Keeping up with Kerime Pt. 15

!Hola a todos!

Allereerst de beste wensen voor het nieuwe jaar allemaal! En ten tweede sorry dat het nieuwe jaar gelijk begint met een verlate blog, maar ik hoop dat alle mooie reisverhalen dat een beetje goed maken! In deze blog geef ik namelijk een samenvatting van de afgelopen weken met mijn familie, we hebben heel veel rond gereisd en veel dingen gezien en gedaan.
 
-WARNING- Onderstaand verhaal kan jaloezie en heimwee naar de vakantie veroorzaken!
 
De laatste blog schreef ik vanuit een ligstoel aan de rand van het zwembad in ons hotel aan de Pacifische kust. Daar zijn we een paar dagen gebleven voor wat heerlijke zon, zee en strand dagen. Maar net buiten het dorp was ook een door lokalen gerund opvangcentrum voor beschermde dieren, er waren bijvoorbeeld schildpadden, leguanen, krokodillen en kaaimannen. En ook deed had dit centrum een project om de eieren van zeeschildpadden te beschermen, ze zorgden er samen met de dorpelingen voor dat schildpaddeneieren werden opgegraven en in een door hen beschermd stuk stand konden uitkomen. Wanneer de eieren uitkwamen zetten ze de baby schildpadjes uit bij zonsondergang of in het donker, zodat ze niet door toeristen of pelikanen in gevaar kwamen. Voor een paar dollar kon je zo'n babyschildpadje naar de rand van de zee dragen als toerist, en hem zo helpen om veilig zijn weg te vinden, dat hebben we natuurlijk gedaan en het was een geweldige ervaring!
 
Vanaf de kust gingen we naar Lake Atitlan, een vulkanisch meer in de bergen van het westen van Guatemala. Het was er in 1 woord prachtig! Het meer is veel bezocht door toeristen omdat het omsingeld is door drie grote vulkanen, wat prachtige panorama's opleverd, en omdat het meer perfect is om te zwemmen, kanoëen en snorkelen. Het water is helder en heerlijk fris omdat het meer wel 300 meter diep is. Op deze geweldige locatie hebben we Kerst gevierd en een paar dagen lekker ontspannen. Na drie dagen gingen we echter weer verder, we moesten met de bus terug naar Antigua om Fayka's rugzak op te halen. Hoe hoopvol het bericht in de vorige blog namelijk ook was, dat hij al onderweg zou zijn, het bleek helaas niet waar te zijn. De tas heeft er een week over gedaan om bij ons te komen en is, zo blijkt uit de rijkelijk aangebrachte stickers, helemaal via New York hierheen gevlogen. 
 
Met al onze baggage bij ons hebben we daarna onze weg vervolgd naar Semuc Champey, een absolute highlight in Guatemala. Het zijn een aantal kraak heldere, blauwe waterbronnen die een natuurlijke brug over een wilde rivier vormen, en het ligt midden in de prachtige jungle. Dat het zo midden in de natuur ligt betekende alleen wel dat de weg er naar toe bepaald niet makkelijk was, maar uiteindelijk kwamen we, totaal door elkaar geschut en moe, aan bij ons hostel. Omdat mijn ouders ook van die echte reizigers zijn vinden we het namelijk wel leuk om wat luxere hotelletjes af te wisselen met grote hostels. Zo sliepen we in Semuc in een mooi en relaxed hostel, waar een gezellige internationale sfeer hing, we kwamen de eerste dag twee aardige Nederlanders tegen met wie we de volgende dag een tour naar het water hebben gemaakt. Het water was heerlijk koel en prachtig helderblauw, het leek net alsof ze er een kleurspoeling doorheen hadden gedaan! Die middag ben ik ook nog een grot in geweest, die daar in de buurt door de rivier is uitgesleten. Dat was een hele bijzondere ervaring want je ging allemaal de grot in in zwemkleding en met een grote kaars. Je stond namelijk de hele tijd in het water dus een zaklamp kon je niet meenemen. Het gaf een spookachtig licht, een dertigtal kaarsen in een natte, met vleermuizen gevulde grot, maar het was wel heel leuk want op sommige plaatsen kon je echt zwemmen, of zelfs vanaf de rots in een diepe, donkere poel springen! Ook de dag daarna brachten we nog in Semuc door, met een beetje meer zwemmen, in de hangmat liggen en in de middag zelfs een potje beachvolleybal!
 
Na Semuc reisde we verder naar Livingston, helemaal aan de caraïbische kust van Guatemala. Vanaf ons hostel reden we naar Rio Dulce, een grote rivier die vanaf Lake Izabel in de zee uitmond. Vanaf Rio Dulce namen we de boot naar Livingston, de havenplaats en ook de plek waar we oud en nieuw gingen vieren. Ons bungelowetje lag net buiten de stad aan het strand, maar helaas, helaas op oudjaarsdag was het bewolkt en miezerig, het blijft natuurlijk regenwoud klimaat! Maar gelukkig gaf dit ons wel dat heerlijke Nederlandse verregende oud en nieuw gevoel ;) Door het gebrek aan strandweer zijn we toen maar naar het centrum gewandeld en dat was wel heel leuk, het stadje had een hele relaxede, caraïbische sfeer, alsof we op de nederlandse Antillen waren! Deze sfeer komt omdat er een hele grote, zwarte caraïbische bevolking is die mooie, gekleurde cultuur in stand probeert te houden. Op nieuwjaarsdag was het gelukkig stralend strandweer zodat we (helaas zonder unox ijsmutsen) een nieuwjaarsduik konden nemen!
 
