Op zomerkamp in een duizendsterrenhotel

Terwijl op Facebook de kampfoto’s van mijn scoutinggroep in Nederland voorbijkomen, ben ook ik heerlijk aan het genieten van het buitenleven! In het weeshuis dat meer een kinderboerderij is, met kampvuurtjes en marshmallows en limbodansend komen we hier de vakantie van de kinderen wel door. :)

“Welkom in ons duizendsterrenhotel”: zo verwelkomde Alcides de Britse schoolklas die onlangs op bezoek was in Azul Wasi, want als je ’s nachts je hoofd uit de tent steekt dan zie je minstens zo veel sterren! Ook ik mocht deze week genieten van dit prachtige hotel en ben er na afloop van het kampvuur een nachtje blijven slapen. Alhoewel het kamperen zelf daarbij voor mij ontbrak, is het kampeergevoel volledig aanwezig.

De afgelopen twee weken hadden de jongens vakantie, waardoor het naast de altijd aanwezige honden, katten, schapen, eenden, kalkoenen, kippen en papegaai de hele dag door een drukte van belang was in Azul Wasi. Mijn idee dat er dan alle tijd was om allerlei uitstapjes te gaan doen, bleek echter onterecht! Er moest druk worden gewerkt: over het kleine slootje dat dwars door het terrein heen loopt moest een betonnen bruggetje komen en er moesten nieuwe sloten worden gegraven om te voorkomen dat het ze straks in het regenseizoen last krijgen van wateroverlast. Daarnaast wordt iedere ochtend tussen zes en acht uur – nog voor het ontbijt! – het hele huis schoongemaakt. Bovendien hadden veel jongens huiswerk voor de eerste dag na de vakantie, dus van ontspannen kwam relatief weinig terecht.

Victoria had daarom bedacht om de twee oudsten die geen verplichtingen hadden mee te nemen met onze jungletocht. Om verschillende reden bleek dat echter niet zo’n goed idee: zo mógen sommigen het project niet eens voor langere tijd verlaten in verband met de eisen die de rechter aan hun plaatsing in het huis heeft gesteld... We besloten daarom dat het leuker was om een dagje uit te organiseren voor álle kinderen: zo kon Alcides mee om toezicht te houden – hij lijkt nogal bang voor het overdragen van verantwoordelijkheid, wat gezien de achtergrond van veel van de kinderen misschien niet onterecht is – en zouden er geen jaloerse gevoelens ontstaan doordat het uitje aan enkelen voorbehouden bleef.

Vandaar dat we ons afgelopen weekend met alle kinderen richting Cusco begaven. Voor sommigen is dat dagelijkse kost: drie van de kinderen gaan iedere dag naar een avondschool waar ze leren koken. De meesten komen echter nooit veel verder dan het kleine dorpje Oropesa, waar het project gevestigd is, dus dit was een bijzondere gebeurtenis! Alcides wist een leuk parkje waar we voor een klein prijsje naar binnen konden, dus daar zouden we elkaar ’s ochtends treffen.

Voor mij duurde het echter iets langer om daar te komen dan gepland, want ik had nog een druk ochtendprogramma! Het leek me namelijk leuk om een spel te organiseren dat we in het park met z’n allen konden gaan doen. Het feit dat de leeftijden variëren van acht tot en met twintig jaar maakte dat ietwat lastig, maar mijn vele jaren scoutingervaring kwamen hier goed van pas! De jongens zijn erg leergierig, zeker als het over andere landen gaat, dus ik bereidde het ‘Wereldhandelsspel’ voor, waarvoor ik ’s ochtends nog het een en ander in moest slaan.

Het doel van dit spel is om zo rijk mogelijk te worden. Vandaar dat ieder groepje een klein startkapitaal meekreeg. Daarnaast had iedere individuele deelnemer uiteraard een paspoort nodig, want zonder paspoort kun je niet reizen! Nadat ieder groepje zijn afkomst had gekozen, zijn paspoort had ingevuld en een pasfoto had getekend, kon het spel beginnen.

