Mijn interview met Raechel Nakato, lokale vrijwilliger bij Lwengo

Name: Raechel Nakato
Age: 26
Family: 8 zussen and 5 broers

Raechel heeft een dochter Audrey, zij is vier jaar oud en zit in de kleuterklas. Rachel is single en studeert nog. Ze studeert Human Resource Management aan de Kampala Universiteit. Qua werk is ze volop actief bij Lwengo als vrijwilligster. Ze is daar terecht gekomen door haar oudere zus Rita (de manager van Lwengo) Ze vertelde me dat het werk haar niets betaald maar ze vind het belangrijker om een hart te hebben voor het helpen.

Raechel is nu een jaar actief als vrijwilligster. Lwengo heeft in de loop der jaren meer dan 100 vrijwilligers gehad. Ze zoeken naar mensen die hulp nodig hebben. Ze proberen beide communities te blijven verbeteren. Als voorbeeld geeft ze de gehandicapte kinderen. Zij konden eerst nooit weg van hun eigen huis maar nu kunnen ze al naar school en kunnen ze wat leren en zijn ze vrolijker. Het werk gaat nooit vervelen zegt Rachael, maar in de toekomst ziet ze liever een baan als manager van een groot bedrijf die mensen helpt die het nodig hebben.

Ook vroeg ik haar wat zij het verschil vond tussen Ugandese mensen en Nederlanders. Ze was van mening dat Nederlandse mensen emotioneler waren. Verder hebben we het gehad over wat ze van de vrijwilligers vond die ze tot nu toe heeft gehad. Ze vertelde me dat er een groep was van 48 vrijwilligers waarvan maar 1 amerikaans was en de rest alleen nederlanders. Allemaal waren ze anders vertelde Rachael, er waren zelfs vrijwilligers bij die helemaal niets wilden doen. Ze waren lui en klaagde alleen maar over het eten. De meeste vrijwilligers klagen over het eten omdat je elke dag hetzelfde krijgt ze vinden het op den duur saai worden. Gelukkig houden ze wel van het fruit zei Rachael. Ik vroeg aan Racheal wat ze - de ugandese en locals -van ons vonden. Ze zei dat ze het op prijs stelt dat we laten zien dat wij hen cultuur ook belangrijk vinden ookal worden we ziek of krijgen we heimwee. Ze vind dat de vrijwilligers zich nergens voor schamen.

De lokale jongens gaven ons zoveel aandacht terwijl ik bij de kapper zat ik wilde wel eens weten hoe dat nu eigenlijk zat en dat heb ik dus ook gevraagd, dit was haar antwoord. Ze willen jullie gedrag zien hoe jullie doen en hoe jullie praten. Ook willen ze heel graag een blank meisje als vriendin hebben. De kinderen vonden jullie ook erg leuk ze vonden jullie vriendelijk en jullie gaven ze altijd aandacht als jullie ze zagen.

Als laatste vroeg ik Rachael wat men van mij persoonlijk vond. Rachael vertelde dat, de mensen in het dorp mij vaak onbeleefd vonden dat ik een attitude had, dat is natuurlijk helemaal niet leuk om te horen. Ze dachten dat ik hun gewoon ronduit negeerde. Rachael heeft verschillende keren aan men moeten uitleggen dat ik geen ugandees meisje ben maar eigenlijk ook een mzungu. Dat ik niets van de taal begreep en echt niet onbeleefd wilde zijn. Gelukkig vatte men dat altijd goed op en was hun eerste indruk totaal verdwenen en werd ik van alle kanten omhelst.

Het was een super leuk interview om te doen en Rachael stond open voor alle vragen. Als er een groep was wilde ik ook het liefste bij haar want met haar kon ik het echt heel goed vinden. We hebben helaas nog geen mail contact gehad maar dat zullen we binnenkort vast gaan doen. Dit was mijn interview met een lokale jongeren.