de tijd vliegt..

In de 21 jaar dat ik nu al op de aardbodem sta heb ik nog niet zoveel gave dingen gedaan als in de afgelopen vier dagen.
Donderdag begonnen we met een onwijs gave cape point toer met onze vriend Leon, hij is taxichauffeur en heeft ons de afgelopen twee weken al overal heen gebracht. Vandaag heeft hij ons voor 400R de hele dag rond gereden langs alle bijzondere plekken in de Westkaap, van de bay harbour market in houtbay, langs de pinguïns, zeeleeuwen en kamelen tot aan het zuidelijkste puntje, Kaap de goede Hoop. En niet te vergeten Cape Point (de plek waar de Indische en Atlantische oceaan zich kruisen) met uitzichten die je normale alleen op ansichtkaarten tegen komt.
Ps. 400R is 27 euro, hiervoor zou ik in Nederland, zuid-limburg nog niet uit zijn.

Nadat Caro en Sandra ons vrijdagmiddag na een ochtend op het project mee hadden gesleurd voor onze eerste keer sushi (all you can eat for 99 rand, 7 euro), begonnen we aan onze klim naar de top van Lions Head (de plek die op de ‘places to see before you die’ lijst staat kunnen we niet overslaan). Met 30 graden, lange broeken, een rugzak en te gevulde buiken kwam het einde maar niet dichterbij.. en die blije gezichten van mensen die de berg afkomen helpt ook niet echt. Na 1,5 uur afzien waren we eindelijk ‘on top of the world’, die paar liters uitzweten was zeker de moeite waard, wat een gave uitzichten, maar eer we boven waren was de zon alweer bijna onder en konden we aan de weg terug beginnen, met zaklampen en in het donker. Een tweede klim naar Lions head, met volle maan en nog betere zaklampen staat dus nog op de planning.

Na al twee vermoeide lange dagen vertrokken we zaterdag op safari, na een rit van zo een 8 uur, kwamen we samen met de 10 andere meiden aan in Oudtshoorn. Hier werden we meteen tussen de olifanten gedropt en konden we ze ‘knuffelen’, voeren en een ritje maken. WAUW wat een machtig mooie enorm grote dieren. Hierna zijn we naar een wildlife ranche gegaan en de volgende dag begonnen we met een ostrich farm, waarbij ik de uitverkorene was om struisvogel te rijden, ofja eerder racen, die dieren rennen 70km/u en na nog geen 60 meter vloog ik eraf. Hierna was het eindelijk zo ver, de safari! Met zijn twaalven hebben we in een grote truck zo een 2,5 uur door de prachtige landschappen gereden op zoek naar wilde dieren, en yes, we hebben ze gezien.. olifanten, giraffen en zebra’s en leeuwen op minder dan 10 meter afstand. Heel erg gaaf, en zeker voor herhaling vatbaar. Na een lekkere lunch sloten we het weekend af met een lions walk, alle anderen hadden een beetje angst voor de leeuwen, waardoor wij gedurende 45 minuten op een paar centimeter afstand vooraan konden lopen. Ik vergat bijna dat ik tussen twee wilde leeuwen instond maar toen ik over het hoofd aaide en door mijn knieën ging werd er meteen ingegrepen door de supervisors die ze met stokken in toom hielden. Ook als ze vlees roken dan merkte je wel dat je niet gewoon een hond uit liet. Een hele mooie ervaring en het weekend vloog om, net als de andere drie weken die we nu al hier zijn..

Over twee weken zit het vrijwilligerswerk er al weer op en hebben we maar meteen een Garden Route tour langs de kust richting Port Elizabeth geboekt van vijf dagen. Nu mentaal voorbereiden op de hoogste bungee ter wereld die erbij zit, 216 meter aiai… ik ben al een paar keer midden in mijn droom, waarin ik net van de brug spring, wakker geschrokken.

Op het project hebben we het ook nog steeds naar onze zin, de kinderen beginnen ons steeds meer als teacher te zien en we weten steeds beter waar we ze kunnen ondersteunen en helpen bij de dagelijkse dingen in de pre-school. Het hoofd van de creche vroeg ons of we wandschilderingen wilden maken, toen we hieraan wilden beginnen gaven ze ons uitgedroogde harde kwasten, perfectionist Ellen zag dit niet zitten.. als we het doen, doen we het goed! Dus op naar de stad, hier hebben we nieuwe verfkwasten gekocht voor de school van het geld dat we van Plus Dennis en Jolanda hadden mee gekregen. Omdat het s’ochtens nog niet zo heel warm is, zijn we de ochtenden nu voornamelijk bezig met het maken van de wandschilderingen. Nog maar twee schilderingen te gaan! Ze worden echt heel mooi☺! Ik zal snel wat foto’s uploaden van onze creaties.

