Artikelsamenvatting bij Negative parental attributions mediate associations between risk factors and dysfunctional parenting: A replication and extension van Beckerman e.a. - 2018

Waarom is het belangrijk om de etiologie van kindermishandeling te onderzoeken?

Wereldwijd zijn miljoenen kinderen het slachtoffer van kindermishandeling en verwaarlozing. Hierdoor ervaren veel van deze kinderen ernstige gevolgen zowel op korte als op langere termijn, met een verhoogd risico op lichamelijke, psychische en gedragsproblemen. Om dergelijke problemen op latere leeftijd te voorkomen, is het belangrijk om de etiologie van kindermishandeling te onderzoeken. Volgens het SIP-model (Social Information Processing) zijn negatieve attributies van ouders belangrijke voorspellers van latere disciplinaire maatregelen en mogelijk hard of gewelddadig ouderschap. Ouders die het kind verantwoordelijkheid en vijandige bedoelingen toeschrijven en het gedrag als ernstiger en fouter beoordelen, lopen risico op kindermishandeling. Bovendien zijn onevenredig hoge kindgerelateerde verwachtingen, een positieve houding ten opzichte van fysieke discipline, hoge stressniveaus en de ervaring van kindermishandeling door hun eigen ouders, potentiële risicofactoren voor negatieve attributies. We ontdekten dat de associatie tussen de huidige ervaring met opvoedingsstress en harde en beledigende discipline werd gemedieerd door negatieve ouderlijke attributies. Dergelijke associaties werden niet gevonden voor de andere stressfactoren of voor mishandeling in de kindertijd.

Op welke wijze hebben ouderlijke attributies invloed op het risico op kindermishandeling?

Ouderlijke attributies worden gedefinieerd als de interpretatie en evaluatie van het gedrag van het kind door de ouder. Het SIP-model stelt dat oordelen over kindergedrag van ouders die risico lopen op kindermishandeling, zowel kwantitatief als kwalitatief verschillen van oordelen van ouders zonder een dergelijk risico. Risico-ouders rapporteren niet alleen meer negatief gedrag van kinderen in dagelijkse situaties, ze vertonen ook verschillen in evaluaties en toeschrijven van intentionaliteit van gedrag van kinderen in vergelijking met andere ouders. Ouders die risico lopen op kindermishandeling, kunnen het ondeugende of onhandige gedrag van kinderen vaker associëren met interne en stabiele kenmerken van het kind en vijandige bedoelingen (bijvoorbeeld: "hij heeft de limonade gemorst omdat hij me terug wil pakken"). Van deze ouders wordt ook verwacht dat ze minder goed in staat zijn om alternatieve verklaringen voor het gedrag van het kind te bedenken (bijvoorbeeld: "hij heeft de limonade gemorst, omdat hij te jong is om de beker recht te houden"). Als gevolg hiervan zullen ouders die risico lopen op kindermishandeling het kind meer verantwoordelijkheid toeschrijven en het gedrag van het kind als ernstiger, fouter en meer verwijtbaar beoordelen in vergelijking met andere ouders, wat op zijn beurt het risico verhoogt dat disfunctionele opvoedingsstrategieën worden gevolgd. 

Men denkt dat stress de copingvaardigheden van een individu beïnvloedt, wat resulteert in automatische en rigide in plaats van gecontroleerde en flexibele informatieverwerking. Bij automatische verwerking zullen ouders minder snel rekening houden met situationele informatie. Als gevolg hiervan zijn ouders minder in staat om het gedrag van het kind in de context te begrijpen en zullen ze het kind meer verantwoordelijkheid toeschrijven en het gedrag van het kind als meer verkeerd beoordelen.

Wat is nieuw aan de benadering van het huidige onderzoek?

Een groot aantal onderzoeken heeft de veronderstelde verschillen bevestigd in de attributies door ouders van ouders die risico lopen op misbruik of ouders die misbruik maken, versus ouders met een laag risico en niet-misbruikende ouders. Veel minder onderzoek heeft ouderlijke attributies onderzocht in relatie tot huidige stress en kindermishandeling, en de mogelijke bemiddelende rol tussen risicofactoren en hard en gewelddadig ouderschap. In de vorige studie werd onderzocht waarin ouderlijke attributies werden onderzocht als een mogelijk mediërend mechanisme tussen dagelijkse stressoren (zoals lage SES, partnergerelateerde stress en opvoedingsstress), de geschiedenis van de ouder van kindermishandeling en hard en gewelddadig ouderschap in een algemene populatie steekproef. Negatieve attributies van ouders medieerden de associatie tussen de huidige ervaring met opvoedingsstress en harde en beledigende discipline. Dit suggereert dat het type stress dat ouderlijke attributie beïnvloedt, vrij specifiek kan zijn voor stressoren die direct verband houden met het kind of met het ouderschap. Verschillende beperkingen van deze studie roepen echter vragen op over de robuustheid van deze resultaten. Echter was de steekproef van dit vorige onderzoek erg klein. Het doel van de huidige studie is om de vorige studie te repliceren met een grotere steekproef, en om de bevindingen uit te breiden door ook vaders te betrekken, met behulp van een extra risicofactor (dat wil zeggen een algemeen risico op kindermishandeling), en inclusief geobserveerd ouderschap naast de vragenlijst. gegevens.

Welke methodes zijn toegepast in de huidige studie?

Aan dit onderzoek deden 105 gezinnen mee. Gegevens zijn verzameld tijdens een reeks huisbezoeken, waarvan de eerste twee relevant zijn voor het huidige onderzoek. De verzamelde gegevens bestaan uit informatie over de sociaal-economische status, ouderlijke stress, stress tussen de ouders onderling, verwaarlozing, het risico op kindermishandeling, de mate van harde discipline in de opvoeding, negatieve ouderlijke attributies, en observaties. 

