1ste week in Zuid - Afrika

Hee Everybody!

Zo daar is die dan. Eindelijk een stukje over de 1ste week van mijn vrijwilligerswerk in Zuid – Afrika. En jeetje wat heb ik al veel gezien en vooral veel gedaan in die 1ste week.

Laten we maar is beginnen bij het vliegen, want daar liep niet alles zo op rolletjes. Ten eerste hadden we bij de eerste vlucht veel turbulentie, bij de tweede vlucht 1,5 uur vertraging en bij de derde vlucht gelukkig niks. Dus na 2x overstappen eindelijk in Durban beland. Maar toen waren we nog niet in St. Lucia onze eindbestemming. We werden in Durban opgewacht door 1 van de managers van African Impact waar nog meer vrijwilligers stonden te wachten om te vertrekken met de bus naar St. Lucia wat nog 2,5 uur rijden was. In totaal waren we met 5 vrijwilligers en ook nog is Nederlanders dus gelijk kennis gemaakt, maar vooral ook slapen in de bus na zo’n gebroken nacht. En ja dan is daar de bekende brug van St. Lucia rijden we er over heen en rijden we naar ons huis voor de komende 5 weken. Thuis waren nog meer vrijwilligers 2 Engelsen die er al waren voor een paar weken. Even een korte rondleiding door het huis en uitpakken maar!!!! En dan staat daar onze eerste avondmaal te wachten. Mijn favoriet rijst met bonen maar niet heus, maar moet me er maar overheen gaan zetten want als ik de menulijst van de hele week zie is het bonen en bonen. Dus misschien ga ik er nog is van houden en lusten. Maar goed om 20.00 gaan toch echt de oogjes dicht en maken we een hele goede nacht van 12 uur om de maandag goed te beginnen met de introductiedag.

 

Maandag de introductiedag. We hebben een introductie gehad over de verschillende projecten, kort stukje over de Zulu cultuur en wat info over St. Lucia zelf. In de middag hebben van een echt Zulu vrouw (die ook werkt voor African Impact) een les in Zulu taal gehad. Dat valt nog best tegen. Dit zijn een paar Zulu woorden: Sawubona = Gedag zeggen, Yebo = Ja, Unjani = hoe gaat het, Nqiyaphila = het gaat goed, Ubani Igamalakho = wat is jou naam, Igamalami U = mijn naam is, Nqiyajabula ukukwazi = fijn om je te ontmoeten, Nqiyabonga = dank je wel, wamukelekile= geen dank. Dus ga maar oefenen thuis hahaha.

Ook moesten we voor de hele week gelijk een planning maken voor de projecten waar je naar toe gaat. Dus stil zitten doe je hier niet, maar wel op de manier van African Time. Alles op ze tijd en 3x zo langzaam als we gewend zijn. Maar goed dat is ook wel is lekker. En dan weer het avondmaal. En 3x raden weer rijst met bonen en dan lekker slapen want toch best vermoeiend zo’n dag.

Dinsdag gingen we dan eindelijk aan de slag bij de projecten. In de ochtend eerst naar Khula Village geweest om daar bij het project Support Group te helpen. Dit is een project waar vrouwen over hun week kunnen vertellen en hun ei kwijt kunnen en om over verschillende onderwerpen te discussiëren. In de middag zijn we naar Home Based Care geweest in de Ezwenlisha Village om bij 3 verschillende mensen thuiszorg te bieden. Niet de thuiszorg die wij kennen, maar vooral een luisterend oor bieden, er zijn voor die mensen en bloeddruk meten en wegen. Pff wat bijzonder en ook wel echt een verschil is dat zeg. Hoe die huizen (hutjes) zijn, hoe gelukkig die mensen zijn als we langs komen en hoe blij en gelukkig ze zijn met wat ze hebben. Dat doet je goed als je ze zo ziet lachen en genieten van de komst van ons.