Met de namen van de kinderen gaat het inmiddels al heel erg goed, alle baby’s en peuters weten we bij naam te noemen. Sommige hele kleintjes kunnen zelfs al mijn naam onthouden, ondeugende Joshua van 2 jaar zag zijn middagdutje niet zo zitten: No, No Ellen!! Honderd kleuters is nog een heel karwei, de meisjes hebben allemaal kroes haar en vlechtjes. Na een middag weet je de naam van het meisje in het rode jurkje, maar de volgende dag kun je weer opnieuw beginnen…

Wat ik ook niet meer zal vergeten is het moment dat er een klein meisje naar me toe komt met de vraag: ‘teacher, did you put suncream on your hair??’ Vlak ervoor hadden ze namelijk een les ‘at the beach’ gehad, waar ze leerden hoe en waar je suncream smeert, en dat suncream op je haren smeren niet de bedoeling is want daar wordt je haar wit van. Heer-lijk die mupkes!

Verder is het echt enorm wennen aan de manier van omgang met de kinderen. De kids krijgen geregeld een mep, en aangezien de groepen groot zijn en de teachers het druk hebben, komt het vaak voor dat de verkeerde kinderen een mep krijgen. Doordat wij overal een beetje een oogje in het zeil kunnen houden, hebben we nu wel door wie de echte stouterds zijn. Waar ik echt van schrok was het moment er plots een meisje begint te huilen tijdens het verven, de teacher loopt erheen en vraagt: who did it? Het kind wijst iemand aan en zonder dat de teacher dus precies weet wat er was of wie het echt gedaan heeft pakt ze het in haar ogen ‘boosdoenende’ kind vast en zegt tegen de huilende: ‘hit her back, hit her back’. Schreeuwen en slaan wordt in Nederland echt afgeleerd, terwijl ik hier het idee krijg dat het een soort van aangemoedigd wordt.
Heel erg om te zien, dat een kindje geslagen wordt terwijl ik zag dat het een ander kind was die pestte.
Terwijl er in de schoolregels van ‘happy tots’ staat dat er niet op de kinderen gescholden mag worden gebeurd dit eigenlijk de hele tijd. Na 3 weken ben ik nu wel gewend aan de hardhandigheid van de teachers, maar het was even schrikken in het begin. Maartje en ik keken elkaar geregeld aan als er iets gebeurde wat in onze ogen echt niet normaal was.
Daarentegen staan we nog steeds versteld van hoeveel de kinderen kunnen, een driejarige is hier net zo zelfstandig als een twaalfjarige in Nederland. Mijn mond viel open toen een jongetje opstond om buiten de dweil te pakken nadat hij zijn drankje had opgestoten.
Ze blijven me verbazen die kleintjes!

Voor ons gevoel kent de zuid-afrikaanse bevolking het begrip ‘niet lusten’ niet. Ik eet veel, maar als we vertellen dat we iets niet eten dan worden we aangekeken alsof we van een andere planeet komen. Ook op onze creche eten alle kinderen alles, hoe groen en gezond het er ook uit ziet, ieder bordje wordt afgelikt.
Eten weggooien is hier ook echt een NOT DONE, dat hebben we inmiddels wel meegemaakt. De eerste week werden we door de teachers van ‘Happy Tots’ meegenomen om de fastfood specialiteit ‘Gatsby’ van Kaapstad te proeven. Het Broodje gevuld met vlees, frieten, sla en andere vettigheid was zo lang als onze arm.. je kunt je dus wel voorstellen dat we na een aantal happen helemaal nokkie vol zaten. Nadat ik mijn overige deel weggooide gingen ze uit hun plaat, dat had ik niet mogen doen… dat is eten! Alles wordt hier gegeten, net als een appel, inclusief klokhuis. Onze hostbroer vertelde dat iedereen hier opgroeit met het idee dat je het moet eten, omdat er niks anders is. Als je zoiets hoort weet je pas hoe blij we mogen zijn dat we in een ander continent zijn geboren.

Ik heb nog veel meer verhalen te vertellen maar die zal ik bewaren voor een volgende keer.

Een hele dikke kus uit het warme Kaapstad

Add this content to my World Supporter Magazine

Contributions

Comments

Blog of ellenmarshal

Access level of this page

  • Public
  • WorldSupporters only
  • JoHo members
  • Private