Bitterbal

“Jij gaat geen voetbal kijken vanavond? “
“Nee. Chinezen, vinden voetbal eigenlijk helemaal niet zo spannend. Naar Nederlanders kijken die van voetbal houden echter zijn WEL grappig.”
Ik vind voetbal eerlijk gezegd ook niet zo spannend, hoewel ik ook wel nieuwsgierig was naar het gedrag van de Nederlandse en Chinese voetbalfans. De kaartjes waren alleen sneller uitverkocht dan ik had gedacht, anders was ik misschien gegaan.
Vreemd genoeg stormde en hagelde (!!) het de hele dag, een dubbele beproeving dus voor zowel voetballers en toeschouwers. Maar uiteraard werd dat goede gemaakt door de uitgebreide viering van de overwinning voor de leeuw van Oranje, door menig Nederlander EN Chinees. (Met veel ‘Gan bei’s’ en echte bitterballen naar wat ik heb gehoord http://www.urbandictionary.com/define.php?term=gan%20bei-ing )
“De Chinezen zien het gewoon als een goed moment om contact te leggen met Nederlanders volgens mij.” Zegt de taxichauffeur. “Maar daarvoor hoef ik vanavond niet naar het stadion, ik praat nu toch met jou?“
Ik voel me bijna een ‘echte Nederlander’ zonder dat ik voel dat ik daarover behoor te klagen! Ik denk dat ik gewoon vooral heel erg blij ben dat hij me op heeft gepikt. Het is door het weer heel druk in de stad, alle taxi’s zitten vol en de metro overstroomt, letterlijk en figuurlijk. (En ik koop vanuit het principe van het idealistische warhoofd denken geen paraplu’s meer.)
Ik beland die dinsdagavond doorweekt na een drukke stagedag achter een bord Uyghurs voedsel, omdat ik inspiratie heb opgedaan tijdens mijn bezoekje aan het Etnic Cultural park van Beijing. Dit park doet en beetje denken aan het Archeon in Nederland. Overal staan huizen, religieuze gebouwen als tempels en winkeltjes die de traditionele leefomgeving van China’s etnische minderheden weerspiegelen. De Uyghuren leven in oost en centraal Azië, hun klederdracht en huizen vind ik erg mooi, vandaar dat ik maar dit restaurantje binnenliep. Nu weet ik ook dat Uyghurse lamskebab zeker een aanrader is!.
Toch heeft mijn spiesje die avond een bittere nasmaak.
Het is stil in het restaurantje, niet heel bijzonder voor een restaurant in een buitenwijkje als dit, maar de bediening kijkt erg sip.
“Werk je hier vaak” vraag ik maar aan het meisje dat er werkt, om de stilte een beetje te doorbreken.
“Ja elke dag. ”
“Elke dag! Wat knap, lukt dat wel naast je schoolwerk?”
“Ik ga niet naar school. “
“…Ehm…oh..ehm vindt je het wel een beetje leuk? ”
Haar blik van dat moment zei meer dan ze had kunnen uitdrukken met woorden. Ik houd mijn mond en geef grote fooi als ik wegga, het meisje zwijgt.
Op dat moment voelde ik me inderdaad ‘weer zo’n idealistische, naïeve Laowai.’ Het meisje is 17, ze werkt hier al vanaf haar 13e.
Een van de vele kinderen in China die geen kansen krijgt naar school te gaan. Zij is waarschijnlijk ook een van de vele migranten die naar China trekken van het platteland naar de stad, met de hoop op een beter leven. Deze migranten blijven echter geregistreerd als plattelandsbewoner in het Hukou registratie systeem (https://en.wikipedia.org/wiki/Hukou_system) waardoor zij geen recht hebben op de sociale voorzieningen die oorspronkelijke stadsbewoners wel hebben. Hierdoor hebben momenteel meer dan 250 miljoen migranten in China geen recht op pensioen, gezondheidszorg, onderwijs, of het aanschaffen van een appartement. Zij worden daarbij behandeld door hun nieuwe woonomgeving als tweederangsburgers die onder de oorspronkelijke stadsbewoners staan. Er wordt vaak op hen neergekeken, zij worden bijvoorbeeld vaak verantwoordelijk gehouden voor criminaliteit.
