Zure pruimen

“Ga je dingen kopen?”*
“Nee…'

Was het maar zo…

De taxichauffeur zal me wel een zuurpruim vinden. Maar de hele rit kan ik maar aan een ding denken.
Alsjeblieft laat het meevallen…Alsjeblieft laat het geen blijvende littekens achterlaten.
“We zijn er, succes!”
“dankje…”
Het hoeft niet altijd lang te duren als er niet teveel complicaties zijn, zeiden ze ... Het komt vast door iets kleins, door de warmte hier, of door het water of allebei of …
“Loopt u maar mee mevrouw, u moet op de derde verdieping zijn”
Overal slangetjes, buisjes en snoeren. Er komt geen einde aan de witte gang ... Alsjeblieft laat het snel voorbij zijn..alsjeblieft laat het geen blijvende schade aanrichten...

En uiteraard na slechts 2 uur (en mijn halve beurs leegschudden) is de klus geklaard en werkt mijn laptop weer als vanouds. Aan het begin van deze week crashte het ding door het vele werk dat ik er de afgelopen weken op heb gedaan. Gelukkig hoef je hier geen 30 formulieren in te vullen en een week op je laptop te wachten, als je tenminste geld hebt.
Mijn computer is gered en mijn taxichauffeur had heel wat spraakzamer gezelschap op de terugweg. Helaas waren er wel wat data kwijtgeraakt die ik nodig heb voor mijn onderzoek, maar lang leve internet en vpn. (Tip voor niet- computertechnische China - Gangers: regel een vpn verbinding en zoek een lieve nerd vriend(in)!)
Ook had ik de dagen erna mijn laptop weer veel nodig. Niet alleen ben ik bezig geweest met het uitwerken van het samenwerkingsverband tussen China Inside en de vrijwilligersorganisatie die vorige week met ons in zee is gegaan.

Ik ben aan de slag gegaan met het maken van filmpjes, foto’s en informatiemateriaal over een ander project dat China Inside steunt: een dagverblijf voor verstandelijk gehandicapten.
Hoewel mensen met een verstandelijke handicap in China steeds minder worden gediscrimineerd, zijn er nog weinig sociale zorginstanties waar hun sociale rechten en talenten volledig worden erkend.

In een opvangcentrum in Beijing, waarbij vrijwilligers via China Inside aan de slag kunnen, worden verstandelijk gehandicapten niet alleen geholpen bij hun dagelijkse persoonlijke verzorging. Het opvangcentrum biedt hen een leefomgeving waarin zij beroepsvaardigheden en hun (creatieve) talenten ontwikkelen. Hierdoor leren zij zelfstandiger te integreren in de samenleving en een menswaardig bestaan opbouwen.

In het centrum leren zij bijvoorbeeld hoe ze moeten koken en bepaalde beroepsvaardigheden. Samen met verzorgers en vrijwilligers maken zij onder andere sieraden, wenskaarten en schilderijen. Deze worden verkocht aan bezoekers en tijdens evenementen. Een deel van de opbrengst hiervan vormt het inkomen van de gehandicapten.

Ook worden er in het centrum wekelijks activiteiten georganiseerd, waarbij bezoekers welkom zijn om te komen kijken. Dit zijn bijvoorbeeld dans optredens of muzikale concerten, ingestudeerd door de gehandicapten en de vrijwilligers.
Toen ik binnenkwam kreeg ik van de vaste bestuursmedewerker Zhen Xuan en vrijwilliger Zhengxi een rondleiding.
Ik begon die dag wel een beetje zuur omdat de geplande lunch, waarbij ik meer zou vertellen over een van de vrijwilligersprojecten van China Inside, is uitgesteld vanwege de zomervakantie. Maar zoals met alles kan gebeuren in Beijing, sloeg ook mijn humeur 180 graden om na dit bezoek aan het opvangcentrum. Enthousiasme straalde niet alleen van de gehandicapten zelf af, maar ook van de werknemers en vrijwilligers.

