Keeping up with Kerime Pt. 13

¡Hola a todos!

Vanuit een schommelende, oude, afgedankte Amerikaanse schoolbus, op weg naar Leon, komt hier blog 13! Mijn tijd in Granada is al weer voorbij en dinsdag verlaat ik zelfs Nicaragua al. Mijn laatste week in Granada was nog wel heerlijk ontspannen en vol spaanse lessen, maar helaas ook met minder leuke berichten van thuis.

Eigenlijk moet ik de week beginnen met de zondag, omdat met de vorige op zaterdag gestopt ben. Zondag heb ik vulkaan Mombacho beklommen, de vulkaan die naast Granada ligt. Om 9 uur 's ochtends vertrok ik uit Granada samen met een Amerikaanse toerist en onze gids, David, een lokale jongen. In een tuktuk werden we naar de voet van de vulkaan gebracht en vanaf daar gingen we lopend verder. Er waren een heleboel tours die vanaf daar met een busje naar de top gingen, maar wij deden het op de echte manier, 2 uur in de tropische hitte omhoog lopen! Het was steil en heel warm, maar de top behalen was wel een goede beloning, het uitzicht was prachtig en de temperatuur was vele malen aangenamer dan op de grond. Boven aten we wat fruit en liepen rond de krater, onze gids vertelde heel veel over de verschillende apen, vlinders en andere dieren die er op de vulkaan leven. De weg terug was ook een stuk makkelijker dan omhoog, en toen we beneden kwamen mochten we onszelf ook nog eens officiele overlevers van Mombacho noemen!

Maandag liep ik krom van de spierpijn, maar ik haalde het net naar mijn les! Die was weer vol van verleden, tegenwoordige en toekomstige tijden, en dus niets speciaals. Er waren deze week minder studenten dan vorige week en dus hadden we 's middags geen speciale uitjes, maar dat kwam met mijn spierpijn wel goed uit! Dinsdag moest ik in de middag op en neer naar Managua om mijn busticket naar Guatemala te regelen, maar de rest van de middagen waren, zoals gezegd, lekker ontspannen. Ik heb veel in het dorp rondgewandeld, er zijn zo veel mooie kerken en gebouwen, ook heb ik lekker in thee en koffiehuisjes gezeten of gewoon met de familie gekletst.

Helaas zijn er ook heel wat nood-skype-momenten ingelast om met het thuisfront te skypen. Er zijn de afgelope week namelijk een aantal familieleden overleden, nieuws dat altijd vervelend binnenkomt, maar zeker als je aan de andere kant van de wereld zit! Ik voel me naar omdat ik er niet ben om de begrafenis te bezoeken, maar vooral omdat ik mijn familie niet kan steunen bij hun verlies! Daarom vanaf hier nog een keer heel veel sterkte aan mijn lieve familie, en aan hen die niet meer zijn, jullie worden gemist, maar niet vergeten!

En nu ben ik dus onderweg naar Leon, dat is een mooie historische stad in het noorden van Nicaragua. Hier wil ik in mijn laatste dagen nog iets meer van het land gaan zien, maar ik heb vooral gekozen om naar Leon te gaan voor dat wat ik morgen ga doen: Vulcanoboarden! Dat houdt in dat ik me met een soort zit-snowboard van een vulkaanhelling ga storten! Ik heb er heel veel zin in en zet de foto's natuurlijk op Facebook.

Zo, de bus is aangekomen en mijn verhaal is weer af!

Besos en tot snel,

Kerime

Contributions, Comments & Kudos

Add new contribution

CAPTCHA
This question is for testing whether or not you are a human visitor and to prevent automated spam submissions.
Image CAPTCHA
Enter the characters shown in the image.