When we think of Afghanistan, war, harsh living conditions and horrific scenes often come to mind. No Good Men, written before the Taliban returned to power, shows another side of the country. Although it did not quite become the “first Afghan romcom” its makers had in mind, it is a film that draws you into the life of a strong Afghan woman, making you laugh, feel for her and reflect on a world that may be unfamiliar to many viewers.
Shahrbanoo Sadat is an Afghan filmmaker now living in Germany, having been forced to flee her home country. She is also known for Wolf and Sheep and The Orphanage. Her films offer an honest look at everyday life, blending humour and emotion while exploring more difficult subjects. In No Good Men, it is often the smallest moments that leave the biggest impression, stirring up feelings of sadness, frustration and anger.
Sadat plays Naru, a strong-willed woman who easily speaks her mind. She lives in Afghanistan in 2021, shortly before the fall of Kabul. While aspects of her life may be familiar to women in the West, she navigates a culture and society we often know little about. Naru has a lot on her shoulders. Divorced from her unfaithful and lazy husband, she raises their young son alone while working full-time as the only female camera operator at Kabul News. Her days follow a familiar routine: dropping her son off at childcare, filming programmes that are far from women-friendly, and fighting for more opportunities and recognition. When it comes to love, she has lowered her expectations considerably. The idea that there are still good men out there? She no longer believes it.
The film balances the struggles of everyday life with moments of light-hearted humour, leaving room for a smile even in difficult situations. Sometimes, the humour comes from small, unexpected moments, such as when Naru’s friend, who now lives in America, brings back a rather unusual souvenir for her newly single friend. These scenes offer a welcome bit of lightness without taking away from the bigger issues the film explores.
The film also has inspiring moments in which women try to find their own way in a patriarchal culture, where traditional expectations and social norms limit their freedom. Rather than relying on grand acts of rebellion, it shows the small choices Naru makes every day. Alongside this feminist aspects, there is room for love, desire and the pain that can come with them. The blend of humour and more difficult moments makes the film feel human and layered. Its characters are not caricatures, but people trying to shape their own lives, with all the contradictions, doubts and vulnerabilities that entails. Footage of the fall of Kabul eventually puts Naru’s everyday life into a different perspective, showing how fragile our routines, choices and desires can be when the world around us changes dramatically.
Something I found myself wondering while watching is that No Good Men was filmed entirely outside Afghanistan, in Germany. Made after the Taliban returned to power, the film combines these scenes with authentic footage of the takeover to keep the story firmly rooted in reality. This adds another layer to the film, placing Naru’s everyday life against the backdrop of a historic event that has profoundly changed the lives of countless Afghans.
No Good Men is well worth watching if you’re ready to be inspired by female power, curious about Afghan culture, or simply looking to get swept up in a compelling story for an hour and a half.
Nederlands:
Wie aan Afghanistan denkt, denkt al snel aan oorlog, zware leefomstandigheden en verschrikkelijke taferelen. No Good Men, geschreven voordat de Taliban opnieuw aan de macht kwam, laat ook een andere kant van het land zien. Hoewel het niet helemaal de ‘eerste Afghaanse romcom’ werd die de makers voor ogen hadden, is het een film die je meeneemt in het leven van een sterke Afghaanse vrouw, je laat lachen en met haar laat meeleven. Tegelijkertijd zet de film je aan het denken over een wereld die voor veel kijkers misschien onbekend is.
No Good Men is geregisseerd door Shahrbanoo Sadat, die ook zelf de hoofdrol speelt. De Afghaanse filmmaakster woont inmiddels in Duitsland, nadat ze haar thuisland ontvluchtte. Ze is onder andere bekend van haar eerdere films Wolf and Sheep en The Orphanage, waarin ze met emotie en een kleine dosis humor het dagelijks leven belicht en daarbij ook zwaardere thema’s aansnijdt.
