Hutten op het strand - Chapter 3

Jack is op jacht in de jungle, op zoek naar sporen, met zijn neus bijna tegen de grond. Hij vindt tekenen dat er hier zwijnen langskomen. Zijn haar is inmiddels langer en blonder dan toen ze op het eiland aankwamen en zijn rug zit vol sproeten en is verbrand. In zijn rechterhand heeft hij een scherpe stok en hij draagt alleen een korte broek en zijn messenriem. Hij is gefrustreerd dat hij nog niks gevonden heeft. Onder een boom vindt hij uitwerpselen, nog warm. Met zijn speer klaar sluipt hij verder. Hij vindt een pad, gevormd door de varkens. Hij hoort iets en met al zijn kracht werpt hij de speer. Mis, de varkens gaan er vandoor. Jack komt weer aan bij het strand, waar Ralph bij een soort bouwwerk van palmtakken en bladeren staat, een schuilplek die op instorten staat. Ralph hoort Jack niet wanneer deze om water vraagt. Wanneer Jack het opnieuw vraagt, schrikt Ralph ineens op en wijst hem het water.

Simon is met Ralph bezig met de schuilplaats, maar op dat moment zakt het dak in. Volgens Ralph zijn ze al dagen bezig en ze hebben net twee gammele hutjes af. Deze waar ze nu mee bezig zijn is een ruïne. De andere jongens gaan er steeds vandoor en doen vrijwel niks aan de hutjes, ondanks de afspraken die ze daarover hebben gemaakt bij een eerdere bijeenkomst.

Ralph klaagt over de bijeenkomsten. Ze praten twee keer per dag, zijn dan heel serieus, spreken af dat ze iets gaan bouwen. Na afloop werkt iedereen vijf minuten en daarna zijn ze er weer vandoor om te spelen of te jagen. Dat bevalt Jack niet. Ze hebben immers vlees nodig, zegt hij. Ralph zegt dat de andere jagers uren geleden al terugkwamen en toen zijn gaan zwemmen in plaats van werken. Jack zegt dat hij de jongens heeft laten gaan, maar dat hij door wilde gaan. Hij probeert de dwang om het varken op te jagen en te doden over te brengen. Op dat moment spreken zijn ogen meer dan woorden en laten blijken dat hij er gek van wordt. Ralph zegt dat hij nog niets gedood heeft en dat hij beter kan helpen met de hutjes. Jack blijft volhouden dat hij wil jagen, dat er vlees moet komen en hij wordt razend dat Ralph hem beschuldigt van het niet meewerken.

Ralph vraagt aan Jack of hij ook gemerkt heeft dat de kleintjes bang zijn, vanwege een droom. Het is duidelijk dat dit over het enge beest gaat waar de eerste dag commotie over was, maar Simon verandert snel het onderwerp door te stellen dat de kleintjes bang zijn alsof dit geen goed eiland is. Maar ze hebben dus hutjes nodig als een soort veilig thuis. Jack vertelt dat hij soms in de jungle het gevoel heeft, als hij alleen is, dat er de hele tijd iets achter hem is. Ralph reageert ongelovig. Jack zegt snel dat er waarschijnlijk niks achter zit, het is alleen een gevoel. Hij weet dus hoe de kleintjes zich voelen. Wanneer Ralph zegt dat gered worden nog steeds het belangrijkst is, zegt Jack dat hij dat ook graag wil, maar toch ook wel graag eerst een varken wil vangen. In zijn ogen was weer toon van ongeduld en gekte, en Ralph bekijkt hem eens kritisch.

Het vuur is nog steeds aan de gang op de berg, hoewel Jack dit niet belangrijk lijkt te vinden. Een kleine rookpluim rijst continue op. Op dat moment wordt de rook dikker, een teken dat er misschien een schip te zien is. Jack roept ineens ‘hebbes!’ en de anderen denken dat hij een schip ziet, maar hij heeft blijkbaar alleen een idee over hoe hij een varken kan vangen; over hoe ze er één kunnen besluipen als ze hun gezichten beschilderen. Ralph wordt woedend en vraagt zich af of Jack eigenlijk wel gered wil worden, alles waar hij over kan praten is varken, varken, varken!

Ralph zegt dat Simon wel altijd helpt. Jack biedt even later aan om ook een stukje mee te helpen voordat hij het water in gaat voor een bad. Van Ralph hoeft het al niet meer, maar wanneer ze bij de hutten aankomen is Simon nergens te bekennen. Ralph zegt dat Simon een beetje vreemd is en Jack stemt in, maar enigszins afwezig. Hij zegt dat hij, als hij gebadderd heeft, naar de andere kant van de berg gaat om te kijken of hij nog wat verse sporen kan vinden, ondanks dat de zon al bijna onder is. Als ze bij de poel aankomen zien ze dat Simon daar niet is, ook al dachten ze van wel. Simon was, nadat hij even had gekeken naar de pogingen tot hutjes, de jungle in gegaan. Hij plukt daar fruit voor de kleintjes, die er vaak zelf niet bij kunnen. Daarna gaat hij verder de jungle in. Hij komt bij een plek die wat opener is. Aan de rand groeit een soort aaneengewoven mat van klimplanten. Hier kruipt Simon achter, het is een soort klein schuilplekje. Hier blijft hij zitten tot het donker is.