Gruber/Bay Wa - Arrest

HvJ EG 20 januari 2005 (Gruber/Bay Wa)

Het betreft hier een consumentenzaak waarin de Oostenrijkse consument Gruber bij een Duits bouwmarktbedrijf dakpannen had gekocht voor zijn boerderij. Zijn boerderij had zowel een functie als bedrijfsruimte alsmede woonruimte. De boerderij was ingericht voor 60 % als woonruimte en voor 40 % als bedrijfsruimte. Gruber ontbond de overeenkomst op grond van

wanprestatie en vorderde bij de Oostenrijkse rechter terugbetaling van de koopprijs. Voorts claimde hij ook aanvullende schadevergoeding. Gruber meende dat de Oostenrijkse rechter bevoegd zou zijn om kennis te nemen van deze zaak, omdat hij een consument in de zin van art. 13 EEX was. De Oostenrijkse rechter wende zich tot het Europese Hof met de prejudiciële vraag of de Oostenrijkse rechter bevoegd was om kennis te nemen van het geschil op grond van art. 13 EEX-Verordening, dat bepaalt dat de consument zijn wederpartij voor de rechter van zijn eigen woonplaats kan dagen. Immers, zou art. 13 EEX ook toepasbaar zijn bij een overeenkomst die zowel voor privé- als ook voor beroepsmatige doeleinden is gesloten?

Het Hof van Justitie overweegt dat de beschermende bepalingen voor consumenten

niet toepasbaar zijn op overeenkomsten die personen sluiten op grond van een beroepsactiviteit. In dat laatste geval (b2b) wordt er van uitgegaan dat er sprake is van een

gelijkwaardige onderhandelingspositie en dat de koper dus geen vergaande bescherming nodig heeft. Dat is ook het geval wanneer zo’n overeenkomst mede voor privé-doeleinden is gesloten.

Het Hof meent dat als een persoon bij het sluiten van de koop voor privé- als ook voor beroepsmatige doeleinden contracteert, hij zich niet op de consumentenbescherming kan  beroepen. Dat zou alleen wel kunnen, als de persoon die zich op de consumentenbescherming wil beroepen kan aantonen dat de beroepsmatige activiteit bij de koop zo een onbeduidende rol zou hebben dat het niet zou mogen meewegen.  Alleen in die situatie kan men stellen dat

art. 13 EEX wel toepasselijk is en in dat geval kan de consument in eigen land procederen.

Dit vervalt echter als de verkoper te goeder trouw er op mocht vertrouwen dat de koper

voor bedrijfsdoeleinde contracteerde.

Wanneer mag een verkoper er van uit gaan dat hij met een partij contracteert met zakelijke doeleinde contracteerde? Dat kan zijn als de koper zonder verdere toelichting zaken koopt die daadwerkelijk voor de uitoefening van zijn beroep kunnen dienen, of als de zaken op het adres van zijn bedrijf laat leveren of de mogelijkheid tot teruggaaf van BTW vermeldt.

Men moet er dus van uit gaan dat artikel 13 EEX (nu 15 EEX) niet toepasbaar is op overeenkomsten die zowel voor privé- als ook voor beroepsmatige doeleinden zijn gesloten.

Alleen onder bepaalde uitzonderingen zou de koper van zo’n overeenkomst zich wel kunnen beroepen op de consumentenbescherming.