“Veel opvangcentra voor verstandelijk gehandicapten benaderen de gehandicapten vanuit medelijden, maar dat is niet onze manier van doen. Verstandelijk gehandicapten zijn ook mensen met evenveel rechten en talenten als iedereen, dat wordt helaas te vaak vergeten.”Zegt Zhen Xuan. “Ik vind dat de capaciteiten en sociale rechten van verstandelijk gehandicapten overal, ook in China meer serieus genomen moeten worden. “
Zhengxi vertelt daarbij dat het ook een wisselwerking is.”op de universiteit had ik het niet echt naar mijn zin. Hier heb ik mijn talent gevonden en kunnen inzetten voor de gehandicapten. Ik word gelukkig van dit werk.”
Zhengxi kan goed dansen, en daarom geeft hij wel eens danslessen in het centrum. Ook is hij tolk wanneer er buitenlandse bezoekers langskomen, en geïnteresseerd zijn de sieraden, wenskaarten en schilderijen te kopen, die de gehandicapten dagelijks maken.
Alle werknemers bij het centrum, zowel het vaste personeel als de vrijwilligers, helpen mee bij het organiseren van fondswervende activiteiten, workshops, uitstapjes en lessen voor de gehandicapten.
“De maatschappij gaat niet vooruit als slechts één iemand zich daarvoor inzet. Al is het maar een klein beetje, iedereen moet een klein beetje bijdragen.” Vindt Zhen Xuan. “ En China heeft meer mensen nodig die zich dat realiseren.”
Als rijke Laowai in Beijing is het echter (en misschien wel helaas?) makkelijk om deze realiteit uit het oog te verliezen. Taxi? Geen punt. Iphone, Macbook, sterke drank, gevulde eend met geïmporteerde haring (ja het bestaat)?
Zo gefixt. Als je maar geld hebt…
De bars en pubs van San Li Tun en Wangfujing zitten elke avond stampvol met rijke buitenlandse toeristen. (Af en toe zit er ook een meisje met grote gele tas met daarin opvouwbare hoepel. Waarschijnlijk is ze verdwaald, maar ook zij drinkt dan wel eens een sapsoep wat evenveel kost als 3 keer een warme maaltijd ergens anders in de stad.)

Wie hier geld heeft, komt overal. Wie hier geld wil verdienen, moet eerst overal komen. Want wie overal komt, krijgt de juiste Guanxi. Elders ter wereld werkt het ook zo denk ik, het valt me misschien meer op omdat ik hier best heel ‘rijk’ ben.

Als ik een van de ateliers binnenstap, moet ik uiteraard eerst met iedereen op de foto. Daarna word ik ook hier uitgebreid ondervraagd, maar gelukkig niet met hetzelfde vragenlijstje als normaal het geval is. Ik hoef niemand bijvoorbeeld meer uit te leggen wat Amsterdam is, of dat tulpen in Nederland groeien maar dat Nederlanders zelf eigenlijk niet zo veel van die bloemen houden als veel Chinezen.
“We gaan veel naar musea en openbare activiteiten met de gehandicapten, en nodigen ook veel buitenlanders uit in het centrum. We geven dan een voorstelling, bijvoorbeeld een concert of toneelstuk. ”Zegt Zhengxi.

“Vrijwilligers kunnen doen wat ze zelf willen hier, op de voorwaarde dat zij te allen tijde respectvol met iedereen omgaan en het bijdraagt aan het welzijn van de gehandicapten. Zo kunnen we allemaal van elkaar en van anderen buiten het centrum leren.”

Van de manier waarop de gehandicapten de sieraden maken, kan ikzelf bijvoorbeeld inderdaad nog heel wat leren. De schilderijen en kaarten zijn daarnaast prachtig.
Ik vind het ook een verademing om iets dat te koop is mooi te vinden zonder dat mijn T-shirt bijna scheurt omdat er aan me getrokken word.

