fun2Bfit verleende vergunning als bedoeld in art. 3 van de Drank- en Horecawet, te voorkomen. Het college heeft het bezwaar van Fun2Bfit ongegrond verklaard. De rechtbank heeft het beroep hiertegen gegrond verklaard, dit besluit vernietigd en het college opgedragen een nieuw besluit te nemen. Het college heeft hierna het besluit van 24 augustus 2007 ingetrokken. Fun2Bfit heeft in zijn verzoek gesteld schade te hebben geleden als gevolg van het onrechtmatige besluit van 24 augustus 2007. Het college heeft dit verzoek afgewezen en gesteld dat het causale verband tussen het besluit van 24 augustus 2007, waarin een last onder dwangsom aan Fun2Bfit
I.c. gaat het om een zaak tussen beleggingsmaatschappij D.I.G. en Stichting Bellamybuurt Belangen en het college B&W van Amsterdam. Bij besluit heeft het college aan D.I.G. een omgevingsvergunning verleend voor het realiseren van 12 woningen en 3 atelierruimten op het perceel Wenslauerstraat 22 in Amsterdam. Het bouwplan is in strijd met het geldende bestemmingsplan omdat een woonfunctie en atelierruimte niet zijn toegestaan. Daarnaast voorziet het bouwplan 4 bouwlagen terwijl maar 2 bouwlagen zijn toegestaan. Het bouwplan wordt toch mogelijk gemaakt doordat het college met toepassing van art. 2.12 lid 1 Wabo de omgevingsvergunning verleend. De rechtbank heeft dit besluit vernietigd. De Stichting en D.I.G. gaan beide in beroep.
De Stichting heeft een nader stuk ingediend na de beroepstermijn. Omdat dit nadere stuk nieuwe beroepsgronden bevat moet het buiten beschouwing blijven omdat de Chw van toepassing is. De rechtbank heeft
Bij besluit van 7 december 2012 heeft het college van burgemeester en wethouders van Ede aan de belanghebbende een omgevingsvergunning eerste fase verleend voor de oprichting van een vleeskalverenhouderij op een perceel in Lunteren.
Bij uitspraak van 26 september 2013 heeft de rechtbank het door de appellant daartegen ingestelde beroep ongegrond verklaard. Tegen deze uitspraak heeft de appellant hoger beroep ingesteld.
Hierna wordt de zaak aan de Afdeling voorgelegd. De appellant betoogt dat de rechtbank heeft miskend dat de vergunningaanvraag onvoldoende informatie bevat om de gevolgen voor het milieu te kunnen beoordelen. Zo ontbreekt bij de aanvraag een akoestisch onderzoek.
De appellant heeft meerdere gronden naar voren gebracht, waaronder het feit dat het verlenen van de vergunning leidt tot een onaanvaardbare geuroverlast nabij zijn woning en dat het zal leiden tot geluidshinder. Ook betoogt hij dat de rechtbank heeft miskend dat het besluit tot waardevermindering van
ABRvS 4 december 2013 (ECLI:NL:RVS:2013:2348) (Herhaalde asielaanvraag)
Feiten
I.c. gaat het om een zaak tussen een vreemdeling en de minister voor Immigratie, Integratie en Asiel. Bij besluit van 22 oktober 2012 heeft de minister een aanvraag van de vreemdeling om haar een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen afgewezen, haar opgedragen de EU onmiddellijk te verlaten (terugkeerbesluit) en een inreisverbod tegen haar uitgevaardigd. Het beroep van de vreemdeling is gegrond verklaard en tegen deze uitspraak heeft de staatssecretaris hoger beroep ingesteld. De staatssecretaris klaagt dat de voorzieningenrechter het rapport van het Instituut voor Mensenrechten en Medisch Onderzoek (iMMO) ten onrechte als nieuw gebleken feit of veranderde omstandigheid heeft aangemerkt en ten onrechte heeft overwogen dat hij artikel 3:2 van de Awb heeft geschonden door geen nader onderzoek naar de psychische gesteldheid van de vreemdeling en de conclusies uit het iMMO-rapport te verrichten.
ABRvS
De Afdeling
I.c. gaat om een zaak tussen appellant (woonachtig in Zuid Afrika) en de Sociale verzekeringsbank (Svb). In augustus 1996 is aan appellant vanaf september 1996 een AOW uitkering toegekend ter hoogte van 6% van het maximale pensioen. Op 4 mei 2010 is aan de Svb gevraagd om herziening van het toegekende AOW op de grond dat de periode 1 januari 1957 tot 2 september 1958, de periode dat appellant om studieredenen in Zuid Afrika een stage heeft gevolgd, ten onrechte niet als verzekerde periode is aangemerkt. De Svb heeft dit verzoek bij besluit gehonoreerd, waardoor per 1 mei 2009 het pensioen van appellant is herzien naar 10% van het maximale pensioen. Bij besluit van 20 oktober 2011 (bestreden besluit) heeft de Svb het bezwaar van appellant tegen de weigering van de Svb om zijn pensioen met meer dan één jaar terugwerkende kracht te herzien, ongegrond verklaard.
De
I.c. gaat het enerzijds over besluitvorming en mandatering en anderzijds over privacy tijdens een huisbezoek. Het college is bevoegd tot onderzoek naar het (voort)bestaan van het recht op bijstand.
De appellante ontving bijstand voor alleenstaande en stond ook als alleenwonend ingeschreven in de Basisregistratie. In december 2014 is door een buitengewoon opsporingsambtenaar bij de afdeling Toezicht en Handhaving een onderzoek ingesteld naar de rechtmatigheid van de verleende bijstand. Op 3 februari 2015 is samen met de inspecteur een huisbezoek afgelegd op het uitkeringsadres. De bevindingen en de resultaten van het onderzoek zijn voor de commissie Sociale Zekerheid (commissie SZ) aanleiding geweest om de bijstand van appellante in te trekken omdat appellante in strijd met haar inlichtingenverplichting niet had gemeld dat zij niet woonde op het uitkeringsadres. Het besluit op bezwaar is door de commissie SD namens het college genomen.
I.c. is
Dit betreft de Groningse gaswinningszaak. Op grond van de Mijnbouwwet is een vergunning vereist voor het winnen van delfstoffen zoals gas. Deze vergunning is in 1963 aan de Nederlandse Aardolie Maatschappij (NAM) verleend in de vorm van een concessie. De NAM is vervolgens ex artikel 34 lid 1 Mijnbouwwet verplicht gas te winnen overeenkomstig een winningsplan. Voor dit winningsplan is de instemming van de minister van Economische Zaken nodig. Tegen besluiten van de minister van EZ is door meerdere partijen beroep ingesteld. Zij hebben o.a. aangevoerd dat de besluiten in strijd zijn met het EVRM.
De minister heeft zijn wijzigingsbesluit gebaseerd op vele onderzoeken naar seismische dreiging als gevolg van gaswinning en de risico’s daarvan. Volgens de Afdeling mocht de minister het wijzigingsbesluit nemen op grond van alle onderzoeken die op dat moment beschikbaar waren. Ook is niet gebleken
CRvB 5 maart 2019 (Intrekking Pgb), AAJ, p. 671
Appellante i.c. exploiteert een zorgcentrum. Zij voorziet in de huisvesting en zorg aan vijf tot tien hulpbehoevende cliënten. Deze cliënten ontvangen voor de bekostiging van de zorg een persoonsgebonden budget (pgb) op grond van de Wet maatschappelijke ondersteuning.
Het zorgcentrum komt in de procedure op tegen een aan een van haar cliënten gericht besluit waarin deze cliënte is meegedeeld dat zij vanaf een bepaald moment met haar pgb geen zorg meer mocht inkopen bij dat zorgcentrum, omdat de daar verleende zorg van onvoldoende kwaliteit zou zijn.
Het zorgcentrum heeft aangevoerd dat haar belang rechtstreeks door het besluit wordt geraakt. Het besluit houdt een negatieve beoordeling in van de door appellante aan de bewoners geboden zorg
ABRvS 16 maart 2016 (Inzet videoteam), AAJ, p. 577
In een brief van 24 april 2014 heeft de burgemeester aan het 1 mei comité (appellant) medegedeeld dat tijdens een demonstratie van dat comité op 1 mei 2014 een videoteam wordt ingezet, dat aanwezig zal zijn bij de demonstratie. Het bezwaar van de appellant is door de burgemeester niet-ontvankelijk verklaard. Bij uitspraak van 28 april 2015 heeft de rechtbank het beroep van de appellant ongegrond verklaard.
Volgens de rechtbank heeft de burgemeester zich terecht op het standpunt gesteld dat de brief van 24 april 2014 geen besluit in de zin van artikel 1:3 lid 1 Awb is, omdat de brief slechts een mededeling van feitelijke aard bevat. Volgens de rechtbank is de inzet van een
I.c. gaat het om een geding tussen de "Vereniging Nationaal Jachtschietcentrum Berkenhorst" (verzoekster) en het college van burgemeester en wethouders van Nunspeet (verweerder). Bij besluit van 12 juli 2005 heeft verweerder aan de vereniging een last onder dwangsom opgelegd vanwege het zonder vergunning schieten op een bovengrondse schietbaan. Tegen dit besluit heeft verzoekster bezwaar gemaakt.