In No Good Men volgen we Naru, een eigenzinnige vrouw die haar hart op de tong heeft. Ze leeft in Afghanistan in 2021, kort voor de val van Kabul. Hoewel sommige aspecten van haar leven herkenbaar zijn voor vrouwen in het Westen, beweegt ze zich in een cultuur en samenleving waar we vaak maar weinig van weten. Naru draagt heel wat op haar schouders. Ze is gescheiden van haar overspelige en luie echtgenoot en voedt hun jonge zoontje alleen op, terwijl ze fulltime werkt als enige vrouwelijke cameravrouw bij Kabul News. Haar dagen volgen een vaste routine: haar zoontje naar de opvang brengen, vrouw-onvriendelijke programma’s filmen en ondertussen blijven vechten voor meer kansen en erkenning. In de liefde heeft ze haar verwachtingen inmiddels flink bijgesteld. Dat er nog goede mannen bestaan? Daar gelooft ze niet meer in.
Ondanks de frustraties waar Naru tegenaan loopt, is er in de film ook ruimte voor humor. Die zit in kleine, onverwachte momenten, zoals wanneer een vriendin van Naru, die inmiddels in Amerika woont, een nogal ongewoon souvenir meeneemt voor haar pas vrijgezelle vriendin. Zulke scènes zorgen voor luchtigheid, zonder afbreuk te doen aan de serieuzere thema’s die de film aansnijdt.
De film laat ook zien hoe vrouwen hun eigen weg proberen te vinden binnen een patriarchale cultuur, waarin traditionele verwachtingen en sociale normen hun vrijheid beperken. Daarvoor zijn geen grootse verzetsdaden nodig. Juist de kleine keuzes die Naru elke dag maakt, terwijl ze haar leven op haar eigen voorwaarden probeert vorm te geven, maken indruk. Naast deze feministische ondertoon is er ruimte voor liefde, verlangen en verplichtingen, en voor de pijn die daarmee gepaard kan gaan. De personages voelen niet aan als karikaturen, maar als mensen met hun eigen tegenstrijdigheden, twijfels en kwetsbaarheden. Juist de combinatie van humor, alledaagse worstelingen en momenten van oprecht verdriet maakt de film zo menselijk.
Tijdens het kijken vroeg ik me af waar en hoe de film eigenlijk was opgenomen. Verrassend genoeg is No Good Men volledig in Duitsland gefilmd, nadat de Taliban opnieuw aan de macht is gekomen in Afghanistan. De scènes die daar zijn opgenomen, worden gecombineerd met authentieke beelden van de machtsovername. Zo blijft het persoonlijke verhaal van Naru verbonden met de historische gebeurtenissen die zich op de achtergrond voltrekken. De wetenschap van wat er staat te gebeuren, geeft de gewone momenten in haar leven extra lading. Haar zorgen over werk, relaties en de toekomst zijn persoonlijk en herkenbaar, maar de film laat ook zien hoe snel de omstandigheden waarin we leven kunnen veranderen.
De kracht van Sadat als filmmaakster zit in haar vermogen om alledaagse ervaringen zowel intiem als betekenisvol te maken. In No Good Men zijn het vaak de kleinste momenten die de meeste indruk achterlaten en gevoelens oproepen van verdriet, frustratie, plaatsvervangende schaamte en soms juist een lach. De film biedt een inkijkje in een kant van het Afghaanse leven die zelden het nieuws haalt, zonder de politieke realiteit die dat leven beïnvloedt uit het oog te verliezen. Tegen de tijd dat de val van Kabul in beeld komt, is Naru’s verhaal veel meer dan het verhaal van een alleenstaande vrouw in Afghanistan. Het herinnert ons eraan hoeveel de vrijheid om zelf alledaagse keuzes te maken betekent, en hoe kwetsbaar die vrijheid kan zijn.
No Good Men is absoluut de moeite waard als je je wilt laten inspireren door een flinke dosis vrouwelijke kracht, nieuwsgierig bent naar de Afghaanse cultuur of gewoon anderhalf uur lang wilt opgaan in een meeslepend verhaal.
Afghanistan
