De comeback van de hond in de gedragspsychologie

Ten tijde van de cognitieve revolutie in de wereld van de gedragspsychologie was er nog steeds bitter weinig belangstelling voor de mentale processen in het hondenbrein. Een van de grote namen en grondleggers van deze beweging is Griffin. In de meeste van zijn werken zijn geen verwijzingen naar honden te vinden. Zo'n instelling is in de context van tijd begrijpbaar omdat er in vroegere tijden nogal wat “hondenkunstenaars” waren geweest die ongelooflijk genoeg konden “praten” of “tellen” (zie bijvoorbeeld Pfungst, 1912; Grzimek, 1941). Nadat werd ontdekt dat dit ogenschijnlijk slimme gedrag verklaard kon worden door de hond die reageerde op de lichaamstaal van onderzoeker of eigenaar (bewust of onbewust), werden honden weggezet als onbetrouwbare onderzoeksobjecten en werden ze uit veel laboratoria simpelweg verbannen. Maar er is een positieve trend gaande: honden maken een comeback. Ze lijken hun plek te vinden in allerhande gedragsstudies: ethologen, vergelijkend psychologen, genetici, en vele anderen hebben de hond als onderzoeksontwerp ontdekt en er verschijnen steeds meer research papers met de hond als middelpunt. En vandaag de dag is de hond een van de voornaamste soorten gebruikt bij onderzoek naar dierlijke cognitie en genetische variatie van gedrag.