Voor de schietactiviteiten waren eerder gedoogverklaringen afgegeven. De vereniging daarom voert aan dat het College niet in redelijkheid heeft kunnen overgaan tot handhaving. Zij wijst er op dat voor de activiteit waartegen wordt opgetreden een gedoogverklaring is afgegeven. De vereniging heeft om schorsing van het besluit verzocht en heeft gesteld dat een (nieuwe) gedoogverklaring onder strengere geluidsbeperkingen mogelijk moet zijn. De vraag die dan centraal staat is of een gedoogverklaring een duurzaam beletsel vormt om handhavend op te treden.
De voorzitter stelt vast dat in 2001 en in 2005 gedoogverklaringen zijn
Jetski's (ABRvS 18-09-2002, ECLI:NL:RVS:2002:AE7801)
Toepassing specialiteitsbeginsel
Bij besluit van 18 november 1999 heeft de Minister van Verkeer en Waterstaat het verzoek afgewezen van appellanten om de Regeling snelle motorboten Rijkswateren 1995 te wijzigen,. Het volgende was aan de orde. In de Scheepvaartverkeerswet (de Svw) staan de wettelijke regels omtrent het scheepvaartverkeer. Op grond van die wet kan bij AMVB voor bepaalde scheepvaartwegen andere regels worden gesteld voor het deelnemen aan het scheepvaartverkeer. De minister kan nadere regels hiervoor stellen. Daarnaast gelden er in het Vaststellingsbesluit Binnenvaartpolitiereglement (het Bpr) verboden om met een snelle motorboot sneller te varen dan 20 km per uur. Verder geldt een verbod om te waterskiën. De bevoegde autoriteit
I.c. gaat het om een geding tussen Kidsstop B.V. gevestigd te Enschede en het college van burgemeester en wethouders van Enschede.
Kidsstop exploiteert een kinderdagverblijf in Enschede. De GGD Regio Twente heeft op 9 juni 2009 een incidenteel onderzoek uitgevoerd bij Kidsstop, gevolgd door een uitgebreide reguliere inspectie op 10 juni 2009. De bevindingen hiervan zijn neergelegd in twee rapporten. Op basis hiervan heeft het college bij het na bezwaar gehandhaafde besluit van 19 juni 2009, aan Kidsstop bestuurlijke boetes van in totaal € 33.000,00 en vier lasten onder dwangsom opgelegd, wegens overtredingen van de Wet kinderopvang, Wko. De overtreding betreft o.a. het feit dat vier bij Kidsstop werkzame personen niet in het bezit waren van de vereiste verklaring omtrent het gedrag; en dat een pedagogisch medewerkster van Kidsstop niet beschikte over een passende beroepskwalificatie. De aangevallen uitspraak heeft deels betrekking op bestuurlijke boetes die zijn opgelegd
Schadevergoeding & Absolute competentie
Is de Afdeling Bestuursrechtspraak bevoegd om kennis te nemen van een verzoek om schadevergoeding.
Een bedrijf stelt schade te hebben geleden door een, in haar ogen, onrechtmatig genomen besluit van de minister van Infrastructuur en Milieu en vraagt om schadevergoeding van €25.000; hoewel zij stelt dat de feitelijke schade meer dan €165.000 is. Het bedrijf houdt zich het recht voor om de schade die uitstijgt boven de €25.000 te vorderen bij de burgerlijk rechter. De minister van Infrastructuur en Milieu stelt dat alleen de burgerlijk recht bevoegd is om deze vordering te beoordelen.
Artikel 8:89 Awb gaat over de bevoegdheidsverdeling tussen de bestuursrechter en de burgerlijk rechter bij onrechtmatig bestuurshandelen, art. 8:88 Awb. Volgens lid 2 is de burgerlijk rechter exlusief bevoegd als de gevorderde schadevergoeding meer dan €25.000 is. Na het instellen van een vordering bij
Hoe moet de rechter de betekenis van art. 3:4 lid 2 Awb interpreteren? Duidt dit op volledige of marginale toetsing?
Het college van B&W Venlo heeft aan Kwantum Nederland BV een vrijstelling verleend van het bestemmingsplan ten behoeve van een vestiging van Kwantum. Maxis en Praxis hebben hiertegen vervolgens bezwaar gemaakt: het bezwaar is ongegrond verklaard. Maxis en Praxis zijn vervolgens in beroep gegaan bij de rechtbank dit het beroep is gegrond verklaard. De rechtbank acht het met name bezwaarlijk dat het college van B&W door het verlenen van de vrijstelling een voorschot nemen op de binnen afzienbare tijd te verwachten besluitvorming door de gemeenteraad over het woonthemacentrum. De rechtbank oordeelt vervolgens dat de nadelige gevolgen van het besluit tot verlening van de onderhavige vrijstelling voor Maxis en Praxis onevenredig zijn ten opzichte van de met
In deze zaak gaat men in op het Windmill arrest en wordt er bekeken of de toenmalige WRO aanknopingspunten bood voor de conclusie dat privaatrechtelijke gronduitgifte ontoelaatbaar was. Hierbij hecht de uitspraak waarde aan het feit dat de wetgever zich nooit had uitgelaten over de twee mogelijke wegen.
I.c. had de gemeente grond verkocht onder voorwaarden die de koper in de gebruiksmogelijkheden van de grond beperkten. De koper moest onder andere toestemming hebben van de gemeente voor verhuur van ruimten, welke in ieder geval zou worden geweigerd als verhuur zou plaatsvinden aan een bepaald soort bedrijven. De koper verhuurde toch aan zo’n bedrijf, waarna de gemeente nakoming van de overeenkomst (opzegging van de verhuur) eiste. De koper verzette zich tegen deze vordering door aan te voeren dat de publiekrechtelijke regeling, de WRO, die de mogelijkheid geeft bij bestemmingsplan
Het college van B&W Venlo heeft aan Kwantum Nederland BV een vrijstelling verleend van het bestemmingsplan ten behoeve van een vestiging van Kwantum. Maxis en Praxis hebben hiertegen vervolgens bezwaar gemaakt: het bezwaar is ongegrond verklaard. Maxis en Praxis zijn vervolgens in beroep gegaan bij de rechtbank dit het beroep is gegrond verklaard. De rechtbank acht het met name bezwaarlijk dat B&W door het verlenen van de vrijstelling een voorschot nemen op de binnen afzienbare tijd te verwachten besluitvorming door de gemeenteraad over het woonthemacentrum. De rechtbank oordeelt vervolgens dat de nadelige gevolgen van het besluit tot verlening van de onderhavige vrijstelling voor Maxis en Praxis onevenredig zijn ten opzichte van de met dat besluit te dienen doelen. Daarom vernietigt de rechtbank het bestreden besluit wegens strijd met het bepaalde in art. 3:4 lid 2 Awb.
Het college van B&W heeft vervolgens hoger
Rechterlijke toetsing algemeen verbindend voorschrift
De regering heeft een AMvB uitgevaardigd op grond van de Bestrijdingsmiddelenwet. Deze regeling reguleert de toepassing van bestrijdingsmiddelen op landbouwterreinen met behulp van een luchtvaartuig. De AMvB is uitgewerkt in een avv van de staatssecretaris van Landbouw; in deze regeling is geregeld dat de landbouwspuitvliegtuigen niet mogen strooien binnen bepaalde afstanden tot o.a. de woonomgeving.
Door die verboden zal de omzet van de landbouwvliegers sterk dalen. Verenigingen van landbouwspuitvliegers bestrijden de verbindendheid van de AMvB en het avv van de staatssecretaris. Zij spannen daarom een kort geding aan en eisen buiten werking stellen van de regeling.
ABRvS 21 oktober 2009, Administratiefrechtelijke Beslissingen (AB) 2010/29, m.nt. Ortlep (Lansingerland)
Feiten
I.c. gaat het om de uitspraak op het hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Rotterdam in het geding tussen de appellant en het college van burgemeester en wethouders van Lansingerland. Bij besluit van 24 juli 2007 had het college van B&W van Lansingerland geweigerd aan de appellant vrijstelling en bouwvergunning te verlenen voor het geheel plaatsen van een hekwerk op een bepaald perceel. Het college het door de appellant daartegen gemaakte bezwaar ongegrond verklaard. De rechtbank Rotterdam heeft hierna het beroep van appellant gegrond verklaard, het besluit van 24 juni 2008 vernietigd en bepaald dat de rechtgevolgen van het vernietigde besluit in stand blijven. Waarna tegen deze uitspraak de appellant bij de Raad van State hoger beroep heeft ingesteld.
