Een blik op de dood - Chapter 9

Er verzamelen zich steeds meer donderwolken boven het eiland. De hitte drukt op alles neer en Simon ligt in zijn schuilplaats. Hij slaapt nu, en als hij na een tijd wakker wordt rolt hij om en staat eindelijk op. Hij kijkt nog een keer naar de heer van de vliegen, maar die zegt niks meer. Hij dwaalt doelloos door de jungle en fluistert tegen zichzelf. Hij komt bij de voet van de berg, waar de begroeiing minder wordt. Simon loopt omhoog, wankelt soms, maar hij geeft niet op.

Bovenop de berg ziet Simon de stof opbollen in de wind en dan gaat het wezen dat daar ineengedoken zit ineens rechtop zitten en kijkt hem aan. Simon verstopt zijn gezicht en gaat door. Hij zakt door zijn knieën en kruipt naar voren en dan ziet hij hoe het zit, de touwen, de parachute, het lichaam dat daar zit te vergaan. De geur ervan zorgt dat Simon’s maag zich omkeert op de rotsen. Dan maakt hij de lijnen los van de rotsen en kijkt naar het strand. De jongens lijken hun kamp verplaatst te hebben, weg van het beest. Ze moeten zo snel mogelijk weten wat het beest echt is! Simon wankelt van de berg af, zijn benen houden hem bijna niet meer.

Ralph en Piggy zijn bij de poel om te baden. Ralph plaagt Piggy door water naar hem te spuiten, maar Piggy is hier niet van gediend. Hij is geïrriteerd omdat hij hoofdpijn heeft van de warmte. Ging het maar gewoon regenen, dan zou het tenminste afkoelen. Ralph vraagt zich hardop af waar iedereen is en Piggy zegt dat ze allemaal naar het feestmaal van Jack zijn gegaan. Ralph zegt enigszins ongemakkelijk dat hem dat niks kan schelen, dat ze toch alleen maar doen alsof ze een stam zijn met die oorlogsverf. Piggy zegt dat ze misschien ook moeten gaan, alleen om te zorgen dat er niks gebeurt.

Ze kunnen het feestje al van veraf horen. Alle jongens op het eiland behalve Ralph, Piggy en Simon, zitten om het vuur waar het varken boven hangt te roosteren. De jongens hebben het naar hun zin en zitten al onder het vet van het varken; het eten is duidelijk al bijna klaar. Jack zit als een soort god op een groot houtblok, omringd door bergen vlees op groene bladeren, fruit en kokosnoten vol drinkwater. Als de groep Ralph en Piggy in het oog krijgt, vallen ze één voor één stil, tot Jack ze ook opmerkt. Hij staart ze een tijd aan en Ralph en Piggy willen weer weglopen. Plotseling komen twee van de jongens die aan het koken zijn aanrennen met vlees. Ze lopen tegen Piggy aan, die zich verbrandt en plotseling lijkt de groep weer één omdat ze met z’n allen lachen om Piggy. Iedereen voelt zich weer blij en normaal. Jack geeft opdracht om Piggy en Ralph wat vlees te geven.

Al etend lopen ze naar de rand van de groep met Jack. Het is inmiddels avond geworden. Geen mooie avond, maar een dreigende, met de opbouwende storm. Jack roept om drinken, wat hem door één van de jongens gebracht wordt. Hij heeft duidelijk macht weten te vergaren in deze groep. Jack roept de groep bij zich en vraagt hen wie er bij zijn stam komt. Ralph onderbreekt hem en zegt dat ze hem als leider hebben gekozen, maar dat de groep nu ineens achter Jack aanloopt omdat hij ze eten geeft. Jack roept dat Ralph daar zelf net zo schuldig aan is; hij heeft immers een afgekloven bot in zijn handen! Jack vraagt nog eens wie er bij zijn stam komt, want bij hem hebben ze tenminste plezier. De schelp telt niet bij hem en deze geeft Ralph dus ook geen macht. Ralph protesteert en begint nog zwakjes over het vuur, maar de jongens in de groep sluiten zich één voor één aan bij Jack’s stam. Piggy neemt Ralph bij de arm en neemt hem mee, voordat er problemen komen. Ze hebben hun vlees immers al gehad.

Ralph zegt nog dat er een storm komt en vraagt de groep wat ze willen doen zonder hutten. De groep wordt een beetje rusteloos, want de storm begint nu ook echt los te barsten. Het begint te regenen. Jack roept iedereen op om hun dans te doen en dit brengt de groep weer bijeen. Roger is weer het varken en de jagers pakken hun speren. Piggy en Ralph voelen ook de behoefte om bij dit schouwspel te horen. Op een gegeven moment is Roger niet meer het varken en is het midden van de cirkel leeg. De dans gaat door tot de bliksem weer inslaat. De kleintjes komen uit de jungle rennen en achter hen aan komt een struikelend wezen, dat ze aanzien voor het beest. Simon roept iets over een dode man op een heuvel, maar niemand hoort hem terwijl de cirkel om hem heen sluit. De jongens slaan, steken, bijten.

Dan breekt de regen los en de groep valt uit elkaar. Alleen het beest blijft liggen, zijn bloed al op het zand. Dan komt de parachute op de berg los. Deze zweeft van de bergtop naar beneden, over het strand. De jongens rennen schreeuwend alle kanten op. Dan waait de parachute over het strand heen, over het koraalrif, de zee in. Rond middernacht lost de storm op. Het ‘beest’ ligt nog steeds op het strand, zijn bloed verspreidt zich steeds verder. Het tij komt op en komt langzaam dichterbij Simon’s lichaam. Uiteindelijk wordt hij door het water opgetild en drijft uit naar zee.