Update!

Na twee weken in Ghana kan ik nu mijn eerste blog posten! Het heeft even geduurd, maar het liep niet zo soepel met internet. Internet in internetcafés hield er mee op en er is bijna nergens wifi. Uiteindelijk maar internet op mijn telefoon gezet.

Toen we precies een week geleden aankwamen in het weeshuis, stormden de kinderen uit hun lokalen, wat lage muurtjes met een dak, naar ons toe. Ze zongen welkomsliedjes voor ons en knuffelden ons uiteindelijk helemaal plat. Ze zijn heel erg gedisciplineerd maar soms ook wel ondeugend. Als Moses, de directeur van het weeshuis, er niet is, gaan ze helemaal los. De meeste kinderen in ieder geval, er zijn ook een aantal kinderen die niks durven te zeggen. Een aantal is ook zo verschrikkelijk mager dat je ze niet durft op te pakken.

Vandaag waren ze allemaal heel erg blij omdat ze te horen kregen dat er, door ons, elektriciteit wordt aangelegd. Ze namen ons overal mee naar toe om te laten zien waar dan een lamp zou komen.

Het is nu al heel anders dan eerst, toen we net aankwamen in het weeshuis. Het wass heftig om te zien hoe ze leven: slapen met drie personen in een bedje, hebben geen douche en krijgen nauwelijks gezond eten.

Afgelopen weekend, nadat we een ochtendje met de kindertjes gespeeld hadden, liepen er twee jongetjes mee naar ons onderkomen, waar we eerst trouwens ook behoorlijk aan moesten wennen. Ze zagen een slang en gooiden meteen al stenen. Wij haden het idee dat de sland niet zo gevaarlijk was en deden er niks mee. De jongens gingen en kwamen een half uur later terug met hun teacher, een stok en een catapult. De slang was dus wel gevaarlijk en ze kwamen hem wel even voor ons doodmaken. In een keer sloegen ze hem dood en lieten hem aan ons zien. De slang werd meegenomen, naar een priester gebracht en zou daarna ritueel begraven worden. De kinderen zijn heel handig in het doodmaken van dieren. Of het een kakkerlak, muis of slang is, ze rennen er met z'n allen achteraan en willen hem allemaal het eerst hebben.

Zondag zijn we naar een strand geweest, vlak naast een studentenstad. We wisten dat het een studentenstad was en hadden er ook iets meer van verwacht, net als van Accra. We gingen er eigenlijk vanuit dat tusen de armoeden hier ook een rijkere kant zou zijn. Maar ook de grote steden zijn arm, zonder enig rijk of westers element.

Kortom, het is een geweldige ervaring en ik heb ook echt het idee dat we iets nuttigs doen. Het is niet alleen maar genieten, maar er zitten ook zware momenten bij.

Ik zie er nu al tegenop dat ik afscheid moet nemen van de lieve kinderen die mijn hart hebben gestolen!

Hopelijk kan ik snel wat foto's posten!

Liefs