Dinsdag 17 juni

Hoi allemaal, 

 

Vandaag zijn we de dag vrolijk begonnen, Dewi was jarig. Na een paar liedjes gezongen te hebben kregen we ons ontbijt, popcorn, ei, ananas en brood.  Na het eten werden we ingedeeld in groepen over de verschillende projecten. Uiteindelijk mocht ik mee naar Home-Visiting. We reden over een hobbelweg om eerst de jongens af te zetten bij het maken van watertanks, daarna hobbelde we nog een stuk verder het land in. We stopte bij een klein schooltje, die verreweg de school was waar wij elke ochtend aten.  Het was er vervallen, de banken waren erg gammel, en de meeste schoolspullen waren kapot. De kinderen die hier naar school gingen kwamen van huizen uit de buurt. Toen ze ons zagen kwamen ze gelijk naar ons toe. Deze kinderen waren iets minder gewend aan mzungu’s en waren er verlegen. Ze wilde wel allemaal heel graag een handje hebben.

 

Dit schooltje was niet de plek waar we moesten zijn. We moesten veder te voet, omdat het busje niet dichterbij kon komen. Na een stuk te hebben gelopen kwamen we aan bij twee kleine huisjes en een hutje. Er woonde hier een vrouw met meerdere kinderen. Ze was erg dankbaar dat we er waren, en haalde gelijk kleden om op te zitten. Hierna ging ze haar kinderen halen. Als eerste kwam ze aan met een meisje van 14. Ze was erg zwak, omdat ze die week nog een epilepsie aanval gehad had. De aanvallen kwamen nu steeds vaker en heftiger terug. Vroeger had ze hier medicijnen voor, maar haar moeder kon dit niet meer betalen. Ze had hierdoor al 4 maanden geen medicijnen gehad, en ze wordt elke dag zwakker. Ze was uiteindelijk ook te zwak om naar school te kunnen. Het meisje vond dit heel erg, en dat kon je ook aan haar gezicht zien. Ik vond het erg, om te zien dat ze zo graag naar school wilde maar gewoonweg niet kon. En dan te bedenken dat kinderen in Nederland zo veel geluk hebben dat ze kunnen gaan, maar dat de helft het niet waardeert.

 

Nadat we wat hadden gepraat met het meisje, ging de moeder een ander kind erbij halen. Zijn naam was Joseph en hij was 7 jaar oud. Hij was volkomen gezond geboren, maar na 2 dagen kreeg hij ernstige koorts, hierdoor is er mentaal wat met hem gebeurd. Toen hij een paar maanden was kon hij zijn nek niet omhoog houden. Een vrijwilliger heeft toen een knuffel en neksteun voor hem gekocht, hierdoor kon zijn hoofd niet telkens naar achteren vallen. Sinds die tijd is hij wat sterker geworden, hij kan nu zelfs enigszins zitten. Hij moest nog wel erg leunen op de grond en hierdoor lag hij telkens met zijn buik om de grond. Gelukkig was Jelle mee, en heeft hij veel tips kunnen geven aan de moeder. Hij wist namelijk uit eigen ervaring dat Joseph pijn had. Toen de moeder een van de tips opvolgde, het op de rug leggen van Joseph, met iets onder zijn benen, zag je Joseph gelijk lachen. Je kon gewoon zien dat er een hoop pijn uit zijn lichaam verdween. Uiteindelijk liep de moeder naar binnen, en kwam tot onze grote verbazing terug met een luxe rolstoel, die was gedoneerd door Be More.  

Helaas gebruikte ze deze rolstoel bijna nooit. Jelle heeft aangeraden om dit wel te doen, omdat Joseph dan veel minder pijn zou hebben.  De moeder heeft toen geholpen om hem in de rolstoel te zetten, en je zag de opluchting op zijn gezicht. Toen ik dit zag kreeg ik echt tranen in mijn ogen, dat zo’n klein kindje zo veel pijn heeft, en geen medicijnen voor krijgt was erg moeilijk om te zien. 

Hij was een erg vrolijk mannetje, en kon leuk lachen.  De moeder was erg liefdevol naar hem toe, en dat was mooi om te zien. Hij kon zelfs Mama zeggen.  En zelfs terwijl hij dit zei, waren ze er heilig van overtuigd dat hij nooit meer zou kunnen zeggen. 

Dat is een groot verschil tussen daar en hier, ik geloof dat hij met therapie wel meer woorden had kunnen zeggen.  Ze denken dat hij niets anders kan, en dat vond ik wel moeilijk om te horen. Verder was het een emotioneel bezoek, omdat er gewoon geen geld was voor de nodige zorg van de kinderen. Aan het einde kregen we maiskolven mee als waardering dat we er waren, ook al hadden ze bijna niets om van te leven. Met tranen in mijn ogen, liep ik met de andere terug naar het busje. Op weg naar het andere huisbezoek was het erg stil, iedereen zat in zijn eigen gedachten.