Woensdag hebben we dus samen met de vrouw van de Zulu les die de baas is van het Medische project ook Home Based Care gegeven bij 3 mensen thuis alleen dan in Khula village. Het blijft toch heel bijzonder om die gezichten van de mensen te zien hoe blij ze zijn met onze komst. In de middag zijn we( zulu vrouw, Engelse vrijwilliger) naar een project gegaan van 10 families om naar een Gogo (oma) te gaan die zorgt voor 4 kinderen omdat de kinderen hun ouders niet meer hebben. We hebben met die kinderen spelenderwijs woorden, tellen en cijfer geleerd en met twister hebben we de kleuren geleerd bij de kids. Geweldig om te zien hoe snel ze zoiets oppakken en hoe goed ze eigenlijk Engels kunnen. Daar was ik echt verrast door. In de avond hebben we een echte Zulu avond gehad, met lekker eten en een geweldige dans gezien. De echte zulu dans.

Donderdag hebben we in de ochtend Home Based Care gegeven in Ezwenlisha Village weer bij 3 andere mensen en in de middag gingen we project Nutrition( E-pap) doen dus dan ga je langs bij gezinnen of mensen die slecht kunnen eten en dus speciale voeding krijgen om toch wat extra’s binnen te krijgen. Je kunt het vergelijken met de Sondevoeding of de Nutrica drankjes in Nederland. Dit was wel confronterend, omdat je graag meer wilt doen voor die mensen, maar het soms gewoon niet kan. Want we kwamen bij een vrouw die 38 was en die woog maar 38 kilogram. Dat was wel even een shock. En toch gaat die vrouw door met werken en zorgt ze voor 4 kinderen. Die trouwens gelijk naar ons toe kwamen rennen toen we uit de auto stapten en gelijk knuffelen en happy zijn. In de avond hebben we lekker een vrijwilligersavond gehad die 2 vrijwilligers hadden georganiseerd en gingen we ouderwets hints spelen met Engelse woorden dus dat was nog best lastig. Maar wel super grappig.

Vrijdag laatste dag van de week en we hebben het gehaald. In de ochtend gingen we met ze alle naar Holiday Club omdat het voor de kinderen een week vakantie was en wij op alle dagen verschillende dingen hebben georganiseerd voor die kids. De vrijdag was dus de dag van de talentenshow waar de kinderen zo enthousiast over waren dat die weken van te voren oefenen om iets in elkaar te zetten. En wat was het leuk en gaaf gedaan. Echt cool om te zien. En in de middag hebben we ook Nutrition project gedaan en gingen we weer bij mensen langs om E-Pap langs te brengen. En dan is het half 5 en dan zeggen we WEEEKEND.

Pff maar wat een week zeg. Zoveel indrukken zoveel mensen al leren kennen. Ik ben blij dat ik hier ben. Het voelt al een tweede thuis en je wordt zo warm omhaalt door die mensen in de villages dat je gewoon niet weg wilt. Ze verwelkomen je alsof je familie bent. Wat voel ik me goed en een gelukkig persoon nu ik hier zit. Kan niet wachten op volgende week maar nu eerst lekker uitrusten en genieten van het weekend. Zaterdag waren we uitgenodigd bij een begrafenis wat zo bijzonder was. Zo anders als in Nederland. Het is gewoon een soort van normaal om je mobiel op te nemen bij zoiets. Maar ook de zang en dans waren zo bijzonder wat een geluid maken die vrouwen zeg. Alsof je een cd hoort afspelen. En je wordt er zo door mee getrokken dat je echt meeleeft. Wat je sowieso wel doet. Het was ook wel heftig om te zien omdat de persoon die is overleden 8 kinderen achterlaat en je zie die kinderen dan staan en die houden zich zo groot. Echt respect daarvoor. Een mooie ervaring om mee te mogen maken. Op naar deze week met weer meer ervaringen en vooral veel dingen doen. Helaas lukt het plaatsen van de foto's op dit moment niet dus hoop dat het snel komt!! Hou jullie op de hoogte

Selected Categories
Contributions, Comments & Kudos

Add new contribution

CAPTCHA
This question is for testing whether or not you are a human visitor and to prevent automated spam submissions.
Image CAPTCHA
Enter the characters shown in the image.
Blog of KyraH
Content
Access level of this page
  • Public
  • WorldSupporters only
  • JoHo members
  • Private
Statistics
7
Promotions
JoHo Insurances verzekert wereldwijd