ABRvS
Op grond van artikel 8:72 lid 3 Awb kan de rechtbank bepalen
Bij besluit van 7 december 2009 heeft het dagelijks bestuur Amsterdam Zuid aan de appellanten een vergunning verleend om met een woonboot ligplaats in te nemen in Amsterdam.
Het dagelijks bestuur heeft de door anderen daartegen gemaakte bezwaren ongegrond verklaard.
De rechtbank heeft de ingestelde beroepen gegrond verklaard, en het dagelijks bestuur opgedragen opnieuw op de bezwaren te beslissen met inachtneming van deze uitspraak. Tegen deze uitspraak hebben appellanten hoger beroep ingesteld.
Het dagelijks bestuur heeft uiteengezet dat de appellanten de terrasboot hebben gekocht, nadat zij van een ervaren ambtenaar van het stadsdeel de onjuiste informatie hadden verkregen dat deze zou mogen worden vervangen door een woonboot. Het dagelijks bestuur heeft die toezegging voor zijn rekening genomen en, gelet op het vertrouwensbeginsel, een afwijking van het bevriezingsbeleid gerechtvaardigd geacht. Het vertrouwensbeginsel brengt echter niet met zich dat gerechtvaardigde verwachtingen
I.c. gaat het om een zaak tussen een Chinese rederij (appellante) tegen de minister van Verkeer en Waterstaat (verweerder). In 1992 is het Chinese zeeschip ‘Long Lin’ van staatsrederij Guangzhou Ocean Shipping Company op de Noordzee door aanvaring zwaar beschadigd. Een deel van zijn lading is overboord geslagen waaronder brandstoftanks. Deze tanks zijn vervolgens in zee leeggelopen. De rederij Cosco Guangzhou heeft de Nederlandse autoriteiten verzocht om toestemming het schip de Nederlandse territoriale wateren binnen te varen.
De Minister van Verkeer en Waterstaat heeft een aantal eisen gesteld aan het transport, waaraan is voldaan. Ook stelde het Ministerie de voorwaarde dat een onvoorwaardelijke betalingstoezegging van 10 miljoen gulden werd gedaan voor alle door de Staat gemaakte en te maken kosten. Zoals de begeleiding naar de haven, oliebestrijding, etc. De verzekeraar van de rederij verklaarde zich bereid de gevraagde garantie te stellen mits
LTO Noord (ABRvS 23-08-2006)
1:2 Awb
Is een organisatie belanghebbende bij een besluit?
Op 1 januari 2005 zijn de WLTO, de Gewestelijke Land- en Tuinbouworganisatie en de Noordelijke Land- en Tuinbouworganisatie gefuseerd tot LTO Noord. De WLTO stelt beroep in tegen het besluit uit februari 2004 tot goedkeuring van het peilbesluit.
De vraag is of WLTO als belangenorganisatie kan worden aangemerkt als belanghebbende bij dit besluit.
Artikel 1:2 lid 1 Awb bepaalt immers dat een belanghebbende degene is wiens belang rechtstreeks is betrokken bij een besluit. Het derde lid van dit artikel bepaalt dat
I.c. gaat het om een zaak tussen het college van burgemeester en wethouders van Eindhoven (appellant) en de betrokkene. Bij besluit van 17 september 2013, gehandhaafd bij besluit van 24 januari 2014 (bestreden besluit), heeft het college op de bijstand van betrokkene een maatregel toegepast die inhoudt dat de bijstand met 40% over de maand september 2013 wordt verlaagd.
De rechtbank heeft het beroep tegen het bestreden besluit gegrond verklaard, dat besluit vernietigd, het besluit van 17 september 2013 herroepen en bepaald dat haar uitspraak in de plaats treedt van het vernietigde besluit. Het college heeft zich in hoger beroep tegen de aangevallen uitspraak gekeerd.
Het hoger beroep is namens het college B&W ingesteld door mr. I. van der Zijden, medewerkster bij de afdeling bezwaar, beroep en klachten (BBK), die ook namens appellant het hoger beroepschrift heeft ondertekend. Betrokkene heeft in zijn
Bezwaar en beroep tegen algemeen verbindend voorschrift
Het college heeft een nieuwe opstelling van de weekmarkt gemaakt op een bij het besluit behorende plattegrond. Hiertegen wordt bezwaar gemaakt.
Is er in casu sprake van een besluit of van een algemeen verbindend voorschrift, en wanneer kan er hiertegen bezwaar worden gemaakt?
Het college heeft de nieuwe opstelling van de weekmarkt weergegeven op een bij het besluit behorende plattegrond. Hierop is onder meer aangeduid in welk gebied er standplaatsen vergund kunnen worden, wat de maximale afmetingen van standplaatsen zijn en voor welke artikelengroepen op welke locatie een vergunning kan worden verleend.
Het college karakteriseert het besluit van 23 maart 2010 als nieuwe opstelling van de weekmarkt. Het besluit dient dan ook te worden aangemerkt als wijziging van de bij het Marktreglement behorende plattegrond.
Het besluit van 23 maart 2010 bevat
Mestbassin Mechelen (ABRvS 23-08-2017, ECLI:NL:RVS:2017:2271)
Bij besluit heeft het college van burgemeester en wethouders van Gulpen-Wittem het verzoek van appellanten om handhavend op te treden tegen een mestbassin afgewezen. Het mestbassin was in 1989 gebouwd. Het bleek echter gebouwd te zijn in afwijking van de toen verleende bouwvergunning.
Naar de tussenuitspraak van de rechtbank heeft het college een nieuw besluit op bezwaar moeten nemen. De bezwaarmakers op meer dan 250 meter afstand van (de rand van) het mestbassin zijn toen niet langer als belanghebbende aanmerkt. De rechtbank heeft dit besluit later in stand gelaten. Waarna de appellanten in hoger beroep zijn gegaan. Zij stellen dat ondanks dat zij op meer dan 250 meter van het mestbassin wonen, zij wel geuroverlast ondervinden in
De inspecteur van het staatstoezicht op de volksgezondheid stuurt aan alle Nederlandse artsen een brief over hoe te handelen inzake ambulante behandeling van verslaafden aan opiumwetmiddelen. Deze brief staat bekend als de methadonbrief. In die brief wordt artsen geadviseerd slechts onder bepaalde omstandigheden aan drugsverslaafden een recept voor methadon (een drugsvervangend middel) mee te geven. De Groningse arts Rauwerda geeft ook in andere omstandigheden een recept mee aan verslaafden.
Daarop stuurt de inspectie een tweede brief aan de plaatselijke apothekers, met het "verzoek" geen methadon meer te verstrekken op een recept van dr. Rauwerda.
Is de handelswijze van de inspectie onrechtmatig of handelt zij op grond van een wettelijke bevoegdheid?
Omdat de inspecteur geen bevoegdheid heeft tot het geven van bindende voorschriften over hoe artsen hun praktijk dienen uit te oefenen, is de Methadonbrief (aan de artsen) niet meer dan
Minicamping 'De Heksenketel' (ABRvS 20-06-2018, AB 2018/287)
I.c. gaat het om een zaak tussen het college van burgemeester en wethouders van Veere en
AGRAforce Take 2 C.V. Begin 2016 heeft AGRAforce het college verzocht om handhavend op te treden tegen het in strijd met het bestemmingsplan buiten het bouwvlak plaatsen van speeltoestellen en andere bouwwerken op verschillende minicampings in de gemeente Veere. AGRAforce heeft daarna bij de rechtbank beroep ingesteld tegen het niet tijdig nemen van besluiten op de handhavingsverzoeken.
Volgens het college is AGRAforce geen belanghebbende bij het verzoeken om handhaving. Deze verzoeken zijn daarom geen aanvragen in de zin van de Awb, waarop het college besluiten moet nemen. De rechtbank heeft overwogen dat AGRAforce wel belanghebbende is, omdat zij als exploitant van
I.c. gaat het om een zaak tussen “Mojo Concerts B.V.” (appellante) en het college van burgemeester en wethouders van Leiden. Bij besluit van 20 september 2001 heeft het college Mojo Concerts B.V. onder aanzegging van bestuursdwang gelast binnen 24 uur na de telefonische inkennisstelling op 20 september 2001 van de geconstateerde overtreding van artikel 2 lid 2 van de Algemene plaatselijke verordening al het aangeplakte te verwijderen en de overtreding ongedaan te maken.
Het bezwaar van de appellante is ongegrond verklaard. De rechtbank 's-Gravenhage heeft het beroep van appellante ongegrond verklaard. Waarna Mojo hoger beroep heeft ingesteld.