Op de 2de zijn we weer weg gegaan uit Livingston en in Flores aangekomen, een eilandje in een mooi meertje, in het noorden van Guatemala. Vanaf hier gaat eigenlijk iedereen naar Tikal, de plek waar archeologen een paar van de grootste Maya tempels ter wereld hebben gevonden. Op het hoogtepunt van hun beschaving zou dit koningkrijk, met als hoofdstad Tikal, uit meer dan 100.000 mensen hebben bestaan! Gisteren (zaterdag) zijn wij daar ook heen geweest en wow, dat was wel heel indrukwekkend! Bij aankomst zijn we, uitgerust met een kaart en veel water, eerst naar de verste westerlijke uithoek gegaan en daar de kleinere tempels bekeken, deze waren echter ook al best groot en indrukwekkend, maar de belangrijkste en grootste tempel was echt het meest indrukwekkend. Ook die prachtige jungle waar we van plek naar plek doorheen liepen was heel mooi. En het was ook zo grappig om te zien hoe de jungle zijn best deed deze archeologische schatten voor zichzelf te houden, er waren overal overgroeiden bomen op en over de gebouwen. Er waren ontzettend veel dingen om de zien want het gebied van opgravingen is meer dan 16 vierkante kilometer en er zijn meer dan 3000 opgravingen gedaan. Er zijn tempels, palijzen, pleinen en ook gewone woongemeenschappen, ik vind het zo grappig om daar te lopen en te bedenken dat dat ooit iemands huis is geweest!
 
Toen we die middag terug kwamen wilden we bij een reisorganisatie "even" onze bus naar Xela boeken, omdat er hier namelijk geen nationale busdiensten zijn bieden allerlei particulier organisaties kleine shuttlebusjes aan die toeristen rondrijden. Dit is de veiligste manier van reizen en we deden het al de hele tijd, maar Xela (de plek waar ik vrijwilligerswerk ga doen en waar we dus eindigen) ligt midden in de bergen en is niet zo heel toeristisch. Wij hadden er, gewend aan westers comfort, nog nooit aan gedacht dat een gebergte een groot obstakel kon zijn, maar hier betekend het dat er geen weg is, waardoor we met de bus helemaal via de oostkust, over de goede wegen rond Guatemala city, terug zouden moeten. Dat zou in totaal 12 uur duren! Inneens was er een beetje chaos, want niemand wilde een vakantiedag verliezen en zó lang in de bus zitten. Ook leek de wandeltoer die we in de bergen rond Xela wilde doen inneens niet door te gaan, dus toen moest er een hoop worden uitgezocht en rondgebeld, zodoende schoot mijn blog er even bij in! Gelukkig is alles inmiddels goed gekomen en zitten we nog een extra dagje in Flores, lekker met 30 graden in de schaduw achter een lunch en met uitzicht op het meer. We hebben nu een 2-daagse wandeltocht geboekt vanaf Xela, de hoogste vulkaan van centraal Amerika op (4200m!). En morgen vliegen we met een binnenlandse vlucht van hier naar Guatemala terug :).
 
Het is dus tot nu toe een geweldige reis geweest en super om dit met mijn ouders en zus te doen, maar ik kijk ook wel weer heel erg uit naar het vrijwilligerswerk en reizen op mezelf. Want natuurlijk mis ik dan het gemak om als westerse toerist even te beslissen het vliegtuig te nemen, maar daarvoor in de plaats heb ik wel echt contact met de lokale bevolking. Gelukkig is dat de afgelopen weken ook wel eens gelukt, zo was de plek waar we oud en nieuw vierden wel echt heel lokaal. Omdat het een familie hotel was waar we verbleven was de hele extend family van de eigenaren op oudjaarsavond in het restaurant en waren er op het strand allerlei neefjes en nichtjes vuurwerk af aan het steken. Net na middernacht kwamen ze ook allemaal op ons af om ons een gelukkig nieuw jaar te wensen, en dat gaf wel een heel welkom gevoel! Ook kwamen we (mijn moeder, twee Australische backpackers en ik) toen we van ons hostel naar Semuc liepen, twee lokalen tegen die een huis aan het bouwen waren. Ze waren bezig met een balk voor de tweede verdieping, maar omdat ze zo klein waren konden ze hem er niet goed opleggen. Daarom bood ik aan ze te helpen, dat vonden ze heel fijn en ook de Australische jongen sprong bij om een handje te geven. Toen ging het natuurlijk heel vlug en hebben ze ons erg bedankt! Zulk soort spontane interacties met de bevolking vind ik echt geweldig en ik heb er dan ook heel veel zin in om bij mijn nieuwe project te starten, maar eerst heb ik nog een klein weekje vakantie voor de boeg en daar heb ik ook nog veel zin in!
 
Volgende week schrijf ik mijn blog vanuit mijn nieuwe thuis voor 7 weken, bij mijn gastgezin in Xela!
 
Besos en tot dan,
 
Kerime
 
WorldSupporter Resources: 
Contributions, Comments & Kudos

Add new contribution

CAPTCHA
This question is for testing whether or not you are a human visitor and to prevent automated spam submissions.
Image CAPTCHA
Enter the characters shown in the image.
Blog of KerimevO
Content
Access level of this page
  • Public
  • WorldSupporters only
  • JoHo members
  • Private
Image
Image
Statistics
5
Selected Categories