Een land met vele eigenaardigheden

De zoveelste keer dat ik eraan wil beginnen en nu doe ik het ook echt. Ik heb zojuist mijn eigen dagboekje bijgewerkt (ik liep zo ongeveer een week achter) en nu zijn jullie aan de beurt om op de hoogte te worden gebracht. Ondertussen ben ik een dikke twee weken in Vietnam en ik voel me eigenlijk echt al thuis in ons vrijwilligershuis en in Can Tho. Dit gevoel van thuis zijn wordt zo nu en dan ruw verstoord door de Vietnamese menukaart die mij toch maar niet in die waan wil laten… Maar toch, als dat het enige is in een land vol eigenaardigheden.

Het verkeer. Waar ik de eerste dag met moeite een voet op straat durfde heb ik me redelijk weten aan te passen aan het verkeer in Can Tho. De strategie die hier gebruikt wordt om aan de andere kant van een drukke straat te komen verschilt namelijk enigszins van de gebruikte thuis. Waar wij normaal netjes wachten tot de straat leeg is en je veilig kunt oversteken, begin je hier gewoon te lopen, blik gevestigd op de aankomende scooters en ze zullen je wel ontwijken. Het werkt… Rode stoplichten zijn hier overigens ook lang niet altijd geldig. Rechtsaf rijden mag altijd en rechtdoor soms ook rechtsaf geen optie is. Al toeterend banen de scooters die aankomen zich dan een weg door de menigte om vervolgens het rode licht te negeren, ik doe het intussen ook en.. ook dit werkt..

Het eten, de Vietnamese keuken… Zelf koken?! Waarom zou je dat doen? Koken is hier even duur, waarschijnlijk duurder, dan eten buiten de deur bij de lokale standjes. Hier is het de bedoeling dan je je gerechtje kiest uit de bijvoorbeeld 4 gerechten die aanwezig zijn, dit naar binnen schrokt en dan is het maken dat je wegkomt en plaatsmaken voor de volgende. Hoewel dit misschien zeer onaantrekkelijk klinkt is het eigenlijk elke dag een feest om een van de gerechtjes uit te proberen. Het is allemaal stuk voor stuk zeer lekker! Zo lekker dat ik ondertussen vriendelijke bedank voor de op buitenlandersgerichte restaurantjes… Het eten met stokjes zoals de local dit hier doet is overigens minder moeilijk dan verwacht, zeker met rijst. De stokjes worden namelijk enkel gebruikt om de rijst van het kommetje, dat al naar de mond is gebracht, de mond in te schuiven. Ik geef op zulke momenten toch nog altijd de voorkeur aan een lepel, of zit heel onhandig de kleine brokjes rijst van het bord op tafel naar mijn mond te brengen. Reden genoeg voor menig standhouder om je toch maar die lepel aan te bieden…

Hoewel zoveel van onze westerse kleding tegenwoordig in zuid- oost Azië en vaak ook Vietnam wordt geproduceerd is daar hier helaas maar weinig van terug te zien. Onder de wat ouderen is de trend hier iets wat het meeste lijkt op een pyjama. En jongeren, tsja ik ben er nog niet uit hoe ik die kledingstijl kan omschrijven. Gelukkig heb ik er op het kledingmarktje toch iets leuks uit kunnen pikken… Dat dit paste was daarbij overigens een wonder op zich. De doorsnee Vietnamese vrouw is zo’n 10 cm kleiner dan ik en heeft daarnaast ook een zeker 10cm smallere taille. Lang genoeg hier verblijven zal bij menig westerse vrouw reden zijn voor het opbouwen van een minderwaardigheidscomplex. Vietnamezen lijken zich om hun figuur overigens minder zorgen te maken. De grote uitdaging hier is zo min mogelijk zonnestralen op te vangen om toch maar absoluut niet bruiner te worden. Dit heeft tot gevolg dat ik me nog elke dag verbaas over mensen en vooral jongeren die elke dag in de broeierige hitte zich kleden met een lange broek, sokken of een zeer dikke panty die iets weg heeft van een steunkous, een vest, handschoenen, een helm en een mondkapje. Hoewel sommige van deze ‘onderdelen’ wel degelijk nuttig zijn voor andere doeleinden heb ik het idee dat ze toch vooral ingezet worden in de strijd tegen de donkere huid. Een vreemde gewaarwording.

Dan heb ik het nog niet gehad over de nieuwe diersoorten (a fish but not a fish), fruitsoorten, en auto’s in de woonkamer. Maar genoeg over de eigenaardigheden van dit land. Ik vind het heerlijk, geniet elke dag en heb ondertussen ook alweer zoveel meegemaakt. Nog snel een korte samenvatting. Na mijn eerste week projecten zijn we er een lang weekend tussenuit gegaan naar het paradijselijke eiland Phu Quoc. Zon, zee en strand, elke dag heerlijk eten, de cocktails en wijntjes die rijkelijk vloeiden en een paar leuke trips. Zo heb ik samen met Diana een scooter gehuurd, op zoek naar avontuur en de mooiste plekjes van het eiland. Dit is in alle opzichten gelukt! We hebben op de meest onmogelijke weggetjes gescooterd (nadat we de weg waren kwijtgeraakt en een oud vrouwtje ons door het bos weer op de route bracht), witte standen, palmbomen, vissersboten en… een lekke band… twee keer! Dat mocht de pret gelukkig niet drukken, het gaf ons de tijd om een lekker kippetje te eten en maakte de terugweg (door het donker) ook een beetje spannend. Gelukkig zijn we weer heelhuis bij ons hotelletje aangekomen.. De volgende dag werd iets minder avontuurlijk maar ook heel mooi, een georganiseerde boottocht langs verschillende standjes van eilandjes rond Phu Quoc. Helaas komt aan al het moois een eind, nog een dagje lekker luieren aan het strand en terug naar Can Tho. Busreis die iets anders liep dan verwacht maar goed we kwamen thuis.

Er volgden nog een paar projectdagen en nu is het alweer weekend. Althans het weekend is alweer voorbij. Dit weekend ben ik in Can Tho gebleven. Ik wilde de stad een beetje leren kennen, de marktjes bezoeken en ook een boottochtje doen in de Delta. Dat laatste heb ik vandaag gedaan. Half 6 moesten we bij de kade van de rivier staan (die een half uur fietsen van ons huisje is).. Dit gaf ons wel de gelegenheid om een magische zonsopgang te zien! En dan kwam de eigenlijke boottocht, een tochtje in een bootje dat gebruikt wordt door de locals, over de drijvende markt en door de zijriviertjes van de Mekong. Ik voelde me in de Jungle, heerlijk en vrij!

Om mn verhaal nu niet nog gigantisch veel langer te maken zal ik in mijn volgende blog wat meer vertellen over de verschillende projecten. Ze zijn in ieder geval afwisselend, leuk en ik vind er meer dan genoeg uitdagingen in!

Tot snel en liefs uit Can Tho

Add this content to my World Supporter Magazine

Contributions

Blog of jennifer

Access level of this page

  • Public
  • WorldSupporters only
  • JoHo members
  • Private