Van problemen naar mogelijkheden?

Ik merk het dagelijks: hoe mijn hoofd vrijwel automatisch schiet naar wat er mis kan gaan. Naar wat ontbreekt, wat ingewikkeld is, wat ik nog niet weet.

Ik wil iets ondernemen, iets nieuws starten, een knoop doorhakken, ergens tijd voor maken. En voor ik het doorheb, komen de vragen al op:

• Maar wat als het niet lukt?
• Waar moet ik de tijd vandaan halen?
• Wat als het vooral gedoe oplevert?

Het gebeurt subtiel en snel. Een idee of verlangen dat eerst helder was, raakt overschaduwd door mitsen en maren. Mijn aandacht verschuift naar risico’s, naar problemen die voorkomen moeten worden. En ik merk hoe ik stilval. Alsof iets in mij zegt: blijf maar waar je bent, hier is het veilig.

Toch weet ik inmiddels dat juist dit de momenten zijn waarop ik mezelf iets anders mag aanreiken. Niet streng of corrigerend, maar uitnodigend.

Wat als ik nu eens denk in mogelijkheden? Wat zou er wél kunnen? Wat is een kleine stap, een richting, een opening?

Vaak komt er dan iets in beweging. Ik zie weer ruimte, krijg zin om te puzzelen, voel opnieuw waar het eigenlijk om ging. Niet omdat alles ineens opgelost is, maar omdat ik weer vooruit kijk in plaats van vast te lopen.

Wat er in mediation vaak gebeurt

In mediation zie ik hetzelfde patroon terug. Iemand wil verder, wil verandering, maar vrijwel direct dienen de bezwaren zich aan:

• Ze snapt me toch niet.
• Het zal nooit anders worden.
• Als ik dit zeg, escaleert het weer.

De wens om iets te veranderen is er wel degelijk, maar het hoofd vult zich met tegenargumenten. En dan stokt het. Niet omdat het onbelangrijk is, maar juist omdat het belangrijk is. Omdat het spannend is, soms kwetsbaar.

Op zulke momenten helpt het om even afstand te nemen. Te erkennen wat ingewikkeld is, en daarna ruimte te maken voor een andere vraag: wat is er nú mogelijk?

Niet als trucje, maar als eerlijke heroriëntatie. Wat wil je eigenlijk? Wat kun je op dit moment doen? Wat is wél beschikbaar?

En dan verschuift er iets. De energie komt terug, de blik verruimt. Iemand herinnert zich de bedoeling, de richting, de reden waarom dit ertoe doet. In plaats van te blijven hangen in alles wat niet kan, ontstaat er weer contact met jezelf, met de ander, met het doel waarmee je ooit begon.

Het is iets wat ik mezelf blijf herinneren. Dat beweging soms klein is. En dat er altijd iets is dat wél kan.