(“You like missy? You buy? One dolla one dolla.” Zucht… toeristenmarktjes zijn hierdoor niet echt aan mij besteed helaas. Misschien moet ik mijn haar maar zwart verven voordat ik ga, val ik minder op. )

Ik neem afscheid van de gehandicapten in het centrum. Op de terugweg denk ik na…van anderen leren…contact met anderen…
Het is inderdaad zo dat ik ook deze week weer het meeste heb geleerd tijdens contacten met Chinezen, zoals met mijn taalmaatje. We gingen uit eten bij een vegetarisch boeddhistisch restaurant, bij de Yonghegong Lama tempel. Deze tempel is de tweede grootste boeddhistische tempel in China buiten Tibet(Ik hoop niet dat ik veel Chinezen boos maak nu.)
We aten oa. ‘vegetarische leeuwenhoofden, 獅子頭, http://en.wikipedia.org/wiki/Lion's_head_(food), en ik leerde dat het voor mannen erg belangrijk is dat zij niet alleen een goede baan hebben, maar ook een rijke familie hebben. “Dat is vaak het eerste wat mij word gevraagd als ik een date heb, zucht…ouders..”

Ook kreeg ik van hem een prachtige zijden sjaal uit Suzhou, de plaats waar hij vandaan komt en een paar handgeschilderde kaarten. Prachtig, mooie aandenkens…

Verder is ook deze week Spicy niet hetzelfde als warm, kan ook ik eigenlijk niet meer zonder een thermosbeker met verse theebladeren, en kunnen kreeftjes venijnig knijpen als ze dan eindelijk uit de keuken weten te ontsnappen.
En ondanks de drukte achter (en met) de computer hoefde ik me na stage geen afgekloven pruimenpit te voelen, en ben ik twee keer gaan zwemmen bij het Ditan Park. (Wat nou, ‘Chinezen vies en niet sociaal??’ Ik werd de eerste keer het bad uitgezet omdat ik geen badmuts droeg, waarna een vrouw mij een badmuts gaf…) Heerlijk, want het is vaak wel 35 graden geweest.
Over culturele uitwisseling gesproken: Dit weekend is er een groot muziekfestival in Beijing, het ‘Fête de la Musique(http://www.thebeijinger.com/events/2013/may/beijing-music-day-la-f%C3%AAte-de-la-musique) ’In allerlei kroegen speelt live muziek.
Ik ga erheen, samen met mijn taalmaatje en een paar die ik hier heb leren kennen. Ik heb er zin in, en neem nog een slokje pruimensoep voordat ik ga. Het kost ongeveer 1,5 uur om er te komen, het wordt een lange, maar inspirerende avond…

De enigszins zure nasmaak van mijn pruimensoep wordt misschien alleen veroorzaakt door het idee dat ik over drie weken alweer terugmoet en het oneerlijke feit dat er ook hier in een dag slechts 24 uur zitten en de nachten eigenlijk bedoeld zijn om te slapen.

Contributions, Comments & Kudos

Add new contribution

CAPTCHA
This question is for testing whether or not you are a human visitor and to prevent automated spam submissions.
Image CAPTCHA
Enter the characters shown in the image.
Blog of Judith Teunissen
Content
Access level of this page
  • Public
  • WorldSupporters only
  • JoHo members
  • Private
Statistics
14
Selected Categories
Promotions
SIW

Eindelijk positief nieuws, er mag weer gereisd worden. Maak je droom waar en maak ‘impact abroad’ door het doen van vrijwilligerswerk. Juist in Europa zal het naar verwachting steeds meer mogelijk zijn om te reizen deze zomer.

Restauratiewerk, werken aan de natuur, schoonmaken van de omgeving, sociale ondersteuning bieden aan mensen in heel veel verschillende landen. Je verbetert direct je taalvaardigheid door de internationale samenstelling van de groepen.

Draag bij aan duurzaamheid, blijf dicht bij huis juist in deze tijd en trek erop uit. Zoek jouw vrijwiligerswerkproject via de website van SIW.