 

 

Het tweede bezoek was minder heftig. We gingen op bezoek bij een vrolijk gehandicapt jongetje. Toen we aankwamen, gaf hij heel netjes ons allemaal een handje. Hij was erg vrolijk, en ging voor ons klappen en zingen op zijn eigen manier. Wat hij precies had wisten ze niet. Hij kreeg een dag na zijn geboorte hevige koorts, hierbij is er iets in zijn hersenen gebeurd waardoor hij nu zo is. Het jongetje kon wel gewoon lopen, en op zijn manier praten, maar liep wel achter in de ontwikkeling. Verder trokken zijn ogen een beetje naar binnen, waardoor het net leek of hij scheel keek.  De moeder was het met hem naar het ziekenhuis geweest, en ze liet ons dan ook de ICT-scans zien. De doctoren hadden niets afwijkends aan zijn hersenen gezien. Omdat ze niet wisten wat hij had, kon hij ook geen medicijnen of therapie krijgen. Hij bleek ook nog een grotere zus te hebben, met precies hetzelfde. Wij hebben haar niet gezien, ze was erg boos toen wij daar waren, en ze moesten haar vastbinden.

 

Op een gegeven moment kwam het jongetje naast mij zitten, en begon hij met mijn bril te spelen. Hij deed hem een paar keer bij zichzelf op, en deed hem daarna weer netjes bij mij op. Ook wilde hij een klapspelletje doen. Ik hielt mijn handen ophoog en hij gaf telkens een high-five, hij zong hier ook een eigen bedacht liedje bij. Toen ik de moeder vroeg wat hij precies zong, haalde ze haar schouders op en begon te lachen. Daarna heb ik hem kiekeboe voorgedaan. Nadat ik het ongeveer drie keer had herhaald, deed hij mij vrolijk en trots na. En toen uit het niets kreeg ik een knuffel van hem, het was een erg bijzonder en mooi moment.  Toen het tijd was om te gaan, liep hij nog een stuk met ons mee, en zwaaide ons uiteindelijk uit. Het was mooi om te zien hoe vrolijk hij was, en hoe hij gelijk contact met mij wilde. Dit lieve jongetje zal ik niet snel meer vergeten.

 

Die middag konden we kiezen voor het maken van stoves(kooktoestel) of een bezoek te brengen aan The women’s club. Ik heb voor het laatste gekozen.  We kwamen er aan en we werden meteen hartelijk ontvangen. We gingen zitten, en wat er toen gebeurde kan alleen bij mij gebeuren, ik werd gestoken door een rups. De locals waren er snel bij en gingen water en een mes halen. Hiermee hebben ze geprobeerd om de naalden eruit te halen, maar het lukte niet helemaal. Gelukkig kreeg ik geen allergische reactie, en kond ik snel meedoen met de anderen.  De vrouwen maakten kleden en placemats, door met riet te vlechten. Hiermee zorgde ze voor wat inkomen, en waren ze eens in de zo veel tijd gezellig bij elkaar. Na een klein minuutje te hebben gekeken, was het mijn buurt om het ook te proberen. En het was nog moeilijker dan het eruit zag. De vrouwen deden vlechten zonder te kijken, en praatte er ook nog vrolijk bij. Na een goed half uur te hebben gevlochten heb ik de moed maar opgegeven. Er kwam toen gelijk een kindje bij mij op schoot zitten. Ze was de grote zus van twee tweelingen. De twee kleintjes van 3 waren wel mee en de andere twee waren nog te klein om te lopen. Haha die moeder heeft de handen vol met zo veel kleintjes. Uiteindelijk kwam er een meisje naar ons toe, die armbandjes maakte. Ik heb gevraagd of ze er ook eentje wilde maken voor mij, en ze zei gelijk ja. Ze gaf mij het armbandje en ik heb haar 1000 Oegandese shilling gegeven, dit kan je vergelijken met 33 cent. Ze was hier zo blij mee. Toen het tijd was om te vertrekken tikte het meisje mij op de rug, toen ik opdraaide, hielt ze nog een armbandje omhoog. Ze gaf het armbandje aan mij en wilden toen gaan knielen (Iets wat vrouwen in Uganda doen, om aan te geven dat het goed met ze gaat). Ik gaf haar een knuffel, en haar gezichtje begon te stralen toen ik haar bedankte. Haar moeder zat dichtbij en bedankte me nogmaals voor het geld dat ik had gegeven. Toen we weggingen keek ik het meisje nog een keer aan en legde ik mijn hand op mijn hart en klopte twee keer, het meisje legde haar hand op haar hart en klopte ook twee keer. Het was een erg mooi moment en ik kreeg weer een brok in mijn keel. We werden daarna enthousiast uitgezwaaid door een hoop kinderen uit te buurt.  

 

Groetjes Cynthia. 

WorldSupporter Resources: 
Contributions, Comments & Kudos

Add new contribution

CAPTCHA
This question is for testing whether or not you are a human visitor and to prevent automated spam submissions.
Image CAPTCHA
Enter the characters shown in the image.
Blog of Cynthia
Content
Access level of this page
  • Public
  • WorldSupporters only
  • JoHo members
  • Private
Image
Image
Statistics
3
Selected Categories
Promotions
SIW

Eindelijk positief nieuws, er mag weer gereisd worden. Maak je droom waar en maak ‘impact abroad’ door het doen van vrijwilligerswerk. Juist in Europa zal het naar verwachting steeds meer mogelijk zijn om te reizen deze zomer.

Restauratiewerk, werken aan de natuur, schoonmaken van de omgeving, sociale ondersteuning bieden aan mensen in heel veel verschillende landen. Je verbetert direct je taalvaardigheid door de internationale samenstelling van de groepen.

Draag bij aan duurzaamheid, blijf dicht bij huis juist in deze tijd en trek erop uit. Zoek jouw vrijwiligerswerkproject via de website van SIW.