Wachelend en koffieleutend naar het wereldwonder

Na alle verbaasde reacties dat ik hier al twee maanden ben en de grote trots van Peru nog steeds niet heb bewonderd, was het dit weekend tijd voor ons bezoek aan Machu Picchu! De mogelijkheid om ongeorganiseerd op pad te gaan leek in dit geval onmogelijk, dus eigenlijk had ik me al een tijdje geleden neergelegd bij het vooruitzicht dit keer wél in grote groepen achter een gids met vlaggetje aan te moeten lopen, in tegenstelling tot mijn zeer geslaagde tripjes naar het Titikakameer en de jungle. Niets bleek echter minder waar, want we vonden ‘RESPONSible travel’! ‘RESPONSible travel’ is een klein reisbureau, dat erop gericht is om duurzaam toerisme in de regio te stimuleren. Bij RESPONS kun je als toerist terecht voor allerlei duurzame producten, maar ook voor culturele trekkings, duurzame accommodaties, educatieve reizen en souvenirs. Eén van de treks die ze de afgelopen jaren hebben ontwikkeld is de koffieroute, een meerdaagse wandelroute met als eindpunt Machu Picchu. Tijdens de tocht leer je van lokale koffie-experts alles over het productieproces van koffie: van struik tot lekker bakkie leut! Bovendien verblijf je bij deze families, waardoor je veel dichterbij de cultuur komt dan bij de meeste treks (waar men overnacht in tenten of hostels) en de families ook financieel worden gesteund in hun activiteiten. Als poging tot fairtrade toerist, als wandelaar en als echte koffieliefhebber leek mij deze tocht wel wat voor mij. :) Vandaar dat we op vrijdagochtend bepakt en bezakt in een busje richting Santa Maria stapten. Terwijl onze gids de stemming er goed in bracht met verschrikkelijk slechte grappen en vals gezang, genoten we van het uitzicht en het enorme wolkendek dat zich tussen de bergen boven de hoge jungle had verzameld. Onze zeer fanatieke chauffeur had de vaart er goed in en dat had nogal weerslag op mijn gemoedstoestand... Nog bijkomend van een hevige voedselvergiftiging twee dagen voor vertrek, was het extreme gehobbel door de bergen en het gesjees door de scherpe haarspeldbochten voor mij iets te veel, waardoor ik enorm slap, misselijk en duizelig aan onze prachtige, driedaagse trek begon. Tijdens het wandelen zagen we steeds meer koffiestruiken en na bijna drie uur lopen kwamen we uit bij de prachtige lodge van Alejandro, onze eerste koffiespecialist en gastheer. Na een uitgebreide lunch met de typisch Peruaanse quinoasoep, avocado en brood, een heerlijke salade en tot slot uiteraard een sterke bak koffie, kon het leerproces beginnen. Alejandro bracht ons een dienblad met gewassen en gedroogde koffiebonen. In het algemeen verkoopt hij de bonen in deze vorm, waarna koffiefabrikanten ze zelf roosteren en malen. Eén van de grotere afnemers van deze regio is Max Havelaar. Dit is een fairtrade koffiekeurmerk dat consumenten en bedrijven de mogelijkheid biedt om kleine producenten in ontwikkelingslanden te helpen een betere plek te verwerven in de handelsketen, opdat zij kunnen leven van hun werk. Max Havelaar zet zich in om te werken aan het achtste Millenniumdoel – en daarmee de overige zeven! Dit doel geeft aan wat de rijke landen moeten doen en laten om de andere Millenniumdoelen dichterbij te brengen: om een gezonde en duurzame economie op te kunnen bouwen, moeten ontwikkelingslanden een eerlijke kans krijgen. Een eerlijk handelssysteem is daarom prominent onderdeel van het achtste Millenniumdoel. Het keurmerk neemt het op voor mensen die in de marge worden gedrukt, garandeert productie met respect voor het milieu en zorgt dat er eerlijke prijzen worden betaald. Dat stelt boeren en arbeiders in ontwikkelingslanden in staat zelf het heft in handen te nemen en te werken aan een betere toekomst. Deze bonen waren echter niet bedoeld voor de verkoop, maar voor ons! Vandaar dat we de schilletjes eraf haalden, de bonen roosterden op het houtvuurtje in het keukentje en ze vervolgens maalden in het kleine molentje van deze koffiefabriek. Na een lekker kopje van eigen hand, ging ik nog voor het eten naar bed, in de hoop me morgen wat beter te voelen... Ik moest me er snel overheen zetten dat dat niet echt het geval was, want het was tijd voor een wedstrijd! We gingen koffiebonen plukken in de plantage van Alejandro, bovenop de berg. Nadat we de gekleurde, Peruaanse doeken als een rugzak om ons hadden geknoopt en onze specialist had uitgelegd welk bonen we mochten oogsten, kon de wedstrijd beginnen. Heerlijk gedachteloos plukten we ruim een half uur, waarna het tijd was om de balans op te maken. Helaas was ik in deze zwakke toestand niet in staat om de hoofdprijs in de wacht te slepen, maar met mijn tweede plaats was ik ook al behoorlijk content. :) Na het plukken begonnen we aan de wandeling richting Enrique’s huis, waar we zouden leren hoe de bonen verder worden verwerkt tot het gedroogde product zoals Alejandro ze gisteren aan ons opdiende. We liepen voornamelijk bergaf, tot we ons op hetzelfde niveau als de rivier bevonden. Daar was het tijd voor een heerlijk verfrissende duik, want met onze backpacks op de rug en in de warmte van de hoge jungle hadden we het zweet inmiddels behoorlijk op ons