Boontjes

“Je loopt gewoon niet als iemand uit Beijing”
Scherp. Maar dat moet ook wel als taxichauffeur in Beijing. Ook luistert hij de hele rit naar Peking Opera muziek, dit moet dus een zeer geduldig man zijn. Hij weet nog niet uit welk land ik kom, want om de tijd in de file te doden en mijn geduld te oefenen zei ik dat hij maar moest raden waar ik vandaan kom. Hij geeft het op als ik niet uit Finland, Zweden of Paris blijk te komen. (Hij zei geen Rusland!!)
“Holland.”
“Ow, die bonen…jaja die ken ik wel.”
Hollandse bonen, een gerecht van een soort sugar snaps op menig menukaart hier. (Naast bonenpap, bonenbroodjes, bonenyoghurt erg lekker.)
“Maar je loopt gewoon niet Chinees. Chinezen lopen veel langzamer”
Hij zegt het bijna beschuldigend, misschien wel terecht. Ik was weer eens verdwaald en gehaast toen hij me oppikte. Een ‘Beijinger’ loopt niet gehaast, ik vind dat ‘voortschrijden’ het juiste woord is voor de manier waarop de meeste mensen hier over straat lopen. Langzaam, maar bedachtzaam…
Tja, zeg ik “Nederlanders he…rare bonen. Altijd haast, lachen om de openbare toiletten van de Chinezen, de oudjes op de gymtoestellen in de parken, de haren onder oksels. Standvastig houden ze vast aan 18:00 etenstijd, maar Noord-zuid onderscheid kennen ze niet, zijn afhankelijk van cornflakes en kaas, en de I Phone is een essentiële overleef- Beijing Tool voor de meesten. Ook voor mij soms ja, (vooral dat Noord-zuid onderscheid vind ik echt knap lastig nog).
Geduld hebben en niets verwachten…belangrijke lessen die ik tijdens mijn verdwaaltochten leer. De lange openingstijden van de winkels en kraampjes op straat zijn heerlijk om even de tijd bij te vergeten. Op straat blijken zoute broodjes zoet, kilometers blijken niet hetzelfde te zijn als minuten en ‘Bloed’ spreek je niet hetzelfde uit als ‘Studeren’. (Taxichauffeur: ‘Wat doe jij hier in Beijing?’ Ik: ‘Bloeden.’ Zucht…).
Ook kan het NATUURLIJK gebeuren dat je na een dag stage op weg naar huis een medestudente uit Leiden tegenkomt op straat, die op hetzelfde moment als jij een stage is begonnen in Beijing, en die het ook wel leuk vindt om de Bar street in het district San Li Tun eens te eh…onderzoeken tot laat.
Leuke afleiding tussen werk door. Ik moest deze week veel administratieve dingen doen, zoals de uitnodigingen voor het schaaktoernooi vertalen en verspreiden en meer advertentiemateriaal maken en natuurlijk verder met mijn stageonderzoek (Dank aan invullers van mijn enquête!). Verder moest ik natuurlijk ook Chinezen die aan het schaken zijn op de foto zetten als illustratiemateriaal voor bij de uitnodiging (‘AARG #@$%^%$Laowai!!! ’ maar even genegeerd uit zelfbescherming). Daarnaast heb ik een presentatie gemaakt, over de opvang van migrantenkinderen hier in Beijing. Deze presentatie ga ik tijdens het schaaktoernooi en een Nederlandse Lunch van de Vereniging voor Nederlanders in Peking houden, met het doel bewustwording over deze opvang te creëren.
Ook was mijn zoektocht naar organisaties die misschien met China Inside samen willen werken niet gestaakt. We hebben volgende week een overleg met een organisatie die misschien wel wil samenwerken! Spannend!!!
Zaaide ik maar boontjes…dan had ik misschien wat meer geduld. Mijn handen helaas niet echt geschikt voor plattelandswerkzaamheden. “Nou ja, je handen zijn echt groot! Speel je piano? ” Een opmerking van een serveerster, die me mijn rode bonensoep serveerde.
Bonen en geduld, het thema van de week.
Ik ben net naar een Museum voor Traditionele Chinese geneeskunde (TCM) geweest, want wellicht gaan we een excursie hiervan maken. Heel leerzaam, ik begrijp wel waarom sommige Chinezen erg sceptisch zijn tegenover Westerse geneeskunde. De geneeskunde is meer dan 5000 jaar oud. In het Museum staan alle heilzame planten, kruiden, stenen en dierlijke preparaten met uitleg waarvoor deze dienen.
Dus:
Kater? Neem een cakeje van paddenhuid, herstelt bewustzijn en verdrijft gifstoffen. ‘Drakentanden en botten’ kalmeren de geest, een aardworm helpt tegen astma. Als je een writers block hebt tijdens het schrijven van je scriptie, neem gewoon even een Gekko. Geregeld een bord slangengenitaliën zorgt overigens voor een goede bloedsomloop.
Excuses, deze sarcastische beschrijving van TCM doet afbreuk aan deze geneeswijze, en reflecteert niet mijn echte mening over TCM. Ik heb zeer goede ervaring met Chinese medicijnen en Chinese geneeswijzen, ik gebruik hier ook enkele medicijnen, en ben ervan overtuigd dat een body/foot of tuina-massage wel degelijk heilzaam is! (Geïnspireerd als nu ik ben ga ik dus dit weekend een Tuina behandeling doen, voet en lichaam heb ik al gedaan en vond ik ZEER aan te raden.)
Chinezen hechten veel waarde aan een gezond lichaam waar een gezonde geest ontspannen in kan huizen, terecht. Boontje komt immers om zijn loontje…Zo voel ik nu wel dat ik gisteren iets te laat uit San Li Tun ben weggegaan. Gezellige snijboontjes als Nederlanders zijn, organiseert de Vereniging voor Nederlanders in Peking elke maand een borrel in San Li Tun, die gisteren plaatsvond. Ik ging er heen met de studiegenote die ik toevallig ontmoette op straat deze week. Ik vond het heel gezellig, en het was mijn tweede avond op rij al in dit district van de stad.
Eergisteren was ik er ook met mijn taalmaatje, we waren allebei net klaar met werk en het was al laat, we crashten in een restaurant en aten bonengelei. Hij vertelde dat als ik met hem trouw kan ik mijn visum makkelijker verlengen, nu moet ik een Chinese bankrekening hebben en wat papierwerk invullen. Maar gelukkig is dat een kleine moeite vergeleken met Nederlandse maatstaven. Wel moet ik, als ik met hem zou trouwen, als feest een lunch organiseren. Maar GEEN diner, dan denkt ‘men’ dat ik zijn tweede vrouw ben. Ook moet de man een huis kunnen betalen volgens de Chinese gebruiken, heel moeilijk in deze tijden. Geduld is een schone zaak.
Toch vraag ik me af… Is geduld ook een schone zaak voor die gebochelde man die armbandjes verkoopt op straat, die vrouw zonder onderbenen die muziek speelt? Is geduld voor deze mensen niet net als de Iphone voor menig buitenlander hier, noodzakelijk om te overleven? Mogen ‘wij Nederlanders’ wel klagen over ‘crisis’ als wij niet in de zaak waar wij werken hoeven te slapen, omdat wij een eigen huis kunnen betalen? Is het juist om als rijke laowai af te dingen op een kledingstuk waarvan de prijs misschien gelijk staat aan een week avondeten voor een verkoper?
Ik vind het bizar hoe veel kansen ik heb als Nederlandse student, hoe meer bizar moet dat zijn voor de meesten hier….?
Bonen en geduld…misschien is bonen en chili pepers, een gerecht wat 3/4e van mijn bord deze week besloeg, volgens de Chinese geneeswijze misschien een ongezonde gewoonte van mij. Ik doe wel braaf nooit meer stoer bij de Sichuanees hier op de hoek door te zeggen ‘Oh, spicy vind ik wel lekker hoor’. Want pepers hier zijn net als de hele stad Beijing: hoe meer, hoe beter.

Contributions, Comments & Kudos

Add new contribution

CAPTCHA
This question is for testing whether or not you are a human visitor and to prevent automated spam submissions.
Image CAPTCHA
Enter the characters shown in the image.
Blog of Judith Teunissen
Content
Access level of this page
  • Public
  • WorldSupporters only
  • JoHo members
  • Private
Statistics
6 1
Selected Categories
Promotions
SIW

Eindelijk positief nieuws, er mag weer gereisd worden. Maak je droom waar en maak ‘impact abroad’ door het doen van vrijwilligerswerk. Juist in Europa zal het naar verwachting steeds meer mogelijk zijn om te reizen deze zomer.

Restauratiewerk, werken aan de natuur, schoonmaken van de omgeving, sociale ondersteuning bieden aan mensen in heel veel verschillende landen. Je verbetert direct je taalvaardigheid door de internationale samenstelling van de groepen.

Draag bij aan duurzaamheid, blijf dicht bij huis juist in deze tijd en trek erop uit. Zoek jouw vrijwiligerswerkproject via de website van SIW.