Ik vind het soms lastig om als buitenlandse student-met-meer-geld-dan-de-gemiddelde-Chinees deze realiteit te realiseren. Als je geld hebt kun je hier namelijk echt leven als een keizer(in), maar wie geen geld heeft, heeft maar pech. De beelden van de stompjes mens op straat naast gigantische SOHO gebouwen waar menig Peking eend wordt verorberd laten me dan ook niet los.
Ik geloof nu dus ook echt niet meer in ‘economische crisis’ in Nederland. Het is enkel crisis in de hoofden van Nederlanders. Omdat het idee ‘economische crisis’ mensen beangstigd willen mensen afleiding, en gaan ze juist met geld smijten. (hoeveel kostte Koninginnedag bijvoorbeeld niet? Toegegeven: ook ik neem het hier af en toe goed van met lotuswortels, zuurhete sapjes, manicures etc…)
Gelukkig heb ik deze week eindelijk een schot in de richting van mijn doel kunnen doen!Dinsdag hebben mijn begeleidster en ik vergaderd met een organisatie die wil samenwerken met China Inside. Deze organisatie gaat akkoord met onze plannen qua taakverdeling, fondsenwerving en programmasamenstelling! Het is een organisatie die onderwijs aan kinderen van migranten biedt. Vrijwilligers geven deze kinderen Engelse lessen en organiseren daarnaast allemaal creatieve en sportieve evenementen met hen. De locaties van de scholen liggen rond Beijing, in de buitenwijken. (De overheid heeft de irritante gewoonte dit soort scholen te sluiten, daarom blijf ik nog wat vaag over deze organisatie in deze post)
Vandaag werd op een van deze scholen de laatste schooldag gevierd door de kinderen, de vrijwilligers die hen lesgegeven hebben en door mij. Ik ben mee geweest naar een school voor migrantenkinderen van deze organisatie, en heb geholpen met een ‘lepel-op-ei’ wedstrijd. Ik weet niet wie er enthousiaster waren, de kinderen of de vrijwilligers. Ondanks de hitte leek niemand genoeg te krijgen van de ei wedstrijd, ezeltje prik en hinkelen. (who needs Ipad-for-kids??)
Ik vond het heel leuk om ook de vrijwilligers te ontmoeten deze dag. Zoveel verschillende nationaliteiten, motivaties, en toekomstdromen… Erg inspirerend, het was jammer gedag te zeggen.
De komende tijd ga ik aan de slag met het concretiseren van de samenwerking. Ik ga bijvoorbeeld het welkomstpakket voor de vrijwilligers die bij deze organisatie aan de slag willen samenstellen, verder met mijn stageonderzoek en…voor aanstaande donderdag mijn eerste fondsenwervende activiteit voorbereiden! Dit is een lunch voor de leden van de Vereniging voor Nederlanders in Peking. Spannend! Ik hoop op een goede opkomst. Helaas heb ik nog geen aanmeldingen voor mijn schaaktoernooi, maar elke persoon die erop afkomt, draagt iets bij aan een betere wereld.
‘Bitter eten’ *doe ik dus niet, ook niet na dinsdag. Al is het ook in mijn hoofd geregeld een idealistische crisis, de bal is gaan rollen…
*. (Chinees gezegde voor ‘balen’/verdrietig zijn) http://www.mdbg.net/chindict/chindict.php?page=worddict&wdrst=0&wdqb=chiku

Contributions, Comments & Kudos

Add new contribution

CAPTCHA
This question is for testing whether or not you are a human visitor and to prevent automated spam submissions.
Image CAPTCHA
Enter the characters shown in the image.
Blog of Judith Teunissen
Content
Access level of this page
  • Public
  • WorldSupporters only
  • JoHo members
  • Private
Statistics
7
Selected Categories
Promotions
SIW

Eindelijk positief nieuws, er mag weer gereisd worden. Maak je droom waar en maak ‘impact abroad’ door het doen van vrijwilligerswerk. Juist in Europa zal het naar verwachting steeds meer mogelijk zijn om te reizen deze zomer.

Restauratiewerk, werken aan de natuur, schoonmaken van de omgeving, sociale ondersteuning bieden aan mensen in heel veel verschillende landen. Je verbetert direct je taalvaardigheid door de internationale samenstelling van de groepen.

Draag bij aan duurzaamheid, blijf dicht bij huis juist in deze tijd en trek erop uit. Zoek jouw vrijwiligerswerkproject via de website van SIW.