Het geschil heeft alleen betrekking op het oordeel van de rechtbank dat het college voldoende duidelijk heeft gemaakt welke maatregelen van appellante werden verlangd om tenuitvoerlegging van de bestuursdwang te voorkomen. Appellante betoogt dat de rechtbank heeft miskend dat er sprake is van een onduidelijke aanschrijving en dat het voor
Bij brief van 12 april 2017 heeft de appellant het college verzocht handhavend op te treden tegen het verkeerd ter inzameling aanbieden van minicontainers op de stoep naast zijn woning. Omdat hij in juli nog geen bericht had ontvangen heeft hij het college in gebreke gesteld. Bij besluit van 27 september 2017 heeft het college zijn verzoek tot handhaving afgewezen, omdat de minicontainers op de genoemde plek volgens het college geen overtreding oplevert. Bij brief van 17 oktober 2017 heeft de appellant het college erop gewezen dat het nog niet had beslist omtrent de verschuldigdheid van een dwangsom vanwege niet-tijdig beslissen op zijn verzoek om handhaving. Bij brief van 21 november 2017 heeft het college hem geïnformeerd over de beslissing omtrent de verschuldigdheid van een dwangsom. De appellant beroep ingesteld vanwege het uitblijven van een besluit omtrent de verschuldigdheid en
Het college heeft bij besluit van 31 augustus 2010 een revisievergunning (art. 8.4 lid 1 Wet milieubeheer) verleend aan de BV Verbrugge Zeeland Terminals (VZT) voor een inrichting voor de op- en overslag van stukgoederen, containers en auto’ s in Vlissingen. Tegen dit besluit is beroep ingestel door twee Belgische rechtspersonen die samen worden aangeduid als ‘ CdMR’. Nadat de Stichting Advisering Bestuursrechtspraak voor Milieu en Ruimtelijke Ordening (StAB) op 28 maart 2011 een deskundigenadvies had uitgebracht, voerde CsMR op 11 mei 2011 een nieuwe beroepsgrond aan m.b.t. de beoordeling van luchtkwaliteit.
Kunnen na afloop van de beroepstermijn en – indien van toepassing – na de termijn van 6:6 Awb nog nieuwe gronden worden
Bij besluit heeft het college van de gemeente Leudal een omgevingsvergunning (art. 2.1 lid 1 Wabo) verleend voor een metaal(afval)verwerkingsbedrijf. Deze vergunning strekt tot legalisering van dit metaalbedrijf en de bouw van 3 nieuw bedrijfswoningen. De appellante vreest voor onaanvaardbare geluidhinder ter plaatse van deze bedrijfswoningen als gevolg van de activiteiten van het metaalbedrijf. Het beroep van appellante is door de rechtbank ongegrond verklaard. De appellante stelt dan dat de rechtbank in zijn uitspraak ten onrechte is ingegaan op de vraag of een verklaring van geen bedenkingen (vvgb) was vereist. Dit zou in strijd zijn met een goede procesorde omdat de grond eerst is aangevoerd nadat de StAB advies aan de rechtbank heeft uitgebracht. De appellante heeft hoger beroep ingesteld.
De toepassing van art. 6:13 Awb bij omgevingsvergunningen.
Is een milieugevolg ook een besluitonderdeel in de zin van art. 6:13 Awb?
Het college van B&W heeft een revisievergunning verleend aan een paarden- en fokzeugenhouderij. Hiertegen konden zienswijzen worden ingediend. Tegen dit besluit is beroep ingediend.
volgens art. 6:13 Awb kan geen beroep worden ingesteld tegen een besluitonderdeel als daartegen eerder geen zienswijzen zijn ingediend. Zoals al eerder is bepaald is bij een omgevingsvergunning elke toestemming in de zin van art. 2.1 en 2.2 Wabo een besluitonderdeel. Maar beslissingen over de aanvaardbaarheid van de verschillende categorieën milieugevolgen
De belanghebbende heeft in 2007 als gastouder inkomsten genoten voor de opvang van zijn kleinkinderen. In zijn aangifte voor de inkomstenbelasting en volksverzekeringen (IB/PVV) voor dat jaar heeft hij deze inkomsten niet aangegeven. Hij is het oneens met de navorderingsaanslag IB/PVV 2007 die hij daarna krijgt. De inspecteur baseert de aanslag op een computerbestand van de Belastingdienst/Toeslagen waarin informatie is opgenomen met betrekking tot aangevraagde en uitbetaalde kinderopvangtoeslagen, waaronder gegevens betreffende aan gastouders uitbetaalde bedragen.
In de procedure gaat het om de vraag welke stukken in de procedure een rol hebben omdat immers de navorderingsaanslag van de inspecteur daar op gebaseerd is. Welke stukken vallen onder de ‘op de zaak betrekking hebbende stukken’ in de zin van art. 8:42 Awb?
Volgens art. 8:42 Awb worden de gegevens die van belang zijn voor de beoordeling van
Feiten
I.c. gaat het om een zaak tussen de appellant en het college van gedeputeerde staten van Zuid-Holland. Bij besluit van 11 juni 2013 heeft het college een aanvraag van de appellant om hem voor onbepaalde tijd ontheffing te verlenen voor het innemen van een ligplaats in de Oude Rijn afgewezen. Het college heeft het bezwaar van de appellant ongegrond verklaard. De rechtbank heeft het beroep van appellant ongegrond verklaard.
Volgens art. 1 van de Beleidsregel ontheffingen ligplaatsen van de provinciale vaarwegen van Zuid-Holland wordt in de Beleidsregel onder particuliere oever verstaan: grond die niet openbaar toegankelijk is en in eigendom toebehoort aan een eigenaar anders dan een overheidsinstantie. Volgens artikel 3 kan het college ontheffing verlenen van het verbod om ligplaats in te nemen, ten behoeve van een recreatievaartuig. De appellant betoogt dat het college onvoldoende rekening heeft gehouden met bestaande ontheffingen
Het Noorderpark is een recreatie- en natuurontwikkelingsgebied dat ligt in de gemeenten Stichtse Vecht, De Bilt en Utrecht. Het omvat verschillende polders. Het ‘Watergebiedsplan Noorderpark’ bevat peilbesluiten voor deze polders en de daarbij behorende projectplannen voor waterinrichtingsmaatregelen.
De appellant woont aan de Graaf Florisweg V en is eigenaar van een aantal percelen aldaar, waarop hij schapen en koeien houdt. Het beroep en hoger beroep hebben betrekking op het peilbesluit voor een specifieke polder omdat zijn percelen in dat peilvak zijn gelegen.
Volgens het algemeen bestuur is uit onderzoek gebleken dat voor de percelen van de appellant, de drooglegging voldoende groot is om de peilverhoging zonder schade op te vangen. Hij is het daar niet mee eens.
De rechtbank heeft vastgesteld dat het bestuur niet kenbaar heeft gemotiveerd waarom de gronden van appellant qua drooglegging vergelijkbaar zijn met die van
I.c. had de gemeenteraad het verzoek van de appellant om planschadevergoeding afgewezen. Op grond van artikel 49 van de Wet RO (geldig tot 1-9-2005) kon de gemeenteraad, voor zover een belanghebbende ten gevolge van een besluit omtrent vrijstelling, schade lijdt of zal lijden, welke redelijkerwijs niet of niet geheel te zijnen laste behoort te blijven en waarvan de vergoeding niet of niet voldoende is verzekerd, hem op zijn verzoek een naar billijkheid te bepalen schadevergoeding toekennen.
De appellant was eigenaar van een woning en perceel in Oisterwijk. Bij besluit was een bouwvergunning verleend voor het bouwen van een appartementencomplex op een voor groenvoorzieningen bestemd perceel. Aan het verzoek om vergoeding van planschade had de appellant aangevoerd dat dit nabijgelegen appartementencomplex zijn woongenot had aangetast en de lichtinval in zijn woning en tuin had verminderd. In het advies van de Johan van
Feiten
Appellante heeft bezwaar gemaakt tegen een regeling van de minister van Economische Zaken waarin deze een nieuwe bepaling (art.17a) aan de Postregeling 2009 heeft toegevoegd (Wijzigingsregeling). Deze nieuwe bepaling voorziet in een verhoging van het percentage waarmee de tarieven voor de universele postdienst in 2013 gemiddeld mogen stijgen.
Bij zijn besluit van 9 september 2013 heeft de minister overwogen en beslist dat de Wijzigingsregeling een algemeen verbindend voorschrift is waartegen ingevolge de Algemene wet bestuursrecht (Awb) geen bezwaar kan worden gemaakt. Het bezwaar van appellante is daarom niet-ontvankelijk. De rechtbank heeft het beroep van appellante ongegrond verklaard. De rechtbank heeft overwogen dat de wijzigingsregeling voldoet aan de omschrijving van een algemeen verbindend voorschrift.
CBb
Tussen partijen is enkel in geschil of de Wijzigingsregeling een algemeen verbindend voorschrift is. De appellante betoogt dat het oordeel van de rechtbank dat de Wijzigingsregeling een AVV
In casu had de gemeenteraad van Zwolle een bestemmingsplan vastgesteld waarmee de komst van een Hornbach-bouwmarkt mogelijk werd gemaakt op het bedrijventerrein Voorst A. Concurrenten Praxis en Van Neerbos hebben beroep ingesteld tegen dit bestemmingsplan en een bijbehorend wijzigingsbesluit dat voorziet in het schrappen van maximumparkeernormen. Zij voeren meerdere beroepsgronden aan tegen het besluit tot vaststelling van het bestemmingsplan, zoals de externe veiligheid, een vormvrije m.e.r.-beoordeling, het woon- en leefklimaat, parkeernormen en financiële uitvoerbaarheid.