voorhoofd staan. Na deze heerlijke pauze duurde het niet heel lang meer tot we alweer aan de volgende ontspanning toe waren. Na nog een prachtig stuk wandelen en een kabelbaantje over de rivier heen, kwamen we namelijk aan bij thermale baden. In de open lucht en in heerlijk warm water genoten we van de prachtige omgeving, waarna we het laatste stuk naar onze volgende lodge per taxi aflegden. Na wederom een uitgebreide lunch was het tijd om de voetjes voor de derde keer vandaag in het water te steken! De koffiebonen moesten namelijk meerdere keren worden gewassen, om de jelly er vanaf te krijgen. Nadat onze gids het droogveld nog even als hinkelpad had gebruikt, spreidden we de bonen uit om hier voor een paar dagen te liggen drogen. Na het eten kropen we vervolgens snel onze bedjes in, want de volgende dag zouden we vroeg vertrekken. De derde wandeldag zou namelijk de langste worden en onze gids had nog niet zo veel vertrouwen in mijn snelheid... Dat was op zich niet onterecht, want ik voelde me nog steeds niet fit. Het laatste stuk zouden we vandaag per trein afleggen, dus we moesten zeker weten dat we op tijd aan zouden komen. Vandaar dat we na wederom een goede nacht slaap in behoorlijk luxe kamers onze tassen weer op de rug hesen en begonnen aan een drie uur lange klim naar de top van de berg. We wisten waar we het voor deden: vanaf het hoogste punt zouden we voor het eerst zicht hebben op het wereldwonder! Wachelend volgde ik de rest naar boven, want mijn benen hadden steeds minder puf... Het uitzicht was al het gewachel echter dubbel en dwars waard: WAUW! Van grote afstand zagen we waar we ons morgen zouden bevinden en met de megazoom op onze camera’s konden we de poppetjes zelfs al zien lopen. Het is zo bijzonder hoe Machu Picchu is gesitueerd: bovenop een ontzettend steile berg, waardoor het lijkt of het onmogelijk is om er te komen. Wellicht is dat de reden dat dit stadje híer lang geleden is gebouwd door de Inca’s, maar wat de functie van de nederzetting precies was, weet nog steeds niemand. Na het uitzicht en een welverdiend broodje begonnen we de afdaling naar Hidro Electrica, waarvandaan we de trein zouden nemen naar Aguas Calientes. Dit is het dorpje vlak onder de Machu Picchuberg, waar iedereen de nacht van te voren verblijft. Hier namen we afscheid van onze gids en waren we toe aan een goede maaltijd. Na deze dagen alleen maar puur Peruaanse gerechten te hebben gegeten, waren we allemaal toe aan iets heel anders. In de reisgids vonden we een tip voor een biologisch restaurantje, niet zo ver van het centrale plein. Die maaltijd zal ik nooit weer vergeten: wat was dat heerlijk! Een gevulde courgette met gesmolten, parmezaanse kaas, heerlijk kruidenbrood erbij, een salade met cherrytomaatjes en balsamicoazijn en heerlijk krokant gebakken aardappeltjes... Als toetje gingen we naar een Frans bakkertje iets verderop, waar we appelkruimeltaart bestelden. JUM! Om vier uur ’s ochtends gingen de wekkers, om half vijf zaten we aan het ontbijt, om vijf uur stonden we klaar bij de bus, om half zes vertrokken we en om zes uur was het zover: Machu Picchu! Een dichte mist hing nog boven de ruïnes en de zon was nog niet op, waardoor het geheel een werkelijk prachtig mysterieus plaatje was. Langzaam aan begon de mist weg te trekken, tot op een gegeven moment de zon boven de bergen tevoorschijn kwam en de eerste ochtendstralen op het stenen dorpje schenen. Met onze gids liepen we bijna drie uur lang door de verlaten stad, waarvan niemand weet waarom die zo abrupt verlaten is. De hopen bouwmateriaal liggen er nog, sommige stenen liggen nog halverwege op hun route naar de onaffe gebouwen en toen deze oude Incastad in het begin van de twintigste eeuw werd ontdekt, was deze compleet overgroeid met allerlei bomen en planten. Het is bizar om je voor te stellen hoe de Inca’s hier geleefd moeten hebben, op circa 130 kilometer afstand van hun hoofdstad Cusco en in de complete verlatenheid, te midden van niets dan ontzettende steile bergen en hun dichtbegroeide hellingen. Na alles van dichtbij te hebben bekeken was het tijd voor de laatste wandeltocht van onze vierdaagse trek: de berg Machu Picchu. De ruïnes zijn vernoemd naar deze berg, omdat niemand weet hoe het dorpje in werkelijkheid heette. Anderhalf uur klimmen op de steile hellingen en de ontzettend hoge Incatraptreden werd beloond met het allermooiste uitzicht op het stadje. Tot slot bezochten we nog een Incabrug even verderop. Al is deze brug op zich niet heel bijzonder, het is bizar en indrukwekkend tegen wat voor steile rotshellingen alle bouwwerken zijn aangebouwd. Prachtig! Na onze laatste foto’s namen we afscheid van dit wereldwonder, dat zich dagelijks door ruim tweeduizend toeristen laat aanschouwen... Tot ziens. :)

Contributions, Comments & Kudos

Add new contribution

CAPTCHA
This question is for testing whether or not you are a human visitor and to prevent automated spam submissions.
Image CAPTCHA
Enter the characters shown in the image.
Blog of AnnaVanderveen
Content
Access level of this page
  • Public
  • WorldSupporters only
  • JoHo members
  • Private
Image
Image
Statistics
7
Selected Categories