NVOG richtlijn - Geneeskunde - Vroeggeboorte

De belangrijkste oorzaak van neonatale mortaliteit en morbiditeit in Nederland is de spontane vroeggeboorte. Vaak speelt een infectie een doorslaggevende rol bij de spontane vroeggeboorte. Onder vroeggeboorte wordt een amenorroeduur onder de zevenendertig weken verstaan. Een behandeling met antibiotica kunnen de complicaties door vroeggeboorte die aan infectie is gerelateerd in een aantal gevallen verminderen.

Medicijnen

Bij een spontane dreigende vroeggeboorte is een preventieve behandeling met antibiotica niet geïndiceerd. Het gebruik van antibiotica is wel geïndiceerd indien er sprake is van GBS-dragerschap of indien er tekenen zijn van een infectie. Bij een zwangerschapsduur van drieëntwintig weken en vijf dagen en het eind van de zwangerschap voor vierendertig weken wordt verwacht, dient een kuur corticosteroïden gegeven te worden. Een kuur corticosteroïden kan neonatale sterfte, RDS en intraventriculaire bloedingen bij de pasgeborenen voorkomen. Het toedienen van herhaalde kuren met corticosteroïden wordt afgeraden. Ook het toedienen van preventieve antibiotica langer dan vierentwintig uur wordt afgeraden. Magnesiumsulfaat heeft een neuroprotectief effect, hierdoor wordt magnesiumsulfaat bij vrouwen met een spontane vroeggeboorte voor de tweeëndertig weken geadviseerd.

Counseling

Indien er sprake is van een dreigende vroeggeboorte is het belangrijk dat de ouders zorgvuldig worden geïnformeerd over de prognose van het kind. Deze counseling moet worden toegepast op de betreffende ouders. De counseling wordt verricht door de kinderarts of door de gynaecoloog-perinatoloog. Als de spontane vroeggeboorte heel waarschijnlijk is, moet deze counseling worden verricht. Het is belangrijk dat beide ouders bij de counseling worden betrokken en dat er hiervoor voldoende tijd wordt ingelast.