Wat zijn de resultaten van de huidige studie?

Voor zowel moeders als vaders waren meer negatieve attributies gerelateerd aan meer opvoedingsstress en meer harde en gewelddadige discipline. Moeders die meer partnergerelateerde stress rapporteerden en hoger scoorden op het risico van kindermishandeling, uitten ook meer negatieve attributies. Ouderschapsstress was positief geassocieerd met hard en beledigend ouderschap voor zowel moeders als vaders. Voor moeders was partnergerelateerde stress ook positief gecorreleerd met hard en gewelddadig ouderschap; terwijl voor vaders familie SES negatief correleerde met hard en gewelddadig ouderschap. Familie SES was positief gerelateerd aan ondersteunende aanwezigheid voor zowel moeders als vaders. Familie SES was negatief gerelateerd aan het risico op kindermishandeling van vaders. Alle andere risicovariabelen (d.w.z. partnergerelateerde stress, opvoedingsstress, kindermishandeling en risico op kindermishandeling) waren positief gecorreleerd voor vaders en moeders, behalve de opvoedingsstress van vaders met de ervaringen van vaders met mishandeling in de kindertijd en met het kind van vaders misbruik risico. Wat betreft de achtergrondvariabelen (zoals leeftijd ouder, leeftijd kind, geslacht kind, aantal kinderen), was de leeftijd van het kind positief gerelateerd aan zowel negatieve attributies van de vader als harde en beledigende discipline gerapporteerd door de vader, dus werd het toegevoegd als covariate in daaropvolgende mediatieanalyses.

Welke factoren bleken volgens de huidige studie invloed te hebben op de relatie tussen ouderlijke stress en harde disciplinaire opvoeding?

Ouderschapsstress, partnergerelateerde stress en misbruikrisico waren individueel gerelateerd aan disfunctioneel ouderschap door negatieve attributies voor moeders. Niet alle indirecte effecten waren volledige mediatie-effecten zoals gevonden in onze vorige studie. Wat betreft hard en gewelddadig ouderschap werd partiële bemiddeling gevonden voor de risicofactoren opvoedingsstress en partnergerelateerde stress. Dit geeft aan dat de relatie tussen de risicofactoren en hard en gewelddadig ouderschap niet volledig werd verklaard door negatieve attributies. Bovendien waren, in tegenstelling tot onze verwachtingen, SES en kindermishandeling niet gerelateerd aan ouderlijke attributies.

Om de verschillende soorten stressoren die ouderlijke attributies beïnvloeden te begrijpen, werpt onze studie bovendien enig licht op overeenkomsten en verschillen in ouderlijke attributies tussen moeders en vaders. Rekening houdend met hard en gewelddadig ouderschap, was er voor zowel moeders als vaders een indirect effect van opvoedingsstress via negatieve ouderlijke attributies. Voor ondersteunende aanwezigheid werd dit indirecte effect alleen gevonden bij moeders. Rekening houdend met partnergerelateerde stress en het risico op kindermishandeling, werd een indirect effect op disfunctioneel ouderschap via ouderattributies opnieuw alleen gevonden voor moeders.

Welke aanbevelingen doet het huidige onderzoek voor de toekomst?

Samen met onze eerdere studie leveren deze replicatie en uitbreiding aanvullend bewijs dat de effecten van stress (met name opvoedingsstress) op verschillende aspecten van negatief ouderschap (zoals hard en gewelddadig ouderschap, en niet-ondersteunend) (gedeeltelijk) kunnen worden verklaard door negatieve attributies van ouders. Daarom bevelen wij aan dat interventies die gericht zijn op het voorkomen of verminderen van kindermishandeling ook gericht zijn op negatieve attributies van ouders.

BulletPointsamenvatting bij Negative parental attributions

• Het primaire doel van de huidige studie was om onze eerdere studie te repliceren waarin werd gevonden dat negatieve attributies van de moeder de associatie tussen opvoedingsstress en harde en beledigende discipline mediëren. Daarnaast hebben we deze associatie bij vaders onderzocht en observationele opvoedgegevens toegevoegd.
• Tijdens twee huisbezoeken werden moeders en vaders geobserveerd met hun kinderen, vragenlijsten ingevuld en de Parental Attributions of Child Behavior Task ingevuld.
• Net als in onze vorige studie, medieerden negatieve attributies van ouders de relatie tussen opvoedingsstress en zelfgerapporteerd hard en gewelddadig ouderschap voor zowel moeders als vaders. Voor moeders werd dit mediatie-effect ook gevonden in de relatie tussen opvoedingsstress en lagere niveaus van geobserveerd ondersteunend opvoeden in een uitdagende disciplinaire taak.
• Bovendien werd de relatie van partnergerelateerde stress en misbruikrisico met hard, misbruikend en (laag) ondersteunend ouderschap ook gemedieerd door negatieve attributies van de moeder. Wanneer opvoedingsstress, partnergerelateerde stress en misbruikrisico in één model werden bestudeerd, bleef alleen opvoedingsstress significant.
• De resultaten worden besproken in termen van het belang van het richten op ouderlijke attributies voor preventie- en interventiedoeleinden in gezinnen die stress ervaren.

TentamenTickets bij Negative parental attributions

• Teken een blokkenschema met aan de ene kant ouderlijke stress en aan de andere kant harde en disciplinaire opvoeding. Er tussen schrijf je negatieve attributies. Dit blokkenschema stelt een mediatie model voor. 
• Maak onder dit mediatie model een lijstje van de significante factoren die van invloed zijn op de relaties binnen dit schema.