De vraag die aan de orde is, is of Praxis een beroep kan doen op de veiligheids- en milieunormen, of dat het relativiteitsvereiste zich daartegen verzet. Volgens het relativiteitsvereiste mag een bestuursrechter een overheidsbesluit niet toetsen aan een norm, als die norm kennelijk niet strekt tot bescherming van de belangen van degene die daarop een beroep doet.
De Afdeling bestuursrechtspraak oordeelt dat de toepassing van het relativiteitsvereiste
Appellant heeft een proforma zienswijze per email ingediend tegen een ontwerpplan en ontwerpomgevingsvergunning. Het ontwerpplan en ontwerpbesluit lagen voor zes weken ter inzage. Er konden zienswijzen naar voren worden gebracht tot 3 oktober, appellant stuurde op 2 oktober een zienswijzeformulier via de website van de gemeente. Uit artikel 2:15 Awb volgt dat het elektronisch versturen van een bericht naar het bestuursorgaan mogelijk is, maar alleen voor zover het bestuursorgaan kenbaar heeft gemaakt dat dit mogelijk is. Ook kan het bestuursorgaan hier nadere eisen aan stellen. In de kennisgeving komt naar voren dat zienswijzen schriftelijk of mondeling kunnen worden ingediend bij de raad van de gemeente, maar niet via email. De raad en het college betogen dan ook dat appellant niet-ontvankelijk is.
Appellant stelt terecht dat de beschikbare informatie verwarrend is. Uit het formulier wat door appellant is verzonden kan worden
Intrekking aanwijzingsbesluit raamprostitutie (ABRvS 06-03-2002)
Awb art. 1:3; Algemene plaatselijke strafverordening.
Intrekking aanwijzingsbesluit. Besluit van algemene strekking.
De burgemeester en wethouders van Arnhem trekken op 16 december 1997 bij besluit een eerder gegeven aanwijzingsbesluit van 20 april 1993 in, dat een concentratiegebied voor raamprostitutie aanwees in het Spijkerkwartier. De intrekking zou per 1 december 2000 gaan gelden.
Het college B&W stelt dat het ingetrokken aanwijzingsbesluit moet worden gezien als een algemeen verbindend voorschrift. Wanneer dat zo is, kan tegen het besluit geen beroep en bezwaar worden ingesteld. De grondslag van het aanwijzingsbesluit is art. 102a van de APS (algemene plaatselijke strafverordening), dat luidt:
De eiser heeft in 2009 om afgifte van een Verklaring Omtrent Gedrag (VOG) verzocht ten behoeve van zijn aanvraag voor een chauffeurspas. Voor het uitoefenen van het beroep van taxichauffeur moet men een zo’n verklaring hebben conform de Wet justitiële en strafvorderlijke gegevens (de Wjsg). De verweerder (Minister van Justitie) heeft aan de eiser meegedeeld voornemens te zijn de VOG te weigeren. Eiser heeft zijn zienswijze tegen dit besluit kenbaar gemaakt maar de verweerder heeft aangegeven dat dit geen aanleiding geeft tot een ander standpunt. Bij besluit van 14 juli 2009 (bestreden besluit) heeft verweerder de bezwaren van eiser ongegrond verklaard. Waarna de eiser hoger beroep heeft ingesteld.
Op grond van art. 35 lid 1 Wjsg, weigert de Minister de VOG, als de aanvrager een strafbaar feit heeft begaan en dit aan een behoorlijke uitoefening van de taak waarvoor de VOG wordt gevraagd, in de weg zal
Bij besluit van 19 mei 2006 heeft het college B&W van Steenwijkerland (verweerder) aan belanghebbende aanlegvergunning verleend voor het verbreden van een waterschapssloot door middel van het afplaggen van 1 hectare grond, het aanleggen van een kikkerpoel en een wandelpad met lindebomen. Bij brief van 24 juli 2006, ingekomen op 26 juli 2006, hebben eisers bij het college bezwaar gemaakt tegen dit besluit. De verweerder heeft dit niet-ontvankelijk verklaard wegens termijnoverschrijding (onder toepassing van artikel 7:3 a Awb). Hierna hebben de eisers beroep ingesteld bij de rechtbank.
Het college had gesteld dat het besluit op juiste wijze was bekendgemaakt door toezending aan belanghebbende en het zou op grond van de Awb niet gehouden zijn de aanlegvergunning ook aan omwonenden toe te sturen. Het door eisers gestelde, dat zij vanwege ziekte en overlijden van hun zwager geen tijd en aandacht hadden om kennis te nemen van de
Bij besluit heeft de minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport aan de appellante een boete opgelegd van € 135.000,00, omdat de appellante in januari 2008 artikel 94 van de Geneesmiddelenwet zou hebben overtreden, door het organiseren van een samenkomst voor MS-verpleegkundigen in een restaurant. Tijdens het diner voor de aanwezigen is een presentatie gehouden over het geneesmiddel Rebif door de producent, Merck Serono B.V. De minister stelt dat de samenkomst tot doel had het geneesmiddel Rebif te promoten. De onderneming telde meer dan 49 werknemers. Omdat er geen verzwarende omstandigheden waren, is de boete verlaagd naar € 135.000,00. De minister heeft het bezwaar van appellante deels gegrond verklaard, en de hoogte van de boete verlaagd naar € 121.500,00.
De rechtbank heeft het besluit vernietigd, omdat daarin ter motivering van de hoogte van de boete is verwezen naar een vaste gedragslijn, die niet is gepubliceerd. De minister had
Bij besluit van 22 december 2006 heeft het college van B&W van Steenwijkerland aan Recracenter BV een kampeerexploitatievergunning onder voorschriften verleend op basis van de (toenmalige) Wet op de openluchtrecreatie (Wor). Hiertegen is door verschillende BV’s van Recracenter (hierna: Recracenter) bezwaar gemaakt, waarna het college bij besluit op bezwaar van 27 juli 2007 het verleningsbesluit heeft herroepen en de vergunning alsnog heeft geweigerd. Volgens het college was er geen rechtsgrond voor het verlenen van de vergunning, omdat de te plaatsen recreatieobjecten geen caravans waren in de zin van art. 1 lid 3 Wor.
De rechtbank heeft het beroep van Recracenter ongegrond verklaard, waarna Recracenter hoger beroep instelt bij de Afdeling Bestuursrechtspraak.
Heeft
I.c. gaat het om een geding tussen de appellant en de Belastingdienst/Toeslagen. Bij besluit van 7 maart 2008 heeft de Belastingdienst aan de appellant een voorschot kinderopvangtoeslag over het jaar 2008 verstrekt van € 18.914,00. Appellant heeft dit voorschot aangevraagd voor de opvang van zijn twee kinderen door zijn broer (de gastouder), door tussenkomst van een gastouderbureau.
Bij besluit van 30 september 2009 heeft de Belastingdienst het voorschot kinderopvangtoeslag over het jaar 2008 herzien. Over de periode januari-november 2008 is het vastgesteld op nihil en over december 2008 is het vastgesteld op € 1.023,00. Het bezwaar van de appellant is daarna ongegrond verklaard en het voorschot kinderopvangtoeslag over het jaar 2008 is helemaal op nihil vastgesteld. De rechtbank heeft het beroep van appellant ongegrond verklaard. Waarna de appellant hoger beroep heeft ingesteld.
Wat betreft het besluit van 30 september
I.c. gaat het om een zaak tussen appellant en het Centraal Bureau Rijvaardigheidsbewijzen (CBR). Het CBR kan aan een burger de verplichting opleggen om zich te onderwerpen aan educatieve maatregelen ter bevordering van de rijvaardigheid (Educatieve Maatregel Alcohol en verkeer EMA). De kosten zijn voor de betrokkene. De persoon is verplicht mee te werken anders leidt dit tot ongeldigverklaring van het rijbewijs.
Op 17 augustus 2009 heeft het CBR aan appellant de verplichting opgelegd om mee te werken aan een EMA. Bij besluit van 3 november 2009 heeft het CBR het rijbewijs van de appellant ongeldig verklaard, omdat hij de kosten van de EMA niet tijdig heeft voldaan. Met de brief van 20 juli 2010 heeft het CBR aan appellant laten
De Staat heeft in juli 2008 in het 'Besluit uitvoering rookvrije werkplek, horeca en andere ruimten' horeca-inrichtingen verplicht maatregelen te nemen zodat bezoekers en werknemers geen rookoverlast ondervinden. Per 6 juli 2011 is er een uitzondering op deze verplichting gemaakt voor kleine cafés zonder personeel.
De Nederlandse Nietrokersvereniging CAN was echter van mening dat deze versoepeling in strijd was met de WHO Framework Convention on Tobacco Control (WHO Kaderverdrag). CAN is een procedure gestart en heeft o.a. een verklaring voor recht gevorderd dat de Staat onrechtmatig handelt jegens haar en de personen wiens belangen zij behartigt. De gemaakte uitzondering zou in strijd zijn met art. 8 lid 2 WHO Kaderverdrag dat bepaalt dat staten door middel van nationale wetgeving maatregelen moeten treffen om op bepaalde plaatsen, zoals 'indoor public places', een effectieve bescherming tegen blootstelling aan tabaksrook te bewerkstelligen.
Op 12 september 2003 hadden het college van Burgemeester en wethouders van Rotterdam, het OM, de Regiopolitie Rotterdam-Rijnmond, de Belastingdienst Rijnmond en de FIOD-ECD een nieuw convenant gesloten (Convenant Alijda), onder meer gericht op de integrale aanpak van malafide huiseigenaren. In dit kader werden persoonsgegevens geregistreerd van huiseigenaren waarvan een indicatie bestond dat zij zich bezig zouden houden met malafide praktijken. Dit werd vastgelegd in een “Alijda-lijst”("Convenant Alijda, gericht op de integrale aanpak van panden en malafide huiseigena(a)r(en)").
Bij brief in 2004 heeft de hoofdofficier van justitie te Rotterdam aan de appellanten meegedeeld dat zij voorkomen op de zogenoemde "zwarte lijst" en daarbij heeft hij de letterlijke inhoud verstrekt van hetgeen in die lijst over appellanten is vermeld.
In het bezwaar van de appellanten hiertegen werd hen meegedeeld dat plaatsing op de lijst geen besluit was. De rechtbank Rotterdam heeft het
SenterNovem, ABRVS 12-06-2006, nr. 63.
Onderwerp
Mandaat bevoegdheid te beslissen op bezwaarschrift.
Casus
Aan appellante is ex artikel 4:29 e.v. Awb een subsidie verleend op grond van de Subsidieregeling milieugerichte technologie. Nadat de gesubsidieerde activiteiten zijn verricht, wordt op grond van artikel 4:42 e.v. Awb de subsidie vastgesteld. Bij besluit van 11 mei 2004 heeft verweerder (hierna de Staatssecretaris) de aan appellant (HGP Systems Integration B.V.) verleende subsidie vastgesteld op €54.495,77 en €221.104,23 aan reeds verstrekte voorschotten teruggevorderd. Bij besluit van 27 juli 2005 heeft de Staatssecretaris naar aanleiding van het daartegen door appellante gemaakte bezwaar het besluit van 11 mei 2004 heroverwogen, de subsidie vastgesteld op €25/774.00 en 5249.826,00 aan reeds verstrekte voorschotten teruggevorderd. Tegen dit besluit heeft appellante bij brief, bij het College van Beroep voor het bedrijfsleven, beroep ingesteld. Dit beroep is ter behandeling aan de Afdeling doorgezonden. Bij brief heeft
I.c. gaat het om een geding tussen Shurgard Nederland B.V. (appellante) en het college van burgemeester en wethouders van Zaanstad (verweerder).
Bij besluit van 24 juni 2003, heeft het college aan de exploitant van Shurgard Self-Storage, een last onder dwangsom als geregeld in artikel 5:32 lid 1 Awb opgelegd, strekkende tot naleving van artikel 5:20 lid 1 Awb. De last onder dwangsom is opgelegd wegens het niet voldoen aan het Besluit opslag- en transportbedrijven milieubeheer. De dwangsom is vastgesteld op € 1.000,00 per opslagruimte per keer dat geen toegang tot de ruimte wordt verschaft. Het maximum waarboven geen dwangsom meer wordt verbeurd is vastgesteld op € 30.000,00. Het bezwaar is ongegrond verklaard.
Met het dwangsombesluit wilde het college bewerkstelligen dat aan hem toegang wordt gegeven tot verhuurde opslagruimten (boxen), zodat hij kan vaststellen of binnen het bedrijfspand wordt voldaan aan het besluit. Appellante, de verhuurder van de
In casu gaat het om een zaak tussen het Ministerie van Binnenlandse Zaken en de Stichting Privacy First. Privacy First heeft ten doel het bevorderen en behouden van het recht op privacy. Aanvankelijk ging de zaak over de vraag of het wetsvoorstel voor de Nieuwe Paspoortwet juridisch acceptabel was. Met deze nieuwe wet zouden paspoorten voorzien worden van een chip met gezichtsopname en twee vingerafdrukken. Volgens Stichting Privacy First zou dit schending van art. 8 EVRM opleveren. De Stichting is een processtichting als bedoeld in art. 3:305a BW en heeft geen eigen belang bij de vorderingen.
Deze zaak leidt tot de vraag welke rechter hierover mag oordelen. Volgens de Rechtbank zouden individuele burgers hun bezwaren tegen de Nieuwe Paspoortwet aan de
Stichting WEW is volgens artikel A3 lid 1 onder c, van de Algemene Voorwaarden voor Borgtocht 2005 in beginsel bereid de vordering ter zake van deze betaling niet bij de geldnemer te vorderen, indien zij:
Als borg een betaling heeft gedaan aan de geldgever
Mits en voor zover naar het oordeel van Stichting WEW is gebleken dat de geldnemer ten aanzien van het niet kunnen betalen van de lening te goeder trouw is geweest
De geldnemer zijn volledige medewerking heeft verleend om tot een zo goed mogelijke terugbetaling van de lening te geraken.
In casu vindt Stichting WEW dat er niet aan deze criteria is voldaan. Dus stichting WEW heeft aan de appellant medegedeeld dat hij niet in aanmerking komt voor kwijtschelding van de aan de geldverstrekker uitbetaalde verliesdeclaratie.
Is de Stichting WEW
Stichting bevordering kwaliteit leefomgeving Schiphol (ABRvS 17-09-2014, ECLI:NL:RVS:2014:3379)
I.c. gaat het om het hoger beroep van het bestuur van de Stichting bevordering kwaliteit leefomgeving Schipholregio, gevestigd te Schiphol-Oost (appellant) tegen de uitspraak van de rechtbank Noord-Holland.
In 2012 heeft het bestuur een aanvraag van de wederpartij om een uitkering in natura voor door hem ervaren hinder van vliegverkeer rondom de luchthaven Schiphol afgewezen.
Het bezwaar is door het bestuur ongegrond is verklaard.
De rechtbank heeft zich onbevoegd verklaard om van het beroep van de wederpartij kennis te nemen. Tegen deze uitspraak heeft het bestuur hoger beroep ingesteld. Het bestuur betoogt namelijk dat de rechtbank ten onrechte heeft overwogen dat het geen bestuursorgaan is (art. 1:1 lid 1 b Awb).
De Afdeling moet
Het gaat in deze uitspraak onder meer om de vragen hoever de ambtshalve verplichting rechtsgronden aan te vullen strekt en hoe de rechter de verbindendheid van avv’s toetst.
Het recht van vrij verkeer van diensten was geen onderwerp van geschil in beroep. Derhalve was er geen feitelijke grondslag voor de rechtbank om op basis daarvan met aanvulling van de rechtsgronden het Unierecht in haar beoordeling van het geschil te betrekken. De rechtbank was ook niet gehouden het Unierecht ambtshalve bij de beoordeling van het geschil te betrekken: het Unierecht verplicht de nationale rechter niet om in een procedure in rechte betreffende de rechtmatigheid van een bestuurshandeling ambtshalve te toetsen aan gronden ontleend aan bepalingen van Unierecht, aangezien noch het gelijkwaardigheids- noch het doeltreffendheidsbeginsel dit vereist. Aangezien het hoger beroep is gericht tegen de uitspraak
Stichting Openbare Ruimte (ABRvS 01-10-2008, ECLI:NL:RVS:2008:BF3911)
Het College van Gedeputeerde Staten van Gelderland heeft aan een veehouderij op de Veluwe een vergunning verleend ter uitbreiding van de veestapel. Deze Stichting Openbare Ruimte heeft hiertegen bezwaar aangetekend. De Stichting Openbare Ruimte heeft als hoofddoel: het streven naar een kwalitatief duurzame leefomgeving voor alle levende wezens, omvattende zowel de lokale, nationale als mondiale leefomgeving. Dat bezwaar is ongegrond verklaard. Hierna is de stichting in beroep gegaan bij de Afdeling Bestuursrechtspraak van de Raad van State.
Is de Stichting Openbare Ruimte aan te
Mevrouw Janko dient een aanvraag in bij de stichting Silicose Oud-Mijnwerkers om een uitkering in verband met de beroepsziekte van haar inmiddels overleden echtgenoot. De stichting weigert die uitkering met een beroep op de uitkeringscriteria van het Reglement eenmalige uitkering silicose-vergoeding oud-mijnwerkers, een reglement vastgesteld door de stichting. Janko tekent hiertegen beroep aan.
Uitleg art. 1:1 lid 1 aanhef en onder b Awb (wat is een bestuursorgaan?)
De stichting Silicose Oud-Mijnwerkers is een bestuursorgaan, vanwege de hechte band tussen stichting en staatssecretaris van Sozawe (het rijk). Immers:
Bij besluit van 5 september 1997 heeft het Dagelijks bestuur van het stadsdeel Amsterdam Oud Zuid (appellant) met toepassing artikel S.3, eerste lid, aanhef en onder c, van de Verordening op de straathandel, de vergunning van A. voor een vaste plaats op de markt ingetrokken voor de duur van vier weken.
Op grond van artikel S.3, eerste lid, aanhef en onder c, van de Verordening op de straathandel kunnen burgemeester en wethouders, indien het bepaalde in artikel 3.9 geen toepassing vindt, de vergunning voor een vaste plaats voor ten hoogste vier achtereenvolgende weken intrekken, als de marktplaatshouder zich schuldig maakt aan wangedrag. Appellant heeft met toepassing van artikel S.3, de vergunning voor een vaste plaats van A. voor de duur van één week ingetrokken, omdat A. C. met een metalen stang van een kledingrek lichamelijk letsel heeft toegebracht. De strafrechter heeft A hiervoor een taakstraf opgelegd en
Op grond van de Wet personenvervoer 2000 (Wp 2000) is het verboden taxivervoer te verrichten zonder vergunning. De Minister kan bestuursdwang toepassen ter handhaving van deze wet. In maart 2012 heeft de politie Amsterdam/Amstelland in samenwerking met de Inspectie voor Verkeer en Waterstaat een snordersactie in burger gehouden met als doel om illegale taxichauffeurs (snorders) aan te pakken. De appellant is op die dag door agenten aangehouden en verhoord vanwege het verrichten van taxivervoer zonder de vereiste vergunning. De appellant ontkent dat hij een overtreding heeft begaan. Hij heeft op verzoek een lift gegeven en daarvoor heeft hij geen geld gevraagd of gekregen. Er bestaat dan ook geen grond om een dwangsom op te leggen. De hoogte van de dwangsom acht appellant, gezien het feit dat hij alleen inkomsten uit een uitkering heeft, onredelijk bezwarend en in strijd met artikel 5:32b lid
Bij besluit van 11 augustus 2011 heeft de burgemeester van Oss een vergunning verleend ten behoeve van de exploitatie van een horecabedrijf in een pand te Lithoijen. Appellant 2 en anderen hebben buiten de bezwaartermijn bezwaarschriften ingediend tegen de aan appellant 1 verleende vergunning voor de exploitatie van het horecabedrijf. De burgemeester heeft in het besluit van 17 december 2012 de termijnoverschrijding bij het indienen van de bezwaarschriften door appellant 2 en drie anderen tegen het besluit van 11 augustus 2011 verschoonbaar geacht en de bezwaren ontvankelijk en ongegrond verklaard.
De rechtbank heeft in de aangevallen uitspraak geoordeeld dat de burgemeester appellant 2 en anderen terecht ontvankelijk heeft geacht in hun bezwaren. Volgens de rechtbank heeft de burgemeester de termijnoverschrijding voor het indienen van de bezwaarschriften door appellant 2 en anderen terecht verschoonbaar geacht. Deze overschrijding kan niet aan hen worden toegerekend, omdat er sprake was van
I.c. gaat het om claims op tipgeld vanwege medewerking aan de ontrafeling van de bouwfraude in Nederland. Enerzijds gaat het om de klokkenluider Ad Bos die de bouwfraude aan het licht heeft gebracht in een tv programma. Hierdoor werd o.a. bekend dat aannemers op grote schaal onderling afspraken hadden gemaakt en zo de prijzen kunstmatig hoog te kunnen houden. Ook hadden bouwbedrijven ambtenaren omgekocht. Bos werd uiteindelijk door de Staat gecompenseerd met een schadevergoeding omdat zijn melding een zeer groot maatschappelijk belang had gediend. Ook had hij een onevenredig zware last moeten aanvaarden. De tweede klokkenluider, Floor Drost, bracht ook andere informatie naar buiten over prijsafspraken van meerdere bouwbedrijven. Ook zij werd gecompenseerd voor de opgelopen (im)materiële schade.
Beide klokkenluiders hebben zich ook beroepen op hun rol als tipgever. De Belastingdienst had immers flinke bedragen kunnen incasseren door hun meldingen. De inspanningen
In 2001 is in Nederland mond-en-klauwzeer uitgebroken. Op grond van de wet en artikel 5 van Richtlijn 85/511 EEG1 was de Minister verplicht om zieke en verdachte dieren te doden om verdere verspreiding van het virus tegen te gaan. Ingrijpende maatregelen werden genomen en er zijn toen meerdere procedures gevolgd, onder andere door veehouders.
I.c. betrof het bezwaar en beroep tegen het besluit tot verdachtverklaring en de ruiming van de veestapel. In deze zaak werd (anders dan andere vergelijkbare zaken) geen beroep gedaan op de mogelijkheid om aan artikelen 11 en 13 jo. Bijlage van Richtlijn 85/511 rechtstreeks rechten te
ontlenen. Het CBb wilde daarom van HvJ EG weten of hij niet ambtshalve moest toetsen aan de bepalingen van de Richtlijn. Volgens het College was het namelijk niet bevoegd om op grond van het Nederlandse BPR (art. 8:69 Awb) zelf
Het gaat in deze zaak om de verdeling van het budget dat in 2015 voor de gemeenten beschikbaar is voor verschillende uitkeringen (zoals bijstand en uitkeringen voor arbeidsongeschikte ouderen). Voor de vaststelling van dat budget heeft de staatssecretaris gebruikt gemaakt van een nieuw verdeelmodel dat vanaf 1 januari 2015 van toepassing is. De gemeenten Den Haag, ’s-Hertogenbosch, Amersfoort en Utrecht waren het niet eens met het voor hen beschikbare budget over 2015. De vier gemeenten hebben de toepassing van het verdeelmodel daarom ter discussie gesteld.
De CRvB heeft geoordeeld dat de staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid nieuwe besluiten moet nemen over de bijstandsbudgetten over het jaar 2015 voor de vier gemeenten. Het verdeelmodel dat gebruikt wordt voor de budgetten is op zichzelf wel geschikt maar het maar bevat tekortkomingen.
Het verdeelmodel is neergelegd in een algemeen verbindend voorschrift. Voor de
I.c. gaat het om een zaak tussen appellante en het college van burgemeester en wethouders van Helmond. Bij besluit van 27 september 2012 heeft het college het verzoek van de appellante om een vergoeding van planschade afgewezen. Het bezwaar en beroep van de appellante zijn beide ongegrond verklaard. De appellante heeft toen hoger beroep ingesteld.
De appellante is sinds 1999 eigenaar van een perceel met woning in Helmond. In augustus 2010 heeft zij het college verzocht om een vergoeding van planschade als gevolg van het besluit van de gemeenteraad van Helmond tot vaststelling van het bestemmingsplan "Herziening Villapark/Elkerliekziekenhuis". Dit plan betreft de gronden tegenover haar perceel. Aan het verzoek om vergoeding van planschade heeft zij ten grondslag gelegd dat het bestemmingsplan heeft geleid tot een toename van de bouwmassa, samenhangende horizonvervuiling en hinder. Deze planologische wijziging heeft volgens haar een negatief effect op het woongenot en de
Het gaat hier om een zaak van Euro-Journey B.V. uit Amsterdam tegen het dagelijks bestuur van het Stadsdeel Amsterdam-Centrum. Bij brief van 14 juli 2009 heeft het dagelijks bestuur een verzoek van Euro-Journey om nadeelcompensatie afgewezen. Hierna is het bezwaar van Euro-Journey niet-ontvankelijk verklaard. De rechtbank heeft het beroep door Euro-Journey ongegrond verklaard. Volgens de rechtbank moest de brief van 14 juli 2009 worden gezien als een besluit, waartegen niet tijdig bezwaar is gemaakt en dat daarom het bezwaar terecht niet-ontvankelijk is verklaard. Tegen deze uitspraak heeft Euro-Journey bij de Raad van State hoger beroep ingesteld.
Euro-Journey voert aan dat de rechtbank heeft miskend dat het verzoek niet ziet op de herziening van een eerder besluit, zodat de brief van 14 juli 2009, die slechts een verwijzing naar een niet bestaand eerder besluit bevat, geen besluit is waartegen beroep openstond. Dat
Er wordt een voorlopige voorziening aangevraagd in verband met de afsluiting van een straat wegens onderhoudswerkzaamheden.
Is een toe- of afwijzing van een aanvraag voor een voorlopige voorziening aan te merken als een besluit in de zin van 1:3 Awb?
Er moet sprake zijn van een rechtshandeling wil een beroep op 1:3 Awb openstaan. Met een rechtshandeling beoogt men een rechtsgevolg, dus een verandering in bestaande rechten, plichten of bevoegdheden, dan wel in de juridische status van een persoon of object. Het afsluiten van een straat wegens onderhoudswerkzaamheden is geen rechtshandeling maar een feitelijke handeling Daartegen staat bij de administratieve rechter geen beroep open.
In de APV van de gemeente Wilnis is de volgende met straf bedreigde bepaling opgenomen: "Het is verboden te vissen op zondag". Deze bepaling verbiedt dus zowel het vissen op openbare wateren als op particuliere wateren die niet vanaf de openbare weg te zien zijn. Een inwoner van Wilnis gaat toch op zondag vissen en wordt daarvoor in rechte vervolgd.
Overschrijdt de APV-bepaling de zogenoemde benedengrens?
In een APV-bepaling mag niet de zogenaamde ondergrens worden overschreden. Die ondergrens wordt overschreden indien de APV-bepaling een gedraging verbiedt waarbij geen huishoudelijk gemeentebelang is betrokken. Indien de
Art. 1 Wet Verontreiniging oppervlaktewateren (verbod om zonder vergunning schadelijke stoffen te lozen)
Art. 625 BW (eigendom).
1) Mag de staat ook gebruik maken van privaatrechtelijke bevoegdheden tot behartiging van haar belang indien haar reeds daarvoor bevoegdheden zijn toegekend bij een publiekrechtelijke regeling (tweewegenleer)?
2) Mag de Staat in de onderhavige casus als eigenaar een financiële vergoeding verlangen, ondanks de WVO?
De fabrikant Windmill loost gipsslurry op de Nieuwe Waterweg. De Staat is eigenaar van de Nieuwe Waterweg. Windmill heeft alle vergunningen op grond van publiekrechtelijke wetten, waaronder de Wet verontreiniging oppervlaktewateren (WVO). Deze wet reguleert de lozingen op oppervlaktewateren door deze activiteit te onderwerpen aan een vergunningsregiem en aan een heffing. Op grond van de WVO verlangt de Staat geen heffing, maar hij verlangt wel als eigenaar dat Windmill een financiële vergoeding betaalt voor het lozen. Windmill
Het College van Gedeputeerde Staten heeft bij besluit van 4 juli 2008 besloten over de goedkeuring van de door de Raad van de gemeente Oldebroek vastgestelde bestemmingsplan ‘Buitengebied Windturbinepark’. Appelanten hebben hiertegen bij beroep ingesteld en het college heeft een verweerschrift ingediend. Het beroep van de stichting Ever Green is niet ontvankelijk,
Wanneer is een vereniging of stichting een belanghebbende in de zin van artikel 1:2 Awb?
Of een rechtspersoon belanghebbende is zoals bedoeld in artikel 1:2, lid 1 en 3 Awb, is bepalend of de rechtspersoon krachtens zijn statutaire doelstelling en blijkens zijn feitelijke werkzaamheden een rechtstreeks bij het
I.c. gaat het om een zaak tussen verschillende appellanten, en het college van burgemeester en wethouders van Helmond.
Bij besluit van 22 februari 2011 heeft het college aan appellante 2 ontheffing verleend voor het realiseren van een zanddepot met ontsluitingsweg voor een periode van vijf jaar.
Bij uitspraak van 4 mei 2011 heeft de voorzieningenrechter het beroep van appellant 1 gegrond verklaard, wat betreft het ontbreken van aan de ontheffing verbonden voorschriften.
Appellante 1 en 2, en het college voeren aan dat de voorzieningenrechter ten onrechte met toepassing van artikel 8:72 lid 4 Awb zelf in de zaak heeft voorzien door aan het besluit van 22 februari 2011 het voorschrift te verbinden dat de werkzaamheden buiten het broedseizoen van vogels moeten worden uitgevoerd. Volgens het college en appellante 2 strekt dit voorschrift te ver. En volgens appellant 1 is het uit
De omwonende in deze zaak woont op ongeveer 100 meter van een horecagelegenheid in het centrum van Boxmeer. Hij heeft het college van burgemeester en wethouders verzocht om handhavend op te treden tegen de (geluid)overlast die hij ondervindt van de openbare feesten die in de horecagelegenheid worden gehouden. Volgens hem zijn deze feesten in strijd met het geldende bestemmingsplan "Boxmeer Centrum".
Het college heeft het handhavingsverzoek afgewezen en hierna is zijn bezwaar ongegrond verklaard. De omwonende richt zich dan tot de rechtbank. De rechtbank heeft het beroep gegrond verklaard en het verzoek om handhavend op te treden toegewezen. Ook heeft de rechtbank (door zelf in de zaak te voorzien) de betrokken horecagelegenheid onder oplegging van een dwangsom van € 5.000 per overtreding met een maximum van € 50.000 gelast de overtreding van het bestemmingsplan te beëindigen.
In hoger
Bij besluit van 22 februari 2011 had het college van burgemeester en wethouders van Helmond ontheffing verleend ten behoeve van het realiseren van een zanddepot met ontsluitingsweg voor een periode van vijf jaar op percelen aan de Raktweg in Helmond. Bij uitspraak van 4 mei 2011, heeft de voorzieningenrechter, voor zover thans van belang, het door appellant 1 daartegen ingestelde beroep gegrond verklaard, voor zover dit ziet op het ontbreken van aan de ontheffing verbonden voorschriften.
In de uitspraak komt naar voren dat een rapport dat openbaar beschikbaar was en niet is opgesteld ten behoeve van de voorliggende aanvraag en voor een beoordeling van het ontwerpbesluit ook niet nodig was, hoeft niet met het ontwerpbesluit ter inzage te worden gelegd. Als een wel ten behoeve van de aanvraag opgesteld stuk niet ter inzage wordt gelegd, wordt gehandeld in strijd met artikel
I.c. gaat het om een zaak tussen T-Mobile Netherlands B.V. en Orange Nederland N.V. (appellanten) tegen het college van burgemeester en wethouders van De Bilt.
In 2005 heeft het college geweigerd aan T-Mobile vrijstelling en bouwvergunning te verlenen voor het plaatsen van een antennemast.
Zowel T-Mobile als Orange hebben bezwaar gemaakt. Dit is afgewezen. De rechtbank Utrecht heeft de beroepen van T-Mobile en Orange wel gegrond verklaard en het besluit vernietigd doch bepaald dat de rechtsgevolgen van dat besluit in stand blijven. Tegen deze uitspraak hebben T-Mobile en Orange bij de Raad van State hoger beroep ingesteld.
T-Mobile heeft niet aannemelijk gemaakt dat door de weigering om een bouwvergunning te verlenen de opbouw van een landelijk dekkend netwerk wordt beperkt. Weliswaar zijn in hoger beroep plotkaarten overgelegd, maar daaruit kan niet worden afgeleid dat het perceel de strikt noodzakelijke locatie is
Feiten
Bij besluit van 17 april 2009 heeft het college van B&W van Zijpe de aanvraag van de appellant om een vergunning voor het innemen van een ligplaats in de Groote Sloot of voor een andere locatie binnen de gemeente Zijpe als ligplaats voor een woonschip aan te wijzen afgewezen. Het college heeft, enkele weken eerder, bij besluit van 25 maart 2009 een aanwijzingsbesluit genomen, waarin al het openbaar water in de gemeente Zijpe is aangewezen als gebied waar het verboden is met een vaartuig een ligplaats in te nemen of te hebben dan wel een ligplaats voor een vaartuig beschikbaar te stellen.
Het bezwaar van de appellant is door het college ongegrond verklaard. De rechtbank heeft het beroep van appellant ongegrond verklaard en de appellant heeft hoger beroep ingesteld. De appellant betoogt dat de rechtbank ten onrechte heeft geoordeeld dat geen grond
Bij besluit van 13 augustus 2013 heeft de burgemeester van Amsterdam de Stichting Sinterklaas Intocht Amsterdam een evenementenvergunning verleend voor het houden van de jaarlijkse Sinterklaasintocht. Op grond van de APV van Amsterdam is voor die intocht een evenementenvergunning nodig. De burgemeester kan die vergunning weigeren in het belang van de openbare orde en veiligheid. Tegenstanders van Zwarte Piet hebben bezwaar gemaakt tegen de vergunning omdat volgens hen Zwarte Piet een racistische oorsprong heeft en het een negatieve stereotypering van zwarte mensen behelst. De burgemeester heeft die bezwaren ongegrond verklaard. Volgens hem zijn er geen redenen om de vergunning te weigeren nu tegen de intocht geen bezwaren bestaan uit het oogpunt van de orde en veiligheid. Hij stelt dat de APV een weigering om andere redenen niet toelaat.
De Amsterdamse rechtbank oordeelt dat de APV beperkt aantal weigeringsgronden kent, die betrekking hebben op
Arresten en jurisprudentie
Join with a free account for more service, or become a member for full access to exclusives and extra support of WorldSupporter >>
JoHo WorldSupporter mission and vision:
JoHo concept:
Volunteering: WorldSupporter moderators and Summary Supporters
Volunteering: Share your summaries or study notes
Student jobs: Part-time work as study assistant in Leiden
Search only via club, country, goal, study, topic or sector