De landen waarin gehandeld kon worden waren Peru, Mexico, Engeland, Frankrijk en Nederland: de landen van de momenteel aanwezige vrijwilligers en Tom, een goede vriend van Azul Wasi. Om in een land te mogen handelen, moest uiteraard eerst een visum worden verkregen, dat kon worden verdiend door een activiteit met betrekking tot het desbetreffende land uit te voeren.

In Peru eet men enorm veel aardappels, dus daar werd een poging gedaan de langst mogelijke aardappelschil te pellen. In Mexico is ‘charrería’ een populair spel, dus als paarden en ruiters op elkaars rug legden alle kinderen een parcours af door het park. In Engeland dronken alle jongens met de pink omhoog een pakje sinaasappelsap en aten ze een muffin, wat was bedoeld als een ‘high tea’! In Frankrijk bouwden we Eiffeltorens na van satéprikkers en marshmallows en in Nederland rende iedereen zaklopend de berg op, waarna het nog tijd was om te blikgooien!

Eenmaal legaal in een land mocht er worden gehandeld: verschillende landen hanteren verschillende prijzen, dus door op andere plekken in te kopen dan te verkopen, konden flinke winsten worden behaald. De vijf landen die meededen in het spel hanteren echter vier verschillende valuta! Er moest dus flink worden gerekend met de – ietwat vervormde :) – wisselkoersen en bij de ‘bank’ kon worden geruild, want in Peru kun je natuurlijk niet met euro’s betalen!

De kleintjes vermaakten zich vooral met het blikgooien en de ouderen vooral met de wisselkoersen en het uitdenken van de meest winstgevende strategiën. Het was prachtig om te zien hoe ze daarin samenwerkten en hoe de ouderen een poging deden om aan de jongere kinderen uit te leggen wat ze aan het doen waren. Die vonden het vaak echter interessanter om verder te bouwen aan de Eiffeltoren en stiekem de marshmallows op te eten: zo was er voor ieder wat wils! Voor te veel mensen zelfs, want nog veel meer spelende kinderen en toekijkende ouders in het parkje kwamen inventariseren wat er op ons grasveldje aan de hand was, wanneer “de volgende ronde” begon en wat het kostte om mee te doen... Al druk genoeg met het begeleiden van alle spelletjes, het kopen en verkopen van staal, stenen, koekjes, dieren en aardappelen en het verstaan van het snelle en accentrijke Spaans van de jongens, moesten we die nieuwsgierige kindjes helaas teleurstellen.

Toen het knorren van de magen wel érg extreme vormen begon aan te nemen, was het tijd om de balans op te maken en ons daarna naar een restaurantje te begeven. Het groepje van de meest fanatieke handelaar – die het spel helemaal doorhad en wel érg vaak koekjes kwam kopen in Nederland om ze vervolgens te verkopen in Engeland! – won het spel ruimschoots en met meer dan duizend soles op zak verklaarde hij zichzelf een rijk man. :)

Alcides koos vervolgens een ‘polleria’ uit, waar iedereen een kwart kip en een bord friet voorgeschoteld kreeg. Gelukkig waren er voor de minder fanatieke kipeters ook lekkere salades en voor de enthousiaste, maar kleine kipeters werden zakjes uitgedeeld, opdat de rest van het vlees later op de dag nog kon worden genuttigd. Overigens werden er ook heuse ‘doggybags’ gevuld, want op kinderboerderij Azul Wasi lusten de honden nog wel een extra botje!

Ontzettend moe van het buiten zijn, het spelen met de kinderen en het voortdurend opletten om al het Spaans zo goed mogelijk te begrijpen, zwaaide ik de groep aan het einde van de dag weer uit: zij gingen terug naar Oropesa, ik bleef in Cusco, waar mijn lekkere bedje op mij wachtte. Het was een heerlijke afsluiter van de ‘vakantie’!

WorldSupporter Resources: 
Contributions, Comments & Kudos

Add new contribution

CAPTCHA
This question is for testing whether or not you are a human visitor and to prevent automated spam submissions.
Image CAPTCHA
Enter the characters shown in the image.
Blog of AnnaVanderveen
Content
Access level of this page
  • Public
  • WorldSupporters only
  • JoHo members
  • Private
Image
Image
Statistics
0
Selected Categories