Terugblik op Incredible India

India, het land van de Taj Mahal, olifanten en heilige koeien, Hindoeïsme, sari’s, drukte en stank, kleurige tempels, het kastensysteem en van economische bloei én armoede. In december 2012 vertrok ik voor zes weken naar dit bijzondere subcontinent, als onderdeel van de minor Global Development Issues. Vier weken vrijwilligerswerk bij een Women Empowerment Project, midden in Old Delhi, plus twee weken reizen. Ik heb ontzettend veel gezien en geleerd over de cultuur. De cultuur waar in de reinheid en de kracht van de rivier de Ganges nog diep geloofd wordt. Een cultuur waarin uithuwelijking aan de orde van de dag is. Een cultuur ook, waarin vrouwen een stuk lagere status hebben dan mannen. Ik kwam terecht bij een community centre voor vrouwen, waar hen werd geleerd eigen inkomen te verdienen door onder meer workshops naaien, borduren, computervaardigheden en Engels, In dat laatste heb ik lesgegeven. Het centrum organiseerde verder rechtsbijstand, gezondheidschecks en -voorlichting. Ik heb veel met mensen gesproken over hun mening en ervaring. Dat vind ik belangrijk om aanvullende kennis en ervaringen op te doen. De meeste aspecten die met cultuur te maken hebben, kunnen de mensen zelf niet goed onder woorden brengen, heb ik ontdekt. Dat is omdat het nu eenmaal zo is, en ze kunnen vaak niet goed uitleggen waarom. Sommige dingen zitten zo diep geworteld in de cultuur, dat je er soms achter komt door op het eerste oog ‘simpele’ gesprekjes te voeren. Zo was ik met twee meisjes na de Engelse les aan het kletsen. Ze vroegen mij van alles: waarom ik eigenlijk zo lang van huis was in mijn eentje, of ik een vriendje heb, en of ik dan bij zijn ouders thuis woon. Niet??? Waarom niet dan? Bij ons ga je niet bij je ouders van je vriendje inwonen, maar daar is dat gebruikelijk. Daar kwam ik achter door gewoon met hen te kletsen. De meiden begrepen ook niet waarom ik nog niet getrouwd was. Toen ik dezelfde vragen aan hen vroeg, werden ze wat somber. Eentje had ooit een vriendje, op wie ze daadwerkelijk verliefd was. Toen dat uit ging vertrouwden haar ouders het niet meer, en werd ze toch uitgehuwelijkt aan een man die ze niet kende. In dit soort gesprekjes kwam een hoop terug om op te reflecteren. Bijvoorbeeld: familie is erg belangrijk in India. Ik ben eens uitgenodigd voor de lunch bij een meisje thuis. Daar woonden grootouders, ouders en acht kinderen bij elkaar in een ruimte van misschien in totaal 25m2. Echt ontzettend weinig. Er werd goed voor elkaar gezorgd, maar de familienaam is ook erg belangrijk. Dit is de familie van Reeta (zie blog). Zij konden zich het niet permitteren als Reeta weer een vriendje krijgt met wie het niet blijkt te werken. Ze willen graag dat ze trouwt met een man die voor haar kan zorgen. Verder kon ik het aspect machtsafstand ook erg goed terugvinden in het dagelijks leven. Ik stond voor de klas, en werd altijd mevrouw Caroline genoemd. De meiden deden alles voor me. Ze vroegen of ze krijtjes moesten zoeken, lieten niet toe dat ik zelf met stoelen sjouwde om ruimte te maken, en waren extreem beleefd. Ik wilde soms een vrije opdracht doen, waarin we konden discussiëren. Dit snapten de meiden meestal niet. Ze wilden gewoon een concrete opdracht, die zij konden uitvoeren zonder vragen te hoeven stellen. Als ik kijk naar vrouwelijkheid/mannelijkheid, kan ik concluderen dat er een enorm verschil tussen mannen en vrouwen in India is. Er is een rolverdeling waar niet vanaf geweken wordt. Mannen werken, zijn op straat, vrouwen komen niet op straat, zeker niet alleen, en staan in de keuken. Vrouwen stellen zich dienstbaar op tegenover mannen. Ik weet niet of bijvoorbeeld mannen onderling meer competatief zijn dan in Nederland, een onderdeel van het aspect van Hofstede. Maar ik vond dat het verschil tussen mannen en vrouwen een stuk groter is dan ik van te voren had verwacht. Het Kastensysteem heb ik in eerste instantie niet erg goed opgemerkt, maar na een paar weken begon ik wel te merken hoe de vork in de steel zat. In het gastgezin waar ik sliep, ging een dochter trouwen. Het gezin leek me eerst redelijk modern, maar de bruiloft was toch erg traditioneel. De ouders, mijn gastouders, hadden de bruidegom uitgekozen. De dochter was er niet echt blij mee, maar had geen keus dan akkoord te gaan. Verder ben ik op reis naar Varanasi geweest. Daar ligt de heilige rivier de Ganges. Mensen willen daar dood gaan, omdat ze geloven dat ze dan kans maken om in het Nirvana te komen, de soort hemel, die de cirkel van reïncarnatie doorbreekt. De as moet in de Ganges worden uitgestrooid. Het Kastensysteem was daar merkbaar omdat mensen uit een lage Kaste op de grond werden verbrand, mensen uit een hoge Kaste op een hoog plateau, met beter hout, zo werd me uitgelegd. Ik heb met redelijk wat mensen gesproken uit lagere kasten, omdat dat de vrouwen waren met wie ik werkte. Reeta bijvoorbeeld vertelde mij dat ze geen baan kon vinden. Enerzijds omdat ze een vrouw was en geacht werd haar familie te helpen in het huishouden, anderzijds omdat bepaalde banen bij bepaalde Kasten horen. Hoe ambitieus ze ook is en hoe hard ze ook werkt, ze zal nooit haar droombaan krijgen, vertelde ze. Dit deed haar veel verdriet, maar dat mag ze niet tegen anderen zeggen. Ze heeft het daar nooit met haar ouders over, want als Hindoe moet je accepteren dat je in een bepaalde Kaste zit (Dharma). Graag verwijs ik naar mijn reisblog: www.carolinevs.wordpress.com, voor mijn ervaringen. Daarnaast had ik een gastblog op ed.nl over het vrijwilligerswerk: http://www.ed.nl/regio/eindhoven/gastblog-caroline-van-slobbe-vrijwilligerswerk-in-india-1.3565990

Contributions, Comments & Kudos

Add new contribution

CAPTCHA
This question is for testing whether or not you are a human visitor and to prevent automated spam submissions.
Image CAPTCHA
Enter